Berichten geplaatst onder 'Reintegratie'
Ondanks onze groene intenties, hebben we geen milieuprijs gewonnen. Het is nu alweer even geleden…maar hier staat te lezen dat niet wij, maar Deepeei de milieuprijs van Amsterdam Slotervaart heeft gewonnen. Toch verrassend…ik dacht nog even hoge ogen te gooien. Maar ja….het was wel sympathiek dat wij overgebleven papier inzamelen als tekenpapier voor de kinderen maar direct tweezijdig printen is nog beter voor het milieu. Dat weten we dan weer. Gelukkig gaan niet alle prijzen aan ons voorbij. Het instituut Senter Novem is een door het ministerie van economische zaken gefinancierd agentschap dat duurzame innovatie bevordert. Zij stellen hier regelmatig subsidies voor beschikbaar. Het is dan de bedoeling dat je die subsidie niet gebruikt voor je reguliere bedrijfsvoering, maar inzet voor innovatie. Wij hebben een dergelijke subsidie ontvangen en besteden dat aan een onderzoek naar de levensvatbaarheid van ons idee. Wat het idee is, kan ik hier nog niet vertellen, ook al omdat er meerdere partijen dan alleen Dijk & Van Emmerik bij betrokken zijn; maar het beweegt zich op het kruisvlak van ondernemerschap en reïntegratie en heeft dan ook veel te maken met zaken als loopbaanbegeleiding, IRO en outplacement. Hopelijk kan ik hier binnenkort meer openheid van zaken geven. Tot die tijd kan ik wel vertellen dat we onze internetcoaching gaan vernieuwen. Zoals eerder verteld, hebben we voor het maandblad Mind een online coachingsmodule ontwikkeld; hierdoor gestimuleerd gaan we onze huidige I-therapie omzetten naar een modulair systeem. Daarover nadenkend, lijkt het mij ook een goed idee om de andere vormen van dienstverlening online aan te bieden. Op het gebied van reïntegratie en outplacement komt dat nog niet zo vaak voor. Ik weet ook nog niet goed of het mogelijk is en waar ik op zou moeten letten..dus als je suggesties hebt, mail ze!
geplaatst op 23/11/2009 om 10:15
door Flores van Emmerik
Diploma’s krijgen is een hele kunst. Je moet jezelf er eerst voor kwalificeren, dat is de ene keer moeilijker dan de andere keer. Zwemdiploma’s is gemakkelijk. Je kunt zwemmen en faalangst bij afzwemmen is er haast niet bij (hoewel er op ouders-online toch nog wel schrijnende voorbeelden zijn te vinden). Zwemmen is meestal het gemakkelijkste om te doen., veel gemakkelijker dan niet-zwemmen. Dat is al heel anders bij het rijexamen, dan blijken veel mensen tot geheel andere dingen in staat dan veilig rijden. Hoe kan dat? Dat lijkt wel iets te maken te hebben met taakconcentratie. Bij zwemmen krijg je die bijna automatisch, bij autorijden blijk je je er je best voor te moeten doen. Er is wel eens een onderzoek geweest naar de invloed van anderen op prestatie. Hieruit blijkt dat toeschouwers altijd leiden tot een verhoogd activatieniveau (meer adrenaline, hogere hartslag) en dat leidt bij bekende taken tot prestatieverhoging maar bij relatief nieuwe taken tot een dramatische terugval.
Er zijn ook diploma-uitreikingen waar het behalen vooraf plaatsvindt. Zoals je zes jaar werkt voor het eindexamen en dan opeens je diploma krijgt. Toen ik afstudeerde als psycholoog, was ik niet de enige. Die middag waren er 28 andere mensen. We werden een voor een bij de hoogleraar geroepen, die kort vertelde wat hem het meest bijstond van de aanstaande doctorandus, waarna hij de door hem reeds getekende bul nog liet ondertekenen door het nieuwe lid van het psychologengilde. Hij had hij twee bullen voor zich liggen en een stapeltje achter zich. Hier was een handig doorschuifsysteem voor. Hij sprak, psycholoog tekende de rechterbul en liep er mee weg, hij schoof de linkerbul naar rechts en de assistent veplaatste een bul van het stapeltje achter hem naar links.
Mijn voorganger tekende de linkerbul. Mijn bul. Hij kon zijn fout nog wel goed maken en daarmee zelf met een goede bul weglopen, maar mijn bul was definitief ontsierd door een foutieve handtekening. Iets soortgelijks overkwam mij bij het behalen van het BLIK OP WERK keurmerk.
Na drie inleidingen, Mevrouw Hilgersom van het ministerie van Sociale Zaken die vertelde over aanstaande bezuinigingen op het reintegratiebudget, de heer Paas, voorzitter van DIVOSA, die ons wees op deze pagina en zei te hopen dat het keurmerk niet verplicht wordt en tenslotte de heer Kick van der Poll, voorzitter van BOABOREA, die zei daarop juist wel te hopen, werden de 42 nieuwe keurmerkdiploma’s uitgereikt. Mijn naam werd niet genoemd…..later werd ik gebeld. Het diploma lag klaar, maar om de een of andere reden was het niet op tijd naar de Fokkerterminal verplaatst.
Beste lezers, ik zit er niet mee. We hebben nu een keurmerk – en de kunst van het vriendelijk glimlachtend in ontvangst nemen zal ik bij een andere gelegenheid moeten laten zien.
geplaatst op 28/09/2009 om 13:49
door Flores van Emmerik
Na een indringende workshop van Hans Hylkema van Custom Eyes, stond ik weer helemaal op scherp voor wat betreft klantgericht denken en handelen. Dan nog blijft het moeilijk om je daadwerkelijk klantgericht op te stellen.
Ik ben bezig om, samen met drie partners, een concept te ontwikkelen voor reïntegratie van de grote stroom van te verwachten werklozen. In een recent rapport van RWI (de echte link werkte vandaag niet) stond aangegeven dat een goede diagnose de sleutel vormt voor succesvolle reintegratie. Ik sluit mij natuurlijk graag aan bij onderzoeksbevindingen, al kan ik mij nog andere sleutels voorstellen. Zoals bijvoorbeeld de beschikbaarheid van banen. Over dat laatste vergaderde ik met mijn partners. Ik kan nog geen namen noemen, maar wel wil ik verklappen dat het plaatsvond in een afgesloten vergaderzaal in Barneveld. Er was geen raam naar buiten. Na 2 uur brainstormen, kregen we honger. Tijd om naar de keuken van deze prachtlokatie te bellen. Men bleek in staat om uitsmijters te brengen (we waren met alleen mannen). Maar met het verzoek of we dan wel naar beneden konden gaan, ‘want anders willen ook andere mensen in de vergaderzaal eten’.
Stel je voor dat je klanten dat zouden willen! En dat je daaraan tegemoet zou moeten komen! Klantgericht handelen is moeilijk voor de Nederlandse horeca!
geplaatst op 23/07/2009 om 17:15
door Flores van Emmerik
In het financieel dagblad stond een artikel van trendwatcher Adjiedj Bakas, die op zijn weblog al vaker schrijf over hoe de crisis tot veranderingen leidt. In dit artikel ging het om trends op de arbeidsmarkt. Daar wil ik natuurlijk alles van weten: we houden als bezig met outplacement en dan is het goed om te weten in welke sectoren de komende jaren werk is te verwachten. We kunnen ons nog niet helemaal verlaten op onze eigen analyses: van ons kandidatenbestand komt nog steeds rond de 90% aan het werk, maar dat is natuurlijk niet een representatieve dwarsdoorsnede van de samenleving. Waar moeten we ons volgens Bakas op richten? Hij benoemt acht trends, ik zal ze niet allemaal benoemen. Voor ons zelf relevant is de groeiende markt van Recessiestress. Met ons korte module Dijk & Van Emmerik Mind Improvement spelen we al in op de behoefte aan laagdrempelige, oplossingsgerichte maar ook werkzame coachingsmodules. Bakas ziet ook andere kansen, waar we misschien met IRO kandidaten op in kunnen spelen: de groeiende markt voor onderhoudstechnologen, groen werk, en groeiend leger van freelancers. Ik merk zelf als minitrend op dat we meer werklozen begeleiden naar ondernemerschap (of zzp-er, of freelancer, in ieder geval het werken voor eigen risico en rekening). Interessant in ieder geval om te zien waar de professionele trendwatcher de mogelijkheden ziet.
geplaatst op 25/05/2009 om 15:16
door Flores van Emmerik
We zijn bezig met het keurmerk “blik op werk” voor onze reïntegratie-activiteiten. Wat is er nu uit het klanttevredenheidsonderzoek gekomen? Alle cliënten met een IRO beoordelen onze snelheid als voldoende tot goed. Ook 100% is te spreken over onze deskundigheid. Verder is 84% tevreden over het resultaat. Van de coachingskandidaten is 97% tevreden over onze snelheid en 95% over onze deskundigheid.
We hadden even daarvoor een training over marketing en klantgerichtheid. Aan de hand van een foto van zebra’s zochten we naar ons onderscheidend vermogen. Moeten we misschien maar gewoon kiezen voor snelheid, deskundigheid en resultaatgerichtheid..?
We zijn in ieder geval blij met hoe wij door onze kandidaten gewaardeerd worden. In keurmerk termen: zij zijn de eindgebruiker van het produkt….en gelukkig voelen zij zich tevreden met het gebruik!
geplaatst op 29/04/2009 om 12:02
door Flores van Emmerik
Op 18 maart was er een boeiende bijeenkomst in Enspijk, dat ligt vlak bij Geldermalsen. In wegrestaurant De Rotonde kwam het UWV aan geinteresseerde reïntegratiebureaus uitleggen hoe het zit met de oprichting van Mobiliteitscentra en hoe hier door bedrijven die werkzaam zijn in de arbeidsmarktbemiddeling, reïntegratie, etc gebruik van kan worden gemaakt. De miiddag was georganiseerd door Re-integratiepartner.
In het nieuws had ik al verschillende keren foto’s gezien van Mobiliteitscentra die werden geopend. Er zijn er nu 33 in het land en het is de bedoeling dat van daaruit reïntegratie-inspanningen worden gebundeld. De landelijk coördinator Rob Schwillens kwam er over vertellen. Wat vond ik van zijn verhaal? Nu, er waren twee werkelijkheden tegelijk aanwezig en voelbaar en de waardering van zijn verhaal en de hele opzet hangt sterk af van de werkelijkheid waarin je leeft. In het verhaal van het UWV werd de goede prestatie van het snel openen van 33 centra benadrukt en werd vervolgens verteld dat er in die centra in netwerkverbanden moet worden samengewerkt om zo tot de beste oplossingen voor de bedrijven te komen. Daar is natuurlijk niemand tegen: lekker samenwerken en lekker geld verdienen. En, zo als de dagvoorzitter ons vertelde, we zijn bovendien allemaal maatschappelijk betrokken ondernemers, dus het helpen van (dreigend) werklozen is ook nog eens goed voor de maatschappij.
De kritische vragen uit de zaal gingen over de financiering. Is er mandaat? Als je plannen hebt, hoe krijg je die dan gefinancierd. Hier werd verwezen naar de reguliere reïntegratiebudgetten en naar de mogelijkheid om bij fondsen van gemeentes en provincies als Mobiliteitscentrum langs te gaan om ze zo beter te gebruiken. Kun je dan niet, vroeg een aanhoudende vragensteller, net zo goed zonder dat Mobiliteitscenrum naar die fondsen gaan? Is er dan een toevoeging van het UWV aan het bestaande? Het antwoord hierop was het opnieuw verwijzen naar de samenwerking in het centrum en zelfs dat dit eigenlijk de manier was om het oudere initiatief van het werkplein (zie hier een omschrijving van het werkplein van Barneveld) echt goed te laten werken. Dus, wilde ik vragen, mobiliteitscentra is eigenlijk werkplein nieuwe stijl, want werkplein is mislukt. Wil iemand mij nog even uitleggen wat een werkplein is?? Maar toen was de bijeenkomst voorbij en stapten we allemaal in de auto.
Naar mijn mening is het UWV oprecht bezig om een soort van snelloket te maken, tegelijkertijd moet ik bekennen dat ik nog niet helemaal overtuigd ben van het nut en de meerwaarde. Ik hoop dat mijn voorstelling van zaken klopt met de middag en natuurlijk hoop ik ook dat de wensen van de uwv gewoon uitkomen.
geplaatst op 19/03/2009 om 10:18
door Flores van Emmerik
Vandaag las ik een boeiende berekening van het instituut NICIS. Zij hebben berekend dat de gemiddelde kosten per reïntegratie 537.000 euro bedraagt. Gezien ons gemiddelde trajectprijs van 4400 euro met een plaatsingspercentage van 84% vond ik dat opmerkelijk. Natuurlijk, ik geloof zeker dat collega-bureau hogere tarieven en lagere slagingspercentages hebben, maar dat we zo weinig marktconform waren had ik niet gedacht.
Het was ook niet zo, de redenering was de volgende: in 2007 zijn er 90.000 re-integratietrajecten beëindigd waarvan 21.000 mensen (23%) zijn uitgestroomd naar werk (bruto effectiviteit). Afgezet tegenover de in 2007 aan gemeenten beschikbaar gestelde middelen voor re-integratie (€ 1,45 miljard) komt dit neer op € 69.000 per persoon dat naar werk is uitgestroomd. Uitgaande van onderzoek door SEO komt prof. dr. Jouke van Dijk tot de aanname dat slechts 3% hiervan het gevolg is van een re-integratietraject (netto effectiviteit). In dat geval zouden de kosten voor ieder naar werk geïntegreerd persoon € 537.000 bedragen.
Ik neem aan dat de professor er wel over heeft nagedacht. Maar het zet toch aan het denken; ten eerste natuurlijk het begincijfer. 21% succesvol is erg laag, zeker als je 69000 te besteden hebt. Dat van die 21% het overgrote deel niet het gevolg is van het reintegratietraject, is dan helemaal opmerkelijk. Op de website van SEO kon ik niet het onderzoek vinden waar die 3% uit komt. Maar ik kan mij wel vinden in de gedachte dat de reintegratie-inspanning zelf niet leidt tot meer werkgelegenheid. Toch ervaren mensen hulp bij het zoeken naar werk vaak als zinvol en soms ook als noodzakelijk. Beste lezers, NICIS bepleit in hun berichten vooral voor aanscherping en striktere handhaving. Vaker uitkeringen stopzetten, minder geld besteden aan nutteloze reïntegratiewerkzaamheden.
Hier is het volledige rapport, dat is wel wat genuanceerder dan het retorische 537000 euro per persoon. Er worden 14 aanbevelingen gegeven. Er wordt geconstateerd dat er veel geld wordt besteed aan projecten waarvan de effectiviteit niet vaststaat. Uiteindelijk is het een appèl op gezond verstand en op meer ‘evidence based’ werken. Door het noemen van de bedragen, ben ik benieuwd of deze boodschap gaat overkomen, of dat er een enorme politieke discussie over bijzaken gaat ontstaan.
geplaatst op 20/11/2008 om 17:23
door Flores van Emmerik
Begin oktober was ik bij een opdrachtgever uitgenodigd om kort iets te vertellen over hoe managers grijs verzuim kunnen aanpakken. Voor mij waren er drie andere sprekers. Daar vertel ik niets over, ik weet niet of zij een weergave van hun lezing op prijs stellen.
Mijn verhaal kan ik wel kwijt. Het bevat verschillende tips voor leidinggevenden hoe zij zaken aan kunnen pakken. Ik heb gebruik gemaakt van de zgn Toolbox werk en psychische klachten .
Hier mijn verhaal, weliswaar in iets verkorte vorm:
Jullie hebben nu het een en ander gehoord over de kosten van verzuim. De rest van dit uur willen we besteden om aan de hand van een aantal voorbeelden na te gaan hoe je grijs verzuim moet aanpakken.
Waarom zijn sommige mensen nooit ziek? Mijn eerste baantje was op een slachterij, daar werkte een mevrouw die in 25 jaar nooit ziek was geweest, terwijl haar werk echt onbeschrijflijk smerig was. Ik ga zelfs niet vertellen wat zij precies deed.
Ander voorbeeld: een voetballer met zware verkoudheid is niet ziek, hij kan best vervangend werk doen, maar er is geen trainer die dat doet. Je stelt hem gewoon niet op in het eerste. Volgend Wet Verbetering Poortwachter moet je in eerste instantie nagaan wat iemand wel kan en op grond daarvan of pas daarna kom je met een cijfertje afwezigheid. Zeker als het heel druk is en je voor 100% moet kunnen bouwen op je team, is dat vaak en voor veel leidinggevenden te omslachtig. Het is dan gemakkelijker om te rekenen met wie er is.
Ten eerste moet je de signalen van aankomend verzuim zien op te vangen. Hoe doe je dat? Wat zijn dat voor signalen?
1) gespannenheid, conflicten: emotionele spanning
2) vermoeidheid, chronische kwaaltjes zoals te vaak verkouden: fysieke spanning
3) vergissingen, foutjes: verminderende competentie
Ten tweede moet je begrip hebben voor de redenen om te verzuimen. Waarom haken mensen af zonder volledige openheid van zaken te geven? Laten we eens naar jullie eigen situatie kijken. Behalve leidinggevende zijn jullie ook allemaal weer verantwoording schuldig aan jullie eigen leidinggevende. Stel jij bent man, een mid veertiger, het loopt thuis niet helemaal goed, je buikje groeit te hard, je hypotheek is iets te hoog, je afdeling wordt misschien opgeheven. Je hebt van de zorgen al nachtenlang iets minder geslapen, nu worden je kinderen ziek, na twee slapeloze nachten meld je je ziek bij je leidinggevende. Die is 29, vrouw, bezig aan een pijlsnelle promotie. Wat had zij op welk moment moeten doen om dit grijze verzuim te voorkomen? Probeer je eens te verplaatsen in die leidinggevende…..en, hoe moeilijk het misschien ook is om je in het geschetste beeld te verplaatsen, doe eens alsof jijzelf die grijze verzuimer bent. Bediscussieer dit eens met je buurman gedurende een korte minuut, dan maak ik daarna een rondje door de zaal om na te gaan welke tips we aan deze carrièