Nu Dijk & Van Emmerik is verhuisd en het lustrum heeft gevierd, blijkt de uitzendbranche aan te trekken en lijkt daarmee het herstel van de economie in te zetten. Misschien een goed moment om eens te vergelijken hoe een dag er voor de recessie uitzag en hoe het nu is. Ik heb mijn agenda van de eerste week van maart tussen 2007 en 2010 met elkaar vergeleken. In de week van 2007, bezocht ik twee netwerkgelegenheden – één over speeddating en één jubileum. Deze week was ik ook naar een jubileum (met lintje)…bizar toeval. In 2007 deed mijn voltallige kantoor 12 Assessements, nu doen we er vijf. Ik had 4 gesprekken met kandidaten, allen coachingsgerelateerd. Nu heb ik er 8, waarvan 6 outplacement.
Wat kan ik er van zeggen? Minder Assessments, meer outplacement, evenveel netwerken….
De vraagstukken die ik toen strategisch vond, gingen over uitbreiding van het marktaandeel. Ook was de prijs voor onze dienstverlening een boeiend vraagstuk, vooral of die niet omhoog zou kunnen. We blogden toen over ouderen maar ook over Wouter Bos. Ik had nog geen LinkedIN profiel. Ook nog geen Twitter…die heb ik nu wel, maar daar weet ik nog niets mee te doen (ik hoop het op 26 januari te leren; deze bijeenkomst is dan aan twitteren gewijd).
Nu houden we ons bezig met zaken die voor een deel raken aan wet en regelgeving. Zoals IRO – tot vorig jaar kon het UWV kandidaten vrij snel verwijzen voor een IRO, wat betekende dat een uitkeringsgerechtigde ww-er zelf een bureau mag uitkiezen. In 2007 kozen 14 mensen voor ons; in 2009 rond de 60. Maar nu is de regelgeving rond IRO zelf aan revisie toe en moet ik nagaan of onze ingang bij het UWV en ons keurmerk sterk genoeg zijn om uit dit soort werk inkomsten te genereren en moeten we ook nadenken hoe we andere baanlozen (zoals bijstandsgerechtigden) aan werk kunnen helpen. Kortom, wij denken minder in termen van marktaandelen en tarieven en meer in termen van op welke wijze we onze meerwaarde kunnen laten zien. Alle kabinetsplannen ten spijt over minder regels, moeten we daar nu juist meer over nadenken.
Zelf zijn we vrijwel even groot (11 personen nu ten opzichte van 12 in 2007). Ons ziekteverzuim is wel verdubbeld, van 0,89% naar 1,89%. Wat zou dat betekenen?
Hoe het ook zij, ik ben benieuwd of de omzetstijging van de uitzendbranche goed voorspelt dat de economie daadwerkelijk gaat groeien.
geplaatst op 4/03/2010 om 15:18
door Flores van Emmerik
Inmiddels al weer een dag geleden dat we samen met een kleine 30 gasten het vijftienjarig bestaan van Dijk & Van Emmerik vierden in Pakhuis de Zwijger. Natuurlijk moet de daaropvolgende dag integraal besteed worden aan de kandidaten, de telefoon en de emails waardoor het ons aan tijd heeft ontbroken om de foto’s eventjes te uploaden….dat volgt dan nog. Ikzelf vond het een geslaagde bijeenkomst. Ik nam de gelegenheid om mijn visie op het NU en ZOMETEEN te geven. Ik zal niet mijn hele verhaal hier herhalen.. Ik probeerde op een positieve wijze aan te geven dat de recessie misschien wel een blijverdje is, dat er in ieder geval zaken zijn die de komende tijd blijven (vergrijzing en een structureel armlastige overheid) en dat het er dan om gaat om daar kansen uit te halen. Ook vond ik dat klantgerichtheid niet alleen betekent dat je moet luisteren naar je klanten maar dat je ze ook iets te vertellen moet hebben. En dat was het bruggetje naar Innovatie.
Als speciale spreker hadden we David Lemereis die vertelde over technische innovaties die nu plaatsvinden en die de wereld binnen 10 jaar onherkenbaar kunnen maken. Hij ging vooral in op de printmogelijkheden: 3d printen betekent dat je de dingen thuis zelf maakt. Dus dan hebben we geen fabrieken meer nodig, geen zeecontainers, geen grotere sluis in IJmuiden….keerzijde is dat iedereen ook wapens kan maken, dus..ja…als de ontwikkeling doorzet, kan het alle kanten op.
Waarom zo’n spreker bij ons eigen lustrum? Omdat ik ook geloof dat innovatie een motor voor het menselijk handelen is. En om het dan niet alleen over het ’stimuleren van een innovatief klimaat’ te hebben, zocht ik inspiratie uit de hoek waar het louter draait om vernieuwing: de techniek.
Na zijn verhaal hebben we ook poken uitgedeeld aan 10 deelnemers: is ook een innovatieve gadget, tenslotte.
geplaatst op 17/02/2010 om 22:47
door Flores van Emmerik
Op 16 februari hebben we een bijeenkomst in Pakhuis de Zwijger om stil te staan bij het 15-jarig bestaan van Dijk & Van Emmerik. Zojuist heb ik bedacht wat ik graag wil gaan zeggen. Natuurlijk iets over de afgelopen 15 jaar maar toch ook vooral zaken over de toekomst. Zo’n bijeenkomst is anders dan een sportwedstrijd. Hoewel ik helemaal geen verstand van schaatsen heb, is het ook mij niet ontgaan dat er nu Olympische Spelen zijn en dat er een Nederlandse kanshebber is, namelijk Sven Kramer. Hij heeft al jarenlang helemaal nooit verloren. Gek genoeg was dat geen reden om massaal niet te gaan kijken bij gebrek aan wedstrijdspanning. Nee, de spanning werd extra groot vanwege de enorme dramatiek van het mogelijke feit dat hij dan juist deze ene wedstrijd zou verliezen. Dat deed hij niet. Hij had het winnen té goed geoefend. Daarom ga ik mijn speech nog eens 22 keer (het aantal achtereenvolgende gewonnen wedstrijden van Kramer) oefenen!
Hoewel de verleiding groot is om Internet te doorzoeken naar mijn nieuwe collega. We hebben namelijk een vacature die ik graag bij veel mensen onder de aandacht breng…wat te doen? Wie morgen aanwezig is bij de Eet & Weet -sessie, kan het vast zien aan mijn gezicht en horen aan de soepelheid waarmee ik het verhaal doe.
geplaatst op 15/02/2010 om 23:12
door Flores van Emmerik
Door verschillende redenen zijn we verhuisd van verdieping vijf naar verdieping zeven. Niet het juiste moment voor de lift om het op te geven…en zo zijn er nog wel meer logistieke uitdagingen rond een verhuizing. Maar er zit natuurlijk ook een psychologische kant aan het verhuizen. Ten eerste de vraag naar het Waarom!? Is het een vlucht…of hebben we een rationele reden? Beste lezer, hoewel het uitzicht op de zevende natuurlijk beter is dan de vijfde, was dat toch niet de reden om te verhuizen. De reden was dat de huurtermijn was afgelopen en de verhuurder op dat moment uitzicht had op een huurder die onze verdieping en nog één erbij wilde verhuren. Voor ons was dan de beste optie om naar boven te gaan. De nieuwe huurder is niet gekomen - maar onze verhuizing is wel doorgegaan.
Maar wat is nu precies de psychologische impact van verhuizen? Lezers, ik wist wel dat het erg was… maar het is nog erger dan Kerstmis, volgens de Holmes-Rahe levensstress vragenlijst. Stressvol zijn zaken die onvoorspelbaar en onbeheersbaar zijn. Zou verhuizen met collega’s nou onvoorspelbaarder en onbeheerbaarder zijn dan een familiefeest? En betekent dit nou dat verhuizen met familie erger is dan verhuizen met collega’s? Is verhuizen tijdens de kerstvakantie het allerstressvolst?
Op dat soort vragen hebben we nog geen antwoord. Evenmin vonden we tijdens de verhuizing echt tijd om er eens voor te gaan zitten. Wel weet ik dat ik mij afgelopen vrijdag heel 21e eeuws voelde….vermoeid door eerste verbale wereldoorlog met telecom, de tweede verbale wereldoorlog met internetleverancier; en dit weer opgevolgd door een koude oorlog met de lift (gewonnen door de lift), korte ontspannende sixties tijd toen we na de verhuisdag een biertje dronken, maar hierna bleken de overzichtelijke grote vijanden (telecom en internet) te zijn opgevolgd door een hoeveelheid kleine guerillastrijders zoals niet functionerende bedrading, geen afwasmachine, bouwvertraging, slagboomhaperingen…..aan het begin van het weekend vond ik het de hoogste tijd voor een virtueel kantoor.
Maar inmiddels zijn we er toch wel uitgekomen. De inrichting is mooier (vind ik), de geluidsisolatie beter en we delen de etage met twee interessante medebewoners, namelijk het notariskantoor Everglades en HR-adviesbureau ZwartNova. Ik ben benieuwd hoe onze klanten de nieuwe behuizing ervaren.
geplaatst op 1/02/2010 om 22:37
door Flores van Emmerik
Hoe vervelend kan het zijn om maar niet te kunnen slapen. Veel cliënten die ik zie kampen met dit probleem.
Herken je dit patroon:
Je ligt gespannen in bed, vervolgens val je niet in slaap. Dan ga je piekeren over het niet kunnen slapen. Je ziet alle minuten van de klok voorbij tikken. Je denkt: lig ik nou nog steeds wakker? Een snelle berekening leert je dat je nog maar erg weinig uren slaap over hebt voor je wekker gaat. Je raakt gefrustreerd en je spanning neemt toe. Dit roept nog meer onrust op: en nou wil ik toch écht in slaap vallen…. Inmiddels ben je zo opgefokt dat je het al helemaal kunt vergeten om nog te slapen. Voilà: de vicieuze cirkel is rond!
Hoe word je nu verlost van die slapeloze nachten? Een paar tips om deze cirkel te doorbreken:
Tip 1: Let op je leefstijl. Stop met het gebruik van cafeïnehoudende dranken en zorg voor lichaamsbeweging overdag.
Tip 2: Als je merkt dat je gaat piekeren, probeer je aandacht dan te richten op het hier en nu. Voel hoe jij in je bed ligt en focus met je aandacht op al je lichaamsdelen. Je begint bij je voeten en eindigt bij je hoofd (als je dan niet al in slaap gevallen bent).
Tip 3: Als je langer dan 10 minuten onrustig in bed ligt, sta dan op en sta 
jezelf toe dat slapen even niet lukt. Ga naar een andere kamer en doe even iets anders: tv kijken bijvoorbeeld of lezen. Na de afleiding ga je terug in bed liggen en vaak lukt het dan wel. Lukt het niet dan herhaal je het uit bed stappen. Je bed blijft dan een plek van rust.
Tip 4: Zorg voor een piekerhalfuurtje overdag. Op dat moment zet je al je zorgen op papier. Als je op een ander moment (in bed) merkt dat je piekert, dan herinner je jezelf eraan dat je dit bewaart voor je volgende piekerhalfuurtje.
Tip 5: Ga eens kritisch na waarom jij het zo erg vindt als je niet slaapt. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Hoe erg is dat? Hoe zou je daar goed mee om kunnen gaan? Vaak zit het hem erin dat we ons zo druk maken om het slaapgebrek dat we onszelf onder druk zetten. Slapen heeft erg te maken met loslaten, dus het krampachtig afdwingen helpt niet.
Nog meer tips vind je op deze site.
Verder start Preventie GGZ Leiden op 25 januari 2010 een slaapcursus voor mensen die regelmatig slecht slapen en hun slaap willen verbeteren.
Is dit voor jou herkenbaar? Of heb jij nog goede tips om de slaap te kunnen vatten? Reageer!
geplaatst op 19/01/2010 om 14:43
door Annemiek Ritzen
Er valt veel te lezen over het nieuwe werken. Typ het in op Google en je wordt overladen met tips en zienswijzen (en aankondigingen voor congressen in 2009!). Het gaat er vaak om dat je door op een slimme manier gebruik te maken van technologie, je in staat bent om het werk effectiever en efficienter te doen. Dat lijkt nog wel een beetje op Taylor, maar de term sluit op zich niet aan bij een eenzijdige visie op resultaatverhoging (wat Taylor misschien wel tekort doet, maar dat terzijde). Een paar kenmerken van het nieuwe werken: veel thuiswerken, virtuele teams, sturen op doelen en niet op aanwezigheid. En vraagstukken die erbij horen zijn vragen als hoe je de mensen betrokken houdt, wat leiderschap in dergelijke situaties inhoudt. Als het nieuwe werken gemeengoed wordt, dan…ja wat dan? Dan lopen de visies uiteen, zou je kunnen zeggen. Van: de vaart is er wel uit, nu met de economische crisis, gaat het hier niet langer over. Tot: juist nu is het voor werkgevers nog eens extra interessant, je kunt veel kosten besparen door het nieuwe werken.
Mijn mening is dat het kijken naar de toekomst in ieder geval altijd leuk en inspirerend is. Daarom is onze volgende Eet & Weet sessie dan ook een toekomstgerichte met als directe aanleiding dat Dijk & Van Emmerik in februari 15 jaar bestaat. Liever dan terugblikken, wil ik het hebben over het jaar 2025. Als speciale gastspreker hebben we David Lemereis bereid gevonden die het zeker niet over het nieuwe werken zal hebben.
geplaatst op 11/01/2010 om 22:41
door Flores van Emmerik
Als je tot een optimale beslissing wilt komen, kun je dan het beste in je eentje een briljante oplossing bedenken of heb je meer aan een groepsproces? Al weer vijf jaar geleden schreef Surowiecki het boek The Wisdom of Crowds
“><>
waarin tal van voorbeelden worden gegeven van hoe expert oordelen het in juistheid afleggen tegen het oordeel van een groep.
Ik kon het niet geloven. Als kind had ik The lord of the flies gelezen en later sociaal wetenschappelijk onderzoek over groepsgedrag (de horroronderzoeken van Zimbardo en het beroemde onderzoek waar ik maar niet op kan komen, maar waar de groepen een instant hekel aan elkaar kregen alleen maar omdat de ene groep ‘rood’ werd genoemd en de ander ‘blauw’) waardoor ik meer op het individu vertrouwde dan op de groep. Zoals vaak, ligt het eigenlijk heel erg genuanceerd. Over problemen waar bijna niemand op grond van kennis een zinnig woord over kan zeggen (zoals kermisprijsvragen ‘hoeveel bonen zitter er in een pot’, ‘hoeveel weegt deze koe’) 
is het groepsgemiddelde antwoord vrij goed en maar al te vaak beter dan een individueel antwoord van een expert. Maar toen ik tijdens de vakantie met mijn gezin issues wilde oplossen door wisselende meningen te middelen, kwamen we er toch niet uit. Stuttgart bleek geen betere bestemming dan Parijs of Praag.
Dus wanneer werkt het principe wel en wanneer niet? In het boek zijn er drie voorwaarden gesteld. De menigte moet gemotiveerd en redelijk goed geïnformeerd zijn, de deelnemers moeten divers zijn, gevarieerde en onafhankelijke meningen hebben (vandaar dat de kredietcrisis geen weerlegging van het boek is). Graag zou ik de lezers van dit weblog meningen willen laten geven over een onderwerp dat ik erg belangrijk vind. Op 15 februari 2010 bestaat Dijk & Van Emmerik al weer 15 jaar. 15 jaar van coaching, outplacement en psychologische begeleiding …. hoe zullen we dat vieren? Of zullen we het helemaal niet vieren omdat ons jubileum (zie vorige post) weinig te maken heeft met het welbevinden van opdrachtgever en kandidaat? Suggesties welkom!
geplaatst op 28/12/2009 om 22:07
door Flores van Emmerik
Vorig jaar schreef ik over het proefschrift van Daan Stam over hoe je je visie het beste kunt formuleren voor het maximale effect op de toehoorders. Behalve dat ik verbluft ben dat het opeens een jaar later is, vind ik het interessant om na te gaan hoe wij het zelf hebben gedaan in deze tijd met nieuwe economische uitdagingen. We doen veel meer IRO, outplacement en veel minder Assessment Centers. Meer outplacement betekent ook dat we veel meer bezig zijn met het volgen van politiek en ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Als ik nu in overgebleven tijd wat op het Internet surf, ben ik veel meer gericht op onderzoeken en analyses van hoe de arbeidsmarkt er uit ziet en uit gaat zien: ik lees meer politiek, economie en binnen psychologie meer over hoe je mensen kunt stimuleren. Zoals rapporten van de Raad voor Werk en Inkomen: tot een paar jaar geleden had ik het zware kost gevonden waar ik bovendien weinig mee opschiet. Nu volg ik het vol interesse. Net als de NGSZ: dit is een organisatie die zich richt op het volgen van ontwikkelingen op het gebied van sociale zekerheid. Dus vaak debatten over zaken als vergrijzing, arbeidsmobiliteit. Allemaal belangrijk om te volgen omdat deze ons beter in staat stelt om onze kandidaten te adviseren over toekomstige ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Welke beroepen zullen de komende tijd gewild zijn en waar liggen nu mogelijkheden? Helpt het ons, is dan de vraag. Dat weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat het belangrijk is om te weten wat er zoals speelt. Maar het is nog niet zo gemakkelijk om er meteen tips op los te laten. Ik heb zelf ongeveer 15 IRO-kandidaten begeleid het afgelopen jaar, in beroepen uiteenlopend van hooggeschoold financieel (tegenwoordig moeilijk plaatsbaar) tot communicatie-deskundigen. Twaalf hebben inmiddels een baan. In de begeleiding heb ik nooit rechtstreeks verwezen naar wat voor rapport dan ook. Evenmin kan ik nou beweren dat mijn eigen activiteiten rechtstreeks zijn voortgekomen uit hoe ik vorig jaar een visie formuleerde. Toch heeft het me wel geholpen, namelijk bij het me steeds realiseren dat het uiteindelijk niet draait om onze omzet maar om wat onze activiteiten bijdragen aan het bedrijfsresultaat van de opdrachtgever. Of het welbevinden van de kandidaat. Dat is niet altijd gelukt, maar wel de richting van onze pogingen.
December is traditiegetrouw een maand van bespiegelingen en top 10 lijstjes. Dus tijd om na te denken over de visie van 2010. Ik denk dat het er nu om draait om niet meer te denken vanuit een gevoel van crisis, maar de economische situatie als realiteit te aanvaarden. Bij een crisisgevoel hoort de hulpgedachte dat het tijdelijk is en we het moeten zien uit te zingen. Dat is geen gedachte die helpt bij het gefocused zijn op de problemen waar opdrachtgevers tegenaan lopen. De realiteit is dat meer opdrachtgevers minder geld te besteden hebben en dat er bij diensten sterker gekeken wordt naar het rendement ervan. Geen hogere wiskunde, we moeten simpelweg als outplacement bureau de doorlooptijd kort houden, de succesratio hoog, specifieke mogelijkheden bieden voor oudere werknemers. In Asssessment Centers zullen naar verwachting andere competenties centraal komen te staan, willen we een hoge voorspellende waarde blijven bieden. Ongeveer op deze manier denk ik na over 2010. Beste lezers, als jullie tips hebben die onze dienstverlening nog beter maken, hoor ik die natuurlijk graag!
geplaatst op 13/12/2009 om 15:19
door Flores van Emmerik
Kunstuitleen Galerie Beeldend Gesproken is wat de naam zegt: er wordt kunst uitgeleend, maar ook kun je er werken kopen. De Galerie is actief en zet zich actief in voor de kunstenaars die er exposeren. De aangesloten kunstenaars hebben vaak een psychiatrisch ziektebeeld wat het voor hen lastiger maakt om hun kunst te verkopen. Hiermee worden ze dus geholpen door Beeldend Gesproken. Het bestaat sinds 1992 en is een initiatief van Arkin.
Op 27 november werd er een benefietgala georganiseerd en er was iemand die zo vriendelijk was om mij hiervoor uit te nodigen. De opbrengst (naar later bleek, iets meer dan 80000 euro) was bedoeld voor het materiaalfonds van Beeldend Gesproken. Ik wilde natuurlijk ook graag iets bijdragen, dus toen er lootjes voor de veiling voor de veiling werden verkocht, kocht ik er eentje. Nummer 296. Nu heb ik vaak geluk met lootjes. Zo heb ik al een keer een niet-zo-felgebeerd statistiek programma gewonnen (spss data entry). Ook won ik bij een toneelstuk een dvd van The Other Boleyn Girl. En ook nu was ik succesvol. Er waren veel prijzen, onder meer toilettassen met spullen van Lancaster, een luxe asbak, chocola van Australian. Maar ook een schilderij, gemaakt door OTTI. Aan de ene kant wilde ik die graag winnen…maar aan de andere kant….beste lezers, als je een uitnodiging krijgt, moet je die altijd goed lezen. Ten eerste voor direct relevante informatie zoals de aanvangstijd en de lokatie. Maar soms wordt er ook iets gezegd over hoe je je zou moeten kleden. Bij het woord ‘gala’ is dat eigenlijk altijd het geval. In dit geval was het ‘Black Tie’ : smoking. Ik was één van de twee gasten die niet in smoking was en dat was in het begin van de avond een rem op mijn stemming en zeker een rem op de bereidheid om op het podium een prijs in ontvangst te nemen. De vriendelijkheid van mijn tafelgenoten maakten mijn humeur al een stuk beter en tijdens een goochelact nam ik de gelegenheid om op mijzelf de RET eens goed toe te passen. Zouden er werkelijk potentiële opdrachtgevers in de zaal zitten, die juist op het punt staan om na het weekend een grote opdracht aan Dijk & Van Emmerik toe te kennen, maar die zich nu zouden realiseren dat zij daar onverstandig aan doen aangezien de heer Van Emmerik niet eens een smoking aan heeft op het benefiet gala van Beeldend Gesproken? Ik achtte de kans klein, voelde mij weer in harmonie met de omgeving en won prompt een prijs waardoor ik inderdaad zonder smoking het podium op mocht.
Dit is het door mij gewonnen schilderij:
Binnenkort te bewonderen op mijn kantoor…tenmiste, als ik het aandurf. Het is een vrolijk schilderij, maar misschien net iets te losbandig voor een kantooromgeving? Beste lezers, wat vinden jullie? Dit vraagt misschien ook wel om een stemming.
En is het echt erg om zonder de juiste kleding op een gala te komen?
geplaatst op 30/11/2009 om 10:30
door Flores van Emmerik
Ondanks onze groene intenties, hebben we geen milieuprijs gewonnen. Het is nu alweer even geleden…maar hier staat te lezen dat niet wij, maar Deepeei de milieuprijs van Amsterdam Slotervaart heeft gewonnen. Toch verrassend…ik dacht nog even hoge ogen te gooien. Maar ja….het was wel sympathiek dat wij overgebleven papier inzamelen als tekenpapier voor de kinderen maar direct tweezijdig printen is nog beter voor het milieu. Dat weten we dan weer. Gelukkig gaan niet alle prijzen aan ons voorbij. Het instituut Senter Novem is een door het ministerie van economische zaken gefinancierd agentschap dat duurzame innovatie bevordert. Zij stellen hier regelmatig subsidies voor beschikbaar. Het is dan de bedoeling dat je die subsidie niet gebruikt voor je reguliere bedrijfsvoering, maar inzet voor innovatie. Wij hebben een dergelijke subsidie ontvangen en besteden dat aan een onderzoek naar de levensvatbaarheid van ons idee. Wat het idee is, kan ik hier nog niet vertellen, ook al omdat er meerdere partijen dan alleen Dijk & Van Emmerik bij betrokken zijn; maar het beweegt zich op het kruisvlak van ondernemerschap en reïntegratie en heeft dan ook veel te maken met zaken als loopbaanbegeleiding, IRO en outplacement. Hopelijk kan ik hier binnenkort meer openheid van zaken geven. Tot die tijd kan ik wel vertellen dat we onze internetcoaching gaan vernieuwen. Zoals eerder verteld, hebben we voor het maandblad Mind een online coachingsmodule ontwikkeld; hierdoor gestimuleerd gaan we onze huidige I-therapie omzetten naar een modulair systeem. Daarover nadenkend, lijkt het mij ook een goed idee om de andere vormen van dienstverlening online aan te bieden. Op het gebied van reïntegratie en outplacement komt dat nog niet zo vaak voor. Ik weet ook nog niet goed of het mogelijk is en waar ik op zou moeten letten..dus als je suggesties hebt, mail ze!
geplaatst op 23/11/2009 om 10:15
door Flores van Emmerik
Vorige berichten
