Berichten geplaatst onder 'Zorg'
De linkedingroep Ondernemen in de Zorg, organiseert regelmatig bijeenkomsten voor groepsleden. Donderdag 12 augustus verzorgden René Hup en Jeroen van den Oever voordrachten over de toekomst van de ouderenzorg. Beiden zijn bestuurder van een instelling, respectievelijk Amaris en Vierstroom.
De ouderenzorg neemt een groot gedeelte van het budget voor zorg voor zijn rekening. In de huidige formatiebesprekingen lijkt er te worden aangekoerst op bezuinigingen op de AWBZ – en dat zal de ouderenzorg direct raken. De heer Hup haalde het onderzoeksrapport van Actiz aan, waarin een toekomstbeeld van langdurige zorg wordt geschetst waar hij zich in herkent.Â
Of het nou onder de noemer marktwerking is of anderszins, maar er zal zeker een groter beroep worden gedaan op eigen verantwoordelijkheid van gebruikers van zorg en er zullen meer en meer maatprogramma’s komen voor de niet-chronisch zorgbehoevenden. Voor een aanbieder betekent dit het aanpassen van het zorgaanbod: flexibeler worden, meer mogelijkheden bieden. Een van de cruciale punten om succesvol te kunnen zijn is een goed HRM-beleid.
Met de zaal ontstond vervolgens een levendige discussie over het trio marktwerking, hrm-beleid en het scheiden van de woon- en de zorgfunctie. Wat wil de oudere eigenlijk zelf, vroegen we ons allemaal ook af, met uiteeenlopende antwoorden.
De heer Van den Oever nam vijf mogelijke bezuiningsstrategieën door. De eerste is om te sturen naar meer efficiency. Nummer 2 is door in te zetten om zaken als ontzorgen en het stimuleren van zelfmanagement van de hulpbehoevende. De derde mogelijkheid is om (meer) zorg te extramuraliseren. De vierde strategie was gerelateerd aan de arbeidsmarkt: er komt een uitgebreider informeel circuit van vrijwilligers, mantelzorg en zwartwerkers waardoor zorg goedkoper kan worden.
Ook na deze spreker ging de discussie snel over de vraag van wat de oudere eigenlijk zelf wil. Wil die inderdaad meer maatwerk en is hij gebaat bij de beweging naar maatwerk? De meningen liepen uiteen.
Vanuit mijn werk bij Dijk & Van Emmerik heb ik er geen mening over. Het enige dat ik wel zeker weet, is dat ik als oudere iets anders zal willen dan nu. En dat zorgorganisaties er op inzetten om flexibeler en klantgerichter te zijn, lijkt mij louter winst. Kent iemand voorbeelden van zorgorganisaties die heel goed inspelen op wensen van hun doelgroep?
geplaatst op 16/08/2010 om 12:58
door Flores van Emmerik
Tijdens mijn vakantie heb ik geprobeerd om de tip van Timothy Ferris over het lezen van boeken te volgen. Altijd twee: een fictie, ter ontspanning en een die op de één of andere manier met werk te maken heeft. Als werkgerelateerd boek koos ik Ziekte in Nederland, van Johan Mackenbach. Gelukkig voor de schrijver, ben ik niet de enige die het gelezen heeft, hier heeft Robbert Huijsman heel goed de strekking van het boek weergegeven. Het draait er om dat preventie van gezondheidsproblemen veel geld kan opleveren maar dat er in het huidige systeem geen prikkels zijn voor organisaties om dit tot speerpunt van beleid te maken. Hoe kun je dit veranderen?
Dat is natuurlijk veel lastiger. Een hele natie gezonder laten leven (en dat als bezuinigingsmaatregel) valt niet mee. Wat ik wel heel interessant vond, is de opvatting dat het al dan niet gezonde gedrag van mensen sterk is te beïnvloeden door omgevingsfactoren. De verantwoordelijkheid ligt bij het individu, maar je kunt natuurlijk wel proberen om de drempel naar gezond gedrag te verlagen. Op mijn eigen manier had ik al eens een oproep gedaan om de ziekenhuiskantine gezonder te maken; als er alleen kroketten zijn, bezwijken veel mensen tussen 12 en 13 hrs.
