Stress en email

Stel je voor dat je midden in een drukke week een moment voor jezelf neemt…je besluit een bos-

Volgens Linda Stone hetzelfde als bij het openen van je email:  je houdt je adem in, allerlei in de link beschreven systemen gaan aan het werk – kortom: stress! En wel stress die je op lange termijn je gezondheid kost. Email apnea, volgens haar net zo erg als het moeten vluchten voor een gevaarlijk roofdier. Toen ik haar blogpost las over de stress die je krijgt van het openen van zoiets volstrekt onschuldigs als een emailtje moest ik lachen. Ik hield een kort moment mijn adem in, daarna volgde de ontlading van de lach. O jee! Adem ingehouden, en daarna mijn hartslag opgejaagd door mijn gulle lach! Stress door humor, dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat kost me mijn gezondheid! Dank je wel, Linda Stone!

Beste mensen, dit lijkt nu wel een heel erg flauwe blog te worden. Maar de werkelijkheid heeft er helemaal geen moeite mee om erger dan flauw te zijn: mede op grond van Onderzoek heeft volkswagen besloten om medewerkers geen emails meer te sturen na werktijd. Want emails leiden tot stress en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Tenminste, tot 16h59 is het prima en mag je je medewerkers blijkbaar alles aandoen, maar daarna moet je oppassen.

In zijn blog brengt Wilbert Janissen brengt heel goed een aantal argumenten tegen de oplossing van VW naar voren. Afgezien van die contra-argumenten, ben ik gewoon heel erg verbaasd over het gemak waarmee een mogelijke stress reactie bij het openen van een mailtje gelijk wordt gesteld aan een flight reactie in een crisis situatie. Ik heb 1x voor mijn leven gerend (althans, dat dacht ik, toen ik wegrende voor de plaatselijke achterbuurt uit Bergen op Zoom) en ik weet zeker dat ik dat niet 150x op 1 dag had gekund. Maar 150 emailtjes wegwerken, dat is nou geen enkel punt.

Wat er ook onderzocht is over adem inhouden: een email is echt helemaal ongevaarlijk. Je kunt er een heleboel van aan zonder enig gevaar. Als mensen dat anders zien, hebben ze een psycholoog nodig (ons, bij voorkeur) en niet een werkgever die voortaan geen emails meer stuurt (afgezien van het feit dat het indammen van overbodige emails natuurlijk wel weer heel wijs en goed beleid is). Of heeft VW wel gelijk en ben ik het relativeren aan het overdrijven?

geplaatst op 27/01/2012 om 11:48 door Flores van Emmerik
3 Reacties

Hoe is het met jouw hart?

Flores komt binnen lopen vraagt of ik echt niet enkele minuten tijd over heb voor iets. Hij attendeert mij op het artikel ‘Veel overwerken lokt depressie uit’, dat duidelijk deze middag erg favoriet is om te ReTweeten. Met een to-do lijst die af moet had ik mijn Twitter op standje negeren staan, maar scroll er nu toch door heen. Gevonden, even verder zoeken op Google dan…

Vraag me af: Wat maakt dit zo interessant dat mensen het willen delen? In het artikel staat dat: “Dagelijks systematisch een paar uur overwerken is niet goed voor je psychische gesteldheid.” De kans op een depressie zou zelfs 2x groter zijn. Ze verwijzen naar een onderzoek dat gedaan is door Marianna Virtanen van de Finnish Institute for Occupational Health en het University College London. We zouden spontaan klachten krijgen, als je leest welke klachten je allemaal kunt krijgen door te veel werken en de klachten die daar dan weer uit ontstaan. Volgt u mij nog? Ik vind het in ieder geval reden genoeg om er wat kritischer naar te kijken.
 
- Er is een sterke samenhang van lange werkdagen en depressie.
Net zoals de lichtjes in de kerstboom kunnen samenhangen met een geluksgevoel en dit dus versterken. De regen op een donkere dag die samenhangt met een gevoel van donker, niet voor niets is het woord ‘herfstdepressie’ ooit in de wereld geroepen.

- Ze ontdekten dat workaholics ruim twee keer meer kans lopen op een ernstige depressie.
Weet jij wat de definitie van een workaholic is? En dan, als je bij dit clubje  hoort, wordt het dan vanzelf beter? Hoe voelt dat dan?

- Andere factoren als levensstijl hadden geen invloed op de gevonden link.
Opmerkelijk, omdat vitaliteit een grote rol speelt in je welzijn. Ik zie om me heen juist vaak dat doordat mensen langer werken ze minder tijd hebben om te sporten, zich sneller aan de kantoor kantine binden dan toch even tussendoor een gezonde maaltijd te nuttigen. Geloof dat dat meer schade aan richt dan het werken op zichzelf.

In ieder geval zegt de Telegraaf dat als jij “ook moedeloos wordt van het overwerken”, je kunt reageren op hun artikel. Maar is het delen van reacties niet een typisch teken van een beginnende depressie bij die moedeloze mensen? Geloof dat dat juist de kans op een depressie 2x groter maakt.  Begrijp me niet verkeerd, de uitkomsten uit dit onderzoek zijn feiten die ik ook absoluut niet zal ontkrachten. Maar er zijn ook onderzoeken gedaan naar de invloed die je mind-set heeft op je gesteldheid. Tijdens de lunch hoorde ik namelijk dat als je je angst of negatieve gedachte voedt door te zeggen tegen jezelf dat het niet MAG, dat het dan juist groter wordt.

Met die wetenschap vraag ik me dus af: Geeft het re-tweeten van dit artikel aan dat een groot deel van de mensen dus zegt die mening te delen? Of erger nog, dit vanuit hun eigen situatie herkent en dus blijkbaar niet weet hoe de depressie of het overwerken te voorkomen?

Ook ik heb niet het antwoord op deze vragen, maar ben wel van mening dat werken voldoening kan geven als je doet waar je passie ligt. Het van toegevoegde waarde is soms even net iets af te maken, waardoor enthousiasme ontstaat en dat kun je delen en soms steekt dat dan zelfs aan. En die depressie? Voorkomen is beter dan genezen, bijvoorbeeld door activiteiten in je vrije tijd te plannen die je energie geven of om op tijd even goed uit te ontspannen op jouw eigen manier. Mijn to-do list moet van niemand af, alleen van mijzelf en natuurlijk daar stress ik zeker om en DAT is niet goed voor het hart. Koos daarom voor het typen van deze weblog, dat brengt me enthousiasme en precies om die reden werk ik gewoon een uurtje extra vanavond. Zodat ik met een voldaan gevoel op vakantie kan en heerlijk niets kan gaan doen op het strand in Curacao. Dat alles draagt dan weer bij aan het voorkomen van een depressie.

geplaatst op 26/01/2012 om 15:12 door Jacklin Goverde
2 Reacties

Leren solliciteren

Weinig oogcontact, een slappe hand geven, slechte houding, beperkte kennis over de organisatie. Het zijn een paar don’ts voor sollicitatiegesprekken uit de top 10 volgens werkgevers. Teveel zenuwen scoort ook hoog en hoewel de remedie daarvoor per persoon kan verschillen, is een gedegen voorbereiding voor iedereen een must.

‘Hoe meer je zelf zeker weet, hoe meer je kunt letten op anderen’, klinkt als een quote van Cruijff en zijn simplificaties vergen vaak enige uitleg.

Het is net autorijden. Een goede coureur anticipeert al bij de eerste signalen om zich heen en voorkomt daarmee botsingen. Hij (of zij!) is niet bezig met de controle van zijn (of haar!) voertuig en gebruik van spiegels bijvoorbeeld. Daardoor kan hij goed letten op details in het gedrag van anderen, waardoor zijn rit veiliger en meer ontspannen wordt en daarmee die van andere weggebruikers ook. Hij toont daarin zelfvertrouwen maar past zich ook voortdurend aan.

Een slechte autorijder komt vaak niet aan anticiperen, goed op anderen letten en aanpassen toe, want hij/zij a) heeft geen idee van het nut daarvan of b) is wel op de hoogte maar teveel bezig met zichzelf en de basics, zoals beheersing van zijn eigen voortuig en controle over zijn eigen handelingen.

Hoe meer zekerheden je zelf ervaart in een sollicitatiegesprek, hoe meer gelegenheid je krijgt om te letten op je gesprekspartner en daarmee op aspecten die het verschil maken tussen aanname of afwijzing. Die zekerheden kun je vergroten door je kennis te vergroten – over communicatiepatronen, over de organisatie waar je solliciteert, over jezelf – en door je houding en vaardigheden te oefenen. Kennis, houding en vaardigheden zijn gelukkig verkrijgbaar. Althans, training is verkrijgbaar en ontwikkeling is haalbaar en dat is goed nieuws.

Wat bedoeld is om die ontwikkeling te stimuleren maar in feite vaak frustreert, is een overdosis advies. De feedback van een groep deelnemers aan een sollicitatietraining is, na een rollenspel van één van hen, altijd ondersteunend maar bij elkaar heel vaak teveel. Nogmaals, het is net autorijden. Voor je examen krijg je van iedereen die het examen al gedaan heeft tips. ‘Weet je wat jij zou moeten doen?’ Altijd goed bedoelde, soms goed ingevoelde maar dikwijls op bijgeloof gestoelde aanraders en bovendien: bij elkaar vaak veel teveel om te onthouden en in de praktijk toe te passen.

In onze training ‘Leren Solliciteren’ willen we de valkuil van teveel advies natuurlijk voorkomen. Er zijn heel veel manieren die kunnen werken, maar het is beter om een keuze maken voor een klein aantal persoonlijke vuistregels en daarop consequent letten. Wees jezelf – maar durf dat soms eens op een andere manier naar voren te brengen. Een van de eerste kandidaten van Dijk & Van Emmerik was een heel spontane vrouw, die gemakkelijk uitsprak wat zij dacht. Een prima eigenschap, maar de vraag ‘ Wat schuift het?’ was toch niet de meest briljante afsluiter van het gesprek (als antwoord op de vraag ‘Heeft u nog vragen over het vervolg?’).

Wat voor advies zou jij voor haar hebben? En wanneer wordt advies een overdosis advies? Heeft iemand een treffend voorbeeld om dat te illustreren?

geplaatst op 25/01/2012 om 16:16 door Wijnand
Reageer

Black Friday & Blue Monday; bijgelovig of niet?

Aan het begin van het nieuwe jaar zei Flores van Emmerik tegen mij dat het allemaal wel heel gezellig was met het netwerken, maar dat hij zich afvroeg of ik ook wel gewoon solliciteerde. Ai, daar had hij een punt, want de afgelopen periode heb ik niet erg veel gesolliciteerd. Het gevolg was dat ik als nieuw voornemen heb om  minimaal 2 –relevante -  sollicitaties per week te versturen. Vorige week ben ik daar direct mee begonnen, het is ten slotte nooit te laat voor een goed voornemen. Meteen op maandag mijn eerste sollicitatie verstuurd nadat ik  (tip) gebeld had om te vragen of het nog zin had om te reageren. De dag erna zag ik op LinkedIn een leuke oproep voor een tijdelijke HR vacature bij een psychiatrische kliniek. Ik heb direct gereageerd en per mail gevraagd of ik kon bellen voor meer informatie (tip). De volgende dag heb ik gebeld met het hoofd HR en zij nodigde mij voor een sollicitatiegesprek de dag erna. Wat een geweldig voorbeeld van de snelheid van sociale media, want wanneer zit je binnen 3 dagen op gesprek? Na een leuk gesprek, kreeg ik te horen dat ik met een paar dagen bericht zou krijgen.

Toen brak vrijdag de 13^e aan….. ’s Morgens kreeg ik per mail een afwijzing van de baan waarop ik maandag had gesolliciteerd en ’s middags een afwijzing van een baan via een bureau dat al weken liep! Over de eerste afwijzing had ik in een tweet geschreven, dat ik het raar vond dat ik voor een senior HR functie, werd afgewezen door een stagiair. Dat leverde twee soorten van reacties op: 1) ‘wie denk je wel dat je bent, je mag blij zijn dat je wat hoort’ 2) ‘belachelijk, bij zo’n bedrijf moet je niet willen werken’. Op Blue Monday kreeg ik tenslotte te horen dat de psychiatrische kliniek voor de andere kandidaat heeft gekozen.

Dit is natuurlijk allemaal toeval en daarom ga ik de komende tijd verder met deze nieuwe aanpak van het inzetten van Social Media, netwerken en gewoon regelmatig solliciteren. Het grote voordeel van rechtstreeks solliciteren is de snelheid, zeker ten opzichte van bemiddelingsbureaus. Verder biedt frequent solliciteren ruime mogelijkheden om feedback te vragen, want ik bel natuurlijk wel na een afwijzing (tip).

Deze week alweer twee vacatures gezien èn op gereageerd. Via Twitter heb ik een uitnodiging gekregen om deel te nemen aan een blog workshop. Voor komende week heb ik twee interessante netwerkafspraken, en ga ik op zoek naar nieuwe vacatures. Verder vroeg de burgemeester van mijn woonplaats via een tweet bij welke burgers hij kan komen ontbijten. Dat vond ik zo leuk, dat ik mij aangemeld heb!

Tenslotte ga ik beginnen aan het boek “Jobmarketing” van Aaltje Vincent. Hierover meer in mijn volgende weblog.

geplaatst op 20/01/2012 om 14:00 door Thera Kosian
4 Reacties

Een grappige baas

Humor is belangrijk. Niet omdat een dag niet gelachen een dag niet geleefd is, maar omdat humoristische boodschappen beter worden begrepen en onthouden dan humorloze opmerkingen (Schmidt, 1994, 2002; Schmidt & Williams, 2001). Omdat humor effectief is in het omgaan met problemen en spanningen en gelegenheid biedt om meningen veilig naar voren te brengen (Adelswärd & Öberg, 1998; Mulkay, Clark & Pinch, 1993). En onderzoek toont ook aan dat humor de presentatie van een inhoudelijk punt overtuigender maakt en onderhandelaars invloedrijker (Filipowicz, 2002; O’Quin & Aronoff, 1981).

De meeste hedendaagse onderzoekers zijn het erover eens dat bij het ervaren van humor interactie plaatsvindt van cognitieve en emotionele processen (Martin, 2007; Shammi & Stuss, 1999). Maar of en hoe humor precies werkt, hangt van veel factoren af en waarvan exact is nogal complex. Interpretatie en evaluatie van de grap zijn uiteraard doorslaggevend en die worden bepaald door de situatie, maar ook door de persoonlijke doelstellingen, ethiek en waarden van toehoorders. Als je het zo bekijkt, kan er best veel misgaan.

Het eerste grapje van een baas dat ik me herinner, was er eentje van bedenkelijk allooi. Het ging om de leidinggevende van mijn leidinggevende in een groter gezelschap tijdens een stilte bij een lunch:

‘Zo Frans, hoe is het? Alles onder controle?’

‘Onder controle ja, maar het is druk’

‘Druk? Druk in je hoofd zal je bedoelen!’

Waarop deze persoon zelf het ‘goede voorbeeld’ gaf van de gewenste reactie door keihard te lachen. Ongemakkelijk, omdat de kwaliteit van de grap laag was en ten koste ging van mijn directe leidinggevende. Het betekende voor hem gezichtsverlies en bevestigde onderlinge gezagsverhoudingen op een pijnlijke manier. De grap andersom was ondenkbaar geweest.

Humor kan gezagsverhoudingen dus aantonen maar ook aankaarten of zelfs doorbreken. Met dit kenmerk van humor wordt vaak gespeeld door comedians omdat het doorbreken van de pikorde zekere spanning oproept (die weggelachen wordt, een affectief proces) en een verwachtingspatroon doorbreekt (het loopt anders dan je denkt, cognitief). Het bevestigen van gezagsverhoudingen werkt op de lachspieren omdat dit emotioneel plaatvervangende gevoelens van schaamte en angst teweeg brengt en cognitief herkenning

Wie is de baas van de psychologie? Freud nog altijd? Wat heeft hij dan te zeggen?
Gaat het zeker weer over verboden gedachten? Jazeker. Lachen is stoom afblazen:
De spanning uiten die de constante onderdrukking van verboden gedachten veroorzaakt. Het geweten als onderdrukker speelt dus een glansrol en daarover zei de baas in het bijzonder: ‘Mensen met een mild geweten houden van lichte humor, mensen met een streng geweten van cynische humor en mensen met een heel streng geweten hebben geen humor.’

Humor is dus zinloos het geen uitweg kan bieden aan zwaar verborgen verlangens. Als dat wel lukt, biedt humor directe opluchting voor de grappenmaker, maar die zal – zeker als leidinggevende – ook op de hoogte willen zijn van het volgende: volgens Freud herkennen toehoorders in humor het ontsnappen van onderdrukte driften – zowel de agressieve als de seksuele – en daarmee kan humor een beetje angst inboezemen, maar ook erotiseren.

Hoe wenselijk dat is laat ik over aan u, beste lezer.

geplaatst op 12/01/2012 om 15:24 door Wijnand
Reageer

Het is 5 over 12!

Als nieuwjaarkaart stuurden we deze keer een kaart met op de voorkant de dreigende tekst:
Het is 5 voor 12. Natuurlijk met een positieve inhoud – alvast tips over hoe je 2012 naar je hand kunt zetten. Nu is het echt zo ver.

Het is vijf over twaalf, 2011 is echt voorbij. Al je gedachten en daden zullen vanaf nu bepalen hoe het jou in 2012 vergaat. Om ons heen horen we momenteel veel geluiden over hoe dit een moeilijk jaar wordt. Een crisisjaar met bezuinigingen waarin iedereen de broekriem zal moeten aanhalen, tenminste, als je het geluk hebt er nog eentje te bezitten.
Natuurlijk kun je altijd positief blijven en al het gesomber over de te verwachten moeilijkheden langs je heen laten gaan. Je kunt ook zeggen: dat is je ogen sluiten voor de werkelijkheid, het is nu eenmaal zwaar weer en het is een illusie dat je daar geen last van zult hebben.

Psychologisch gezien zijn beide reacties niet zo goed. Blind optimisme, zonder de realiteit onder ogen te zien, is een sterke onderschatting van de kracht van je omgeving op jouw leven. En als het ongeluk je dan wel treft, kan dit des te sterker ten koste van je geluk gaan. Andersom: door steeds van het slechte uit te gaan, zullen dit ook de zaken zijn die je eerder waarneemt waardoor je eigenlijk steeds bevestiging ziet van je idee dat het slecht gaat. Een klassieke vicieuze cirkel waarin je wel steeds gelijk hebt, maar waar je waarschijnlijk niet blij van wordt.

Het is verstandig om onder ogen te zien dat er (economische) krachten werkzaam zijn die misschien ook in jouw leven hun invloed zullen doen gelden. Je kunt er vast over nadenken hoe dat gebeurt.

Om vanuit het perspectief van Dijk & Van Emmerik dicht bij huis te blijven:

Bestaat het risico dat je je baan verliest? Wat zijn daar signalen van en stel dat het gebeurt, hoe beïnvloedt dit jou? Heb je een financiele buffer? Zul je gemakkelijk iets anders kunnen vinden? Weet je hoe jij in de markt ligt? Ken je je eigen talenten? Zijn die veel waard op de arbeidsmarkt?  En zo niet, heb je de mogelijkheden en het vermogen om jezelf opnieuw uit te vinden?

Door bij dit soort vragen stil te staan, ben je beter voorbereid op mogelijk moeilijke tijden en ben je in staat om bij een eventueel verlies van een baan zelf het initiatief te houden doordat je weet wat je kan en wat je drijft.

Dat was dan ook de boodschap van 5 voor 12 – die ook om 5 over 12 nog geldt. Weet wie je bent, ken je talenten & verbeter die, ken je omgeving & breng die in balans met wie je bent en wat je kan – dan heb de meeste kans op een succesvol 2012.

We wensen iedereen voor 2012 veel wijsheid, moed, kracht en het vereiste vleugje geluk om dit voor elkaar te krijgen!

geplaatst op 5/01/2012 om 12:05 door Flores van Emmerik
1 Reactie

Twitter en competentie CV

Via Twitter werd ik uitgenodigd voor een LinkedIn workshop bij een organisatie in de buurt. Natuurlijk ben ik daar op in gegaan, want dit is een concreet voorbeeld van de kracht van Twitter. Door een enthousiaste online marketing manager en een marketing trainee werd tijdens een lunchbijeenkomst aan de meeste aspecten van het jezelf -en het bedrijf- profileren op LinkedIn aandacht besteed.

Een van de aanwezigen was zo dapper om haar profiel te laten bekijken en iedereen mocht daar commentaar op geven. Meest opvallend vond ik dat veel aanwezigen niet precies wisten wat haar ‘jobtitle’ betekende. Als zelfs collega’s dat niet weten, hoe moet de buitenwereld het dan weten?

Er ontstond een interessante discussie of je LinkedIn kan, mag en wil gebruiken ter promotie van je huidige werkgever. Sommigen vonden LinkedIn privé en niet iets waar de werkgever een rol in speelt. Anderen vonden dat door internet alles zo openbaar is geworden, dat het scheiden van werk en privé kunstmatig is. Opvallend is dat ik voordat ik met Expeditie Nieuwe Baan begon het eerste standpunt aanhing en ondertussen echt van mening ben veranderd!

Hierna heb ik mij verder in het competentie- of vaardigheden cv verdiept. Via Twitter volgde ik een discussie hierover en het leek mij handig om eens bij een expert na te vragen wat zij als voor- en nadelen hiervan zag. Gelukkig wilde arbeids- en organisatiepsycholoog Irene Platteel met mij hierover praten. Zij heeft in het verleden als recruiter gewerkt en kan dus ook met een ‘werkgevers’ blik naar een cv kijken.

In haar visie is een vaardigheden cv een handig hulpmiddel voor drie categorieën werkzoekenden:

1) starters op de arbeidsmarkt
2) voor mensen die een carrière switch willen maken
3) voor herintreders

Voor alle andere mensen raadt zij een chronologisch cv aan. Dat is voor werkgevers en recruiters de meest bekende variant. Overigens zijn er op internet diverse formats te vinden van een competentie cv.

Tenslotte ben ik, na ruim 300 tweets, eindelijk begonnen aan het boek van Fiona Stoop ‘Twitter werkt’. In dit boek beschrijft zij stap voor stap hoe je Twitter kunt inzetten om een baan of een
opdracht te verwerven. Hiervoor gebruikt zij een piramide model:

Niveau 1: een profiel hebben
Niveau 2: gericht twitteren
Niveau 3: zoeken
Niveau 4: interactie
Niveau 5: optimale betrokkenheid

Vanaf niveau 2 ben je actief met tweets en kan je jezelf profileren als deskundige op een bepaald gebied door regelmatig informatie en nieuwtjes te twitteren en retweeten. Haar advies is wel om daarin jezelf te blijven, zodat je de kans op een succesvolle ontmoeting/opdracht/baan niet verkleint!

Een ander advies is dat je bij het schrijven van tweets moet blijven denken aan wat je wilt bereiken. Je wilt jezelf laten zien zodat klanten of werkgevers je kunnen vinden, wat heb je te vertellen of te bieden? Dat is een heel goed punt, want soms laat ik mij meeslepen door mijn enthousiasme over Twitter waardoor ik vergeet waarom ik er mee begonnen ben, namelijk als hulpmiddel bij het vinden van een nieuwe baan.

Tenslotte adviseert zij om niet meer dan 20% van je tweets over persoonlijke dingen te laten zijn, want werkgevers gaan niet je hele timeline bekijken en beslissen op basis van enkele recente tweets of zij verder klikken of niet. Een beetje persoonlijk mag wel, want dat geeft ook wat meer beeld bij een tweet.

Vanaf niveau 3 ben je proactief op zoek naar interessante tweeps die kunnen helpen op zoek naar werk. Dit zijn bijvoorbeeld specialisten op een bepaald onderwerp, mensen met een voor jou relevant netwerk enzovoorts. Ook kan je actief worden op discussiefora in je vakgebied, vragen beantwoorden die via #durftevragen / #dtv gesteld worden of natuurlijk zelf vragen om feedback op je LinkedIn profiel of je Twitter biografie.

Niveau 4 betekent interactie, dus contact met je medetwitteraars, binnen en buiten internet. Dit gaat over het opbouwen en onderhouden van contacten zodat je volgers aan je denken als zij een tip hebben.

Niveau 5 gaat over optimale betrokkenheid, je weet wat je volgers bezighoudt en vice versa. Volgens Stoop is het mooiste op dit niveau de cocreatie. Zij geeft de lezers de opdracht om na te denken hoe je dit op je eigen vakgebied kunt toepassen. Dat is een leuk, maar moeilijke vraag waar ik de afgelopen periode onder de kerstboom al over na heb gedacht. In mijn volgende weblog hoop ik met een idee hiervoor te komen.

Uiteindelijk schat ik mijn eigen niveau in de piramide tussen 3 en 4 in. Er is soms wat direct contact, maar ik moet gaan werken aan de interactie. Dat is meteen een mooi voornemen voor 2012, maar dat moet nog wel SMART gemaakt worden…

Ik wens iedereen een gelukkig nieuwjaar en tot de volgende blog!

geplaatst op 4/01/2012 om 11:06 door Thera Kosian
Reageer

Het is 5 voor 12…

Waar denk jij aan als je dit leest of hoort? Voor mij is dit gekoppeld aan bijna lunchtijd op kantoor, maar nog sterker aan middernacht.

5 voor 12, wanneer je denkt ik moet nu toch echt gaan slapen, want morgen is het weer dag. Voor de weerwolf nog 5 minuten om zich voor te bereiden op de nacht bij volle maan waarin alles zal veranderen en hij zelf verandert in een gedaante die iedereen de stuipen op het lijf jaagt en hij onoverwinnelijk is TOT het ochtendlicht weer gaat stralen. Voor Assepoester nog 5 minuten om zich uit te voeten te maken, ze heeft genoten TOT haar sprookje weer voorbij is en alles wat ze leek te zijn ineens niet meer is en de narigheid weer opnieuw begint. In de nacht lijkt alles uitvergroot, vertekend en in een ander licht…vreemd als je beseft dat er dan niet eens licht is. Als je dit leest lijkt het glas bij 5 voor 12 altijd halfleeg te zijn. Wat als je 5 voor 12 bekijkt vanuit het perspectief dat het halfvol is?

5 voor 12, met nog 5 minuten op de klok. Om even stil te staan bij wat je vandaag hebt gedaan, wat je morgen kan en wil gaan doen omdat er weer een splinternieuwe dag voor de deur staat. Nieuwe kansen, met nieuwe kennis van vandaag, nieuwe inzichten, nieuwe mogelijkheden niet alleen voor morgen, maar ook alle dagen daarna. Een blanco dag die jij zelf in kan gaan vullen en nog 5 minuten om achter je te laten wat je niet mee wil nemen in deze nieuwe dag. Geen sprookje, geen nachtmerrie maar gewoon de realiteit hier en nu.

Ik ben de afgelopen weken letterlijk geconfronteerd met 5 voor 12, omdat ik bezig was met het voorbereiden van onze mailing naar klanten en relaties en de afbeelding van de klok vele malen in mijn blikveld was. Daaraan gekoppeld is het eerste Dijk & Van Emmerik pocket-boekje Helemaal jezelf! Dit boekje bevat 30 reflectieve vragen en opdrachten, die je na 30 dagen een weerspiegeling van je zelfbeeld geven. Want we worden dagelijks ‘bijgestuurd’ door anderen en zo veranderen we zonder dat we het zelf de gaten hebben. Niet erg, maar soms is het nuttig en goed om je hier even bewust van te zijn. Een kleine verandering kan een groot verschil maken. Wat hulp en inspiratie kan net het duwtje in de rug zijn om het morgen nóg beter te gaan doen.

Gisteren (ongeveer) om 5 voor 12 in de middag heb ik de laatste eindredactie van mijn kant uit afgerond. Ik ben er al meer dan 30 dagen mee bezig geweest dus dat samen met de grote klok van 5 voor 12 telkens in mijn dag, zet je vanzelf aan het denken. Gisteravond om 5 voor 12, keek ik met een voldaan gevoel terug op mijn dag. Klaar voor de nieuwe dag en dat is vandaag!

Het is nu weer 5 voor 12 , de post zal de meeste nieuwjaarskaarten wel bezorgd hebben en terwijl ik dit schrijf is zelfs de eerste bestelling voor het boekje al geplaatst via onze website. Flores stuurde al eerder deze week een Tweet uit over dat hij benieuwd was naar de reacties. Die gedachte deel ik volledig met hem. Nog meer benieuwd ben ik naar jullie acties:

 5 voor 12, met 5 minuten op de klok  helemaal voor jou…

geplaatst op 9/12/2011 om 11:55 door Jacklin Goverde
3 Reacties

Social media en solliciteren – deel 3

Binnen een dag kreeg ik een online rapport met een aantal interessante aanbevelingen. Een daarvan was om mijn cv competentiegericht te maken in plaats van chronologisch zoals nu. Voordeel is dat een werkgever of recruiter snel ziet of de gevraagde competenties aansluiten op je cv. Via http://www.intermediair.nl kan je een vaardigheden cv downloaden en daar vind je ook handige tips en formats voor een chronologisch- en een vaardigheden cv. Binnenkort ga ik met competentie expert Irene Platteel van Dijk & van Emmerik hierover praten en zal daar in mijn weblog over schrijven.

Verder kreeg ik de aanbeveling om mijn cv wat aantrekkelijker te maken. De consultant vond mijn blog een stuk leuker om te lezen dan mijn cv!

Ai, dat was pijnlijk, maar zette mij wel meteen tot actie aan. Ook raadde hij aan om een foto op mijn cv te zetten. Dat heb ik tot nu toe niet gedaan, maar een rondje zoeken op internet leerde mij dat het heel gewoon is geworden en bij veel bureaus verplicht. Waarom ik hierover twijfelde, weet ik niet meer.

Tenslotte had hij nog wat lay-out opmerkingen. Hoewel ik gelukkig een spel- of schrijffouten op mijn cv heb, bleek ik wel 3 lege pagina’s aan mijn cv te hebben hangen…….

Ik ben blij dat ik de check heb laten doen, want een deel van de aanbevelingen vind ik bruikbaar. Daarnaast vind ik een onafhankelijke, kritische blik fijn om scherp te blijven.

Ook via Twitter kreeg ik van een volger opmerkingen over mijn foto. Zij vond de foto onduidelijk en nietszeggend. Dat was ik eigenlijk wel met haar eens, maar mijn eigen pogingen om een nieuwe foto te maken, waren niet geslaagd. Daarom heb ik een fotograferende vriendin gevraagd om een nieuwe foto te maken en deze heb ik direct op Twitter, LinkedIn en mijn cv gezet.

Omdat elke recruiter naar Social Media kijkt als hij een cv ontvangt, heb ik mijn cv naast mijn LinkedIn- en Twitter profiel gelegd en heel kritisch gekeken of alle drie hetzelfde zijn. Het geeft het een raar beeld als daar verschillen in zitten. 

Verder ben ik via Twitter uitgenodigd voor een LinkedIn workshop bij een organisatie in de buurt. Zij volgen mij op Twitter en vonden het leuk om mij een plaats aan te bieden!

Tenslotte hebben een aantal mensen mij gewezen op de Nederlandse Carrièredagen op 25 en 26 november in de Rai, http://www.jobnet.nl/carrierebeurzen/de-nederlandse-carrieredagen-2011.html

Over de workshop volgende keer meer en ook over het boek van Fiona Stoop ‘Twitter werkt’.

geplaatst op 7/12/2011 om 17:55 door Thera Kosian
Reageer

Een wedstrijd beoordelingsgesprekken

Een psycholoog doet er misschien niet verstandig aan om zijn dromen te delen. Freudiaanse interpretatie ligt op de loer en die bewaren we natuurlijk het liefste voor onze clienten. Ik neem toch maar het risico…afgelopen nacht droomde ik dat ik naar een wedstrijd ‘Beoordelingsgesprekken’ ging in een theater.

Deelnemers moesten een gesprek met een medewerker voeren, daar was 5 minuten voor, en daarna werd door middel van publiekparticipatie (gehannes met bordjes, zoals op het CDA congres van iets meer dan een half jaar geleden) bepaald hoe gemotiveerd de medewerker (het lijdend voorwerp, dus) was.

Als de score laag was, moest de deelnemer het gesprek nogmaals voeren, maar nu voor straf met een handicap, namelijk met een verbod op de woorden ja, nee, uitdaging en nogmaals.

De winnaar werd beloond met een jaarabonnement op een vegetarisch restaurant. De verliezer kreeg natuurlijk veel hoon van het publiek. En daarnaast € 7.500 voor de deelname. Halverwege de steeds warriger verlopende wedstrijd, bezweek de presentator aan een hartaanval. Er ging een spot over het publiek….wil iemand de rol van presentator overnemen? De spot stopte ongenadig bij mij. “Nee”, stamelde ik. Gehoon van het publiek: “nee mag niet, nee mag niet!” werd er gescandeerd en ik daalde af naar de theatervloer.

Zoals elke droom, bevatte deze elementen uit het dagelijkse leven. De droomarbeid kent geen nee en tegenstellingen worden tot eenheid samengetrokken. Bedrijfstrainingen hebben vaak als bedoeling om communicatieve vaardigheden goed te trainen. Een training moet natuurlijk geen wedstrijd worden maar zet 10 mensen bij elkaar, zeg wat het goede gedrag is, laat ze dat oefenen – en voor je het weet gaat het minimaal mede om het bepalen van de onderlinge rangorde. Die groepsdynamiek is iedere keer opnieuw interessant, maar het sleutelen eraan is meestal geen trainingsdoel. Andersom kun je natuurlijk wel gebruik maken van kenmerken van de groep om hen beter te laten leren. Hoe doe je dat?

Lezers, zoals je misschien al lang hebt afgeleid ben ik kort geleden betrokken geweest bij een training voor een groep gemotiveerde professionals. Gemotiveerd voor hun doelen en niet iedereen vond het voeren van een goed beoordelingsgesprek daar onderdeel van. En zonder noodzaak is het lastig om een goed leerklimaat te scheppen en gaan bijzaken soms onverhoopt de hoofdrol spelen. We wilden ze leren om gesprekken met durf te voeren, confrontaties aan te gaan met een open houding. Open voor tegengeluiden. Ook wilden we hen leren meer oog te hebben voor verborgen aspecten van communicatie: onuitgesproken boodschappen, lichaamstaal, dat soort elementen. De training zelf liep heel goed, overigens.
Maar de vraag die bij is blijven hangen is hoe je een competitieve basishouding kunt gebruiken in een training over communicatie. Heeft iemand hier tips over?

geplaatst op 2/12/2011 om 17:35 door Flores van Emmerik
Reageer