Bedrijven kunnen er in hun arbo beleid ook een rol in spelen. Ik heb wel eens deelgenomen aan een discussie met een aantal arbo deskundigen waarin dit thema ook werd behandeld: kun je mensen dwingen om gezond te leven of staat de eigen verantwoordelijkheid centraal? Men had de ervaring dat bijvoorbeeld het aanbieden van sportfaciliteiten niet helpt omdat alleen sportieve mensen er gebruik van maken en niet de mensen van wie je het gedrag wilt veranderen. Tenzij je het verplicht stelt, maar dan raak je dus weer erg aan aspecten van privacy. Ik ben er nog niet uit – maar wel is duidelijk dat bevordering van gezond gedrag bij veel organisaties een belangrijk thema is. En als psycholoog denk ik natuurlijk dat je er dan niet bent met het aanbieden van faciliteiten voor gezond leven – nee, je zult er voor moeten zorgen dat mensen het zelf willen. Als die vraag niet wordt meegenomen, zal het beleid mislukken.
We gaan voor een opdrachtgever een bijdrage aan een gezondheidsprogramma leveren en zullen het dan ook vooral vanuit deze psychologische invalshoek benaderen. Tips zijn natuurlijk welkom – we gaan in eerste instantie een training verzorgen over hoe leidinggevenden ongezond gedrag kunnen herkennen en bespreekbaar maken. Ik zou willen dat onze training die leidinggevenden gaat inspireren tot voorbeeldgedrag. Het programma is nog niet klaar dus tips zijn welkom.
Â
geplaatst op 21/07/2010 om 10:40
door Flores van Emmerik
Kunstuitleen Galerie Beeldend Gesproken is wat de naam zegt: er wordt kunst uitgeleend, maar ook kun je er werken kopen. De Galerie is actief en zet zich actief in voor de kunstenaars die er exposeren. De aangesloten kunstenaars hebben vaak een psychiatrisch ziektebeeld wat het voor hen lastiger maakt om hun kunst te verkopen. Hiermee worden ze dus geholpen door Beeldend Gesproken. Het bestaat sinds 1992 en is een initiatief van Arkin.Â
Op 27 november werd er een benefietgala georganiseerd en er was iemand die zo vriendelijk was om mij hiervoor uit te nodigen. De opbrengst (naar later bleek, iets meer dan 80000 euro) was bedoeld voor het materiaalfonds van Beeldend Gesproken. Ik wilde natuurlijk ook graag iets bijdragen, dus toen er lootjes voor de veiling voor de veiling werden verkocht, kocht ik er eentje. Nummer 296. Nu heb ik vaak geluk met lootjes. Zo heb ik al een keer een niet-zo-felgebeerd statistiek programma gewonnen (spss data entry). Ook won ik bij een toneelstuk een dvd van The Other Boleyn Girl. En ook nu was ik succesvol. Er waren veel prijzen, onder meer toilettassen met spullen van Lancaster, een luxe asbak, chocola van Australian. Maar ook een schilderij, gemaakt door OTTI. Aan de ene kant wilde ik die graag winnen…maar aan de andere kant….beste lezers, als je een uitnodiging krijgt, moet je die altijd goed lezen. Ten eerste voor direct relevante informatie zoals de aanvangstijd en de lokatie. Maar soms wordt er ook iets gezegd over hoe je je zou moeten kleden. Bij het woord ‘gala’ is dat eigenlijk altijd het geval. In dit geval was het ‘Black Tie’ : smoking. Ik was één van de twee gasten die niet in smoking was en dat was in het begin van de avond een rem op mijn stemming en zeker een rem op de bereidheid om op het podium een prijs in ontvangst te nemen. De vriendelijkheid van mijn tafelgenoten maakten mijn humeur al een stuk beter en tijdens een goochelact nam ik de gelegenheid om op mijzelf de RET eens goed toe te passen. Zouden er werkelijk potentiële opdrachtgevers in de zaal zitten, die juist op het punt staan om na het weekend een grote opdracht aan Dijk & Van Emmerik toe te kennen, maar die zich nu zouden realiseren dat zij daar onverstandig aan doen aangezien de heer Van Emmerik niet eens een smoking aan heeft op het benefiet gala van Beeldend Gesproken? Ik achtte de kans klein, voelde mij weer in harmonie met de omgeving en won prompt een prijs waardoor ik inderdaad zonder smoking het podium op mocht.
Dit is het door mij gewonnen schilderij:Â
Â
Â
Binnenkort te bewonderen op mijn kantoor…tenmiste, als ik het aandurf. Het is een vrolijk schilderij, maar misschien net iets te losbandig voor een kantooromgeving? Beste lezers, wat vinden jullie? Dit vraagt misschien ook wel om een stemming.
En is het echt erg om zonder de juiste kleding op een gala te komen?
geplaatst op 30/11/2009 om 10:30
door Flores van Emmerik
Er zijn heel veel (goede) boeken waarin je iets kunt leren over jezelf en je loopbaan. Alleen al de serie van de Volkskrant bevat veel titels: hier een hele uitgebreide, waarin je ook meteen leert solliciteren. Huub van Zwieten kijkt weer op een wat andere manier naar hoe je je loopbaan vorm kunt geven. Allemaal heel nuttig - maar wat ik me afvroeg is of er ook goede romans zijn waarin je van binnenuit iets over een beroep leert. Zoals ik als kind graag Woudzoeker wilde worden na het lezen van een boek, zou er zoiets ook voor volwassenen zijn? Bij trainingen gebruiken we regelmatig filmbeelden om het leermateriaal mee te illustreren. Vooral bij leiderschapstrainingen is er heel veel voorhanden. Kunnen we niet ook eens een boekenlijst samenstellen?
Ik kwam hierop toen ik de raming van het EIB las van een verwachting van 50.000 werklozen in de bouw. Misschien dat een aantal na een paar jaar weer terug kunnen in dit werkveld, maar dat zal niet voor iedereen gelden. Een deel zal moeten worden omgeschoold. En dat geldt natuurlijk niet voor alleen de bouwsector. Voor een aantal is een regulier loopbaantraject natuurlijk toereikend. Maar misschien is het voor sommigen wel erg inspirerend om van binnenuit iets over beroepen te lezen. Net zo inspirerend als kinderboeken…maar dan dus voor volwassenen.
Ik ben meteen in mijn boekenkast gaan kijken of ik iets vond en dan vooral voor sectoren waar we mensen voor nodig hebben: de zorg, de groene energie en het onderwijs.
Over onderwijs vond ik er wel een aantal: Rob van Essen met Visser, maar ook : Joost Zwagerman’s De Buitenvrouw. Ik heb wel genoten van deze boeken, maar of ze nou als bij-effect uitnodigen voor omscholing naar het onderwijs…? Bij de zorg vond ik het nog moeilijker. In 2004 verscheen dit boek, van Anton Valens, over een kunstenaar die als thuishulp werkt. Ook dit heb ik met plezier gelezen maar ik waag te betwijfelen of het twijfelaars voor omscholing naar de zorg over de streep trekt.
En duurzame energie is bij mijn weten nog niet literair vereeuwigd. Zijn er betere voorbeelden? Ik geef onze kandidaten graag extra inspiratie, dus suggesties zijn welkom!
geplaatst op 8/06/2009 om 21:39
door Flores van Emmerik
Op Frankwatching zag ik vandaag een heel goed overzichtsartikel over de ontwikkelingen binnen de GGZ over de mogelijkheden van therapie via Internet. Wij zijn daar zelf al een aantal jaar mee bezig. We wilden graag een vlotte module, die mét gebruikmaking van wetenschappelijke inzichten over wat er werkt, toch niet de sfeer van GGZ zou uitademen. We vonden dat dit toen goed gelukt was, maar dank zij dit goede overzichtsartikel zien we dat ook de GGZ-aanbieders deze stap hebben kunnen zetten. Des te beter natuurlijk, want het zou natuurlijk al te gek zijn als wij een aanbieder voor de ‘ggz-doelgroep’ zouden gaan worden. Maar nu ik dit artikel lees, krijg ik opnieuw twijfel over de naam die we toen kozen. I-therapie, jouw klik naar een beter leven, dat vonden we heel mooi. Maar het leven bestaat nou eenmaal uit ‘Kill your darlings’; het lijkt er op dat het hele woord therapie te zwaar beladen wordt. Dus misschien doen wij er verstandig aan om I-therapie om te dopen in Stress surveillance om zo beter aan te geven om welke doelgroep wij ons bekommeren (de doelgroep met stress - toch iets anders dan therapie).
Ik vind het in ieder geval prettig om te lezen dat e-health zo’n vlucht neemt met een congres waar ik mij zeker voor ga inschrijven. Ik ben benieuwd of er na het frankwatching artikel nog plaats is!Â
Ik kan mij herinneren dat toen er in de GGZ in de jaren 90 een beweging plaatsvond van klinische naar poliklinische behandeling, men sprak van het omzetten van ‘bedden’ naar ’stoelen’. Hoe zou deze verandering gaan heten? Van stoelen naar webcams?
geplaatst op 10/02/2009 om 22:29
door Flores van Emmerik
Soms wordt de begeleiding van ons vergoed door een zorgverzekeraar en soms niet. Psychologische hulp wordt tot een maximum van 560 euro vergoed als de zorgverlenende psycholoog BIG-geregistreerd is. Wij zijn dat niet, tot onze grote verbazing. Dit vereist een apart soort van opleiding die….nou ja. Ik zal het niet allemaal gaan uitleggen. Maar wel wil ik een briefwisseling met een verzekeraar delen. Ik had gemeld dat wij werken volgens bewezen methoden (cognitieve gedragstherapie), dat we dat al vijf jaar doen met aantoonbaar succes (gemiddeld 8 gesprekken per begeleiding) en dat het ons verstandig lijkt als de verzekeraar dat vergoedt, zodat we meer mensen kunnen begeleiden.
Het antwoord (per brief)Â van de verzekeraar was dat we ons konden inschrijven als alternatief genezers. Hierop ons antwoord:
U stuurde mij een vragenformullier voor registratie als genezer en gaf aan dat ik via dit emailadres contact zou kunnen opnemen. Via het vecoso-systeem had ik mij aangemeld als therapeut. In mijn praktijk wordt gewerkt aan klachten van overspannenheid en burnout; we maken hiervoor alleen gebruik van cognitieve gedragstherapie, uitgevoerd door psychologen NIP of door psychologen NIP met aanvullende afgeronde opleiding VGCT. Het is een wetenschappelijk beproefde methodiek, met effect (gemiddeld genomen registreren wij volledig herstel na 7,5 gesprekken). Omdat onze psychologen niet BIG geregistreerd zijn, komen we niet voor vergoeding voor psychotherapie in aanmerking, maar kon ik mij nog aanmelden voor alternatieve geneeswijze. Dat doen mijn collega’s en ik niet, omdat we ons juist laten voorstaan op het feit dat wij evidence based werken. Ik hoor het graag als het beleid van XX verandert en onze begeleiding wel voor vergoeding in aanmerking komt
Â
Het antwoord hierop van de verzekeraar:
Op dit moment staat u inderdaad geregistreerd in de categorie psychologen zonder BIG registratie. Dit betekent dat u volgens onze voorwaarden niet wordt erkend als psycholoog. Â
Op het moment dat u bent aangesloten bij een door XX erkende beroepsvereniging voor alternatieve geneeswijze komen uw behandelingen voor vergoeding in aanmerking vanuit de aanvullende verzekering”.
Â
Zo te zien, had mijn mailtje niet veel impact…..ik zal er verder geen posts aan besteden, maar ik blijf het vreemd vinden dat een opleiding als VGCT niet is erkend tenzij we het als een alternatieve geneeswijze presenteren.Â
geplaatst op 1/10/2008 om 11:12
door Flores van Emmerik
Op 12 mei is de Dag van de Verpleging. Omdat ongeveer een derde van onze opdrachtgevers instellingen in de zorg zijn, wilden wij deze dag niet zomaar voorbij laten gaan. We wilden onszelf cadeau geven aan de verplegers en verzorgers van Nederland. Althans, aan degenen die werken bij een (bijna) opdrachtgever van ons. Dus we bedachten een mooie actie waar we weken voorpret van hebben gehad. We hadden het plan om met een oude ambulance langs instellingen in Amsterdam en regio Kennemerland te rijden en te stoppen bij de instellingen die ons wilden ontvangen. Aldaar zouden we aan het voltallige verzorgende en verplegende personeel gesprekjes van 10 minuten aan te bieden door de mental coach Geerte van de Kar (want de zorg is een sector waar vaak burn out voorkomt) en door de loopbaanadviseurs Thera Kosian en Monique van Heerwaarden (want in de zorg zijn adviezen op dit gebied vaak welkom). Hier kun je onze brief vinden.
Wij dachten: leuke actie met toch ook inhoud. Helemaal passend bij ons “ namelijk een enigszins luchtige verpakking maar ook een aanbod met diepgang. En een leuk cadeau voor een afdeling. En doordat het gesprekken van 10 minuten zijn is het zelfs inpasbaar bij de lage bezetting die instellingen vaak hebben in het weekend. We waren van te voren vooral bang voor de overweldigende reacties “ en voor het probleem dat we dan 30 instellingen teleur zouden moeten stellen.
Beste lezers, de respons was 0. Zelfs nabellen leverde geen extra informatie op. Waar zou dat nou aan liggen? Is de brief niet leuk? Hadden we dit niet naar HRM moeten sturen maar naar afdelingen zelf? Is het toch niet leuk? Als jullie ideeen hebben, dan graag! Lees hier de brief.
geplaatst op 11/05/2007 om 8:32
door Flores van Emmerik
Zoals collega Geerte geobsedeerd lijkt door gezondheid en sport, zo ben ik in de ban van ziekte en ziekenhuizen. Een nabij familielid werd plotseling opgenomen en had extra verzorging nodig. Vandaar dat dit Blog het even zonder mij heeft gedaan. Het gaf mij, als verzorger van mijn lieve familielid, veel gelegenheid om het reilen en zeilen van een ziekenhuisafdeling van heel dichtbij te zien. Nou zijn ziekenhuizen erg verschillend van elkaar “ en kunnen er ook binnen 1 en hetzelfde ziekenhuis enorme verschillen tussen afdelingen zijn, toch vielen mij een paar zaken op. Als leek is mijn betrokkenheid bij het ziekteproces enorm groot en mijn kennis bijzonder klein. Maximale betrokkenheid en minimale kennis is natuurlijk niet de beste combinatie voor rationele beslissingen. Daarom zijn er artsen: zij moeten voor maximale kennis zorgen (en dat hopelijk niet in combi met minimale betrokkenheid). Zoals voorstelbaar leidt dit regelmatig tot botsingen, vooral als er uit betrokkenheid heel andere wensen zijn dan de kennis kan vervullen. Logisch: men wil niet ziek zijn, maar die wens is op voorhand niet gehonoreerd: vandaar de ziekenhuisopname. De mondige en redelijk geinformeerde betrokkene, raakt al snel uitgeput door het moordende ziekenhuisritme van lanterfanten, wachten op artsen & informatie, vieze koffie, smerige snacks en gaat dit lanterfanten al snel met Google opvullen “ daarmee schijnbaar over even veel kennis als de (zo vaak afwezige) arts beschikkend. De gemiddelde patient schiet hier ook weinig mee op; die heeft natuurlijk vooral wat aan een optimistische, prettige verzorger, die net iets geduldiger is dan de patient, maar die toch ook soms even zijn emotonele barrieres kan laten zakken voor momenten van intense lotsverbondenheid. Hoe kan het ziekenhuis de verzorgers in deze stand krijgen? Ik heb een paar suggesties, hier volgen ze. Voor alle duidelijkheid: dit is geschreven in de ouderkamer van een academisch ziekenhuis, na een al drie dagen durende acute opname & na het horen van onprettig nieuws. Geen afstandelijk en doordacht verhaal.
1. veel meer informatie. Er is veel, maar het zijn allemaal nutteloze folders, dus ik moet toch tussen de bedrijven door googlen en kennissen bellen. Kan dat niet anders? Plemp het ziekenhuis vol met terminals met directe google verbinding, neem een co-assistent als vraagbaak voor alle kennis die dit oplevert. Er komen op de gekste momenten vragen op waar de verpleegkundigen je niet bij kunnen helpen, het wordt dan doorgespeeld naar de arts, die er de volgende dag op terugkomt. Dat willen we niet! Voor de co-assistent ook heel leerzaam; hij leert zo veel beter de belevingswereld van patienten kennen.
2. denk stappen vooruit: geef de verzorger (en meestal ook de patient) mooie diagrammen mee met stappenplannen: bij deze diagnose, hoort twee dagen deze behandeling. Die lukt, JA, dan volgt DIT, die lukt NIET, dan is A, B of C aan de hand. Doordat artsen er zo kort zijn, ontstaat razendsnel de indruk dat de behandeling nogal willekeurig is. Door dit soort schemas/stappenplannen, wordt deze indruk (deels) weggenomen.
3. doe een gezonde kantine. Marktwerking in de zorg is een toverwoord die volgens mij alleen nog maar echt gestalte krijgt in de kantine. Die wordt namelijk door een externe partij gedreven. Deze organisatie betaalt daar natuurlijk geld voor en wil daar iets voor terugzien: daarom eetlustopwekkende smerige snacks. Een krokettenschotel voor 8 euro, een frikandellenschotel. Je wordt hier lamlendig van als je langer in het ziekenhuis bent. Zorg voor gezond voedsel, vers water: de mensen om de patient heen moet je gezond en fit houden. Ik vind ook dat een ziekenhuis op principiele gronden geen winst mag maken op zaken die de gezondheid schaden. Verbied vette snacks!
4. Laat de ziekenhuisapotheek ook leveren aan de patienten die met ontslag gaan. Nu moet je op de ontslagdatum bellen met je eigen apotheek of die wel de noodzakelijke spullen heeft (in mijn geval: niet dus) —waarom krijg je niet gewoon alles mee wat je nodig hebt? Het antwoord hierop is: dat is een andere geldstroom. Een bureaucratische en daarmee ongeldige reden.
5. Als het met de computers niet lukt, leg dan op iedere afdeling een medisch naslagwerk. Dat maakt de artsen niet overbodig: de hotelbijbel is ook nooit een vervanger van een geestelijke geweest.
Tot hier maar. Er zijn vast nog veel meer verbeteringen te bedenken maar deze puntjes zouden mij geholpen hebben.
Overigens, ik heb geen tips voor de gesprekstechnieken van de artsen en de verpleegkundigen: die waren uitstekend. Iedereen was stuk voor stuk beleefd, klantgericht, voldoende de tijd nemend. Dus hulde voor de kinderafdeling van het VUMC.
Misschien dat ik nog wat langer geobsedeerd blijf door ziekenhuizen - dan zal ik interessante hr-gezichtspunten in mijn verhaal betrekken. Als iemand hier tips voor heeft, reageer!
geplaatst op 16/10/2006 om 13:20
door Flores van Emmerik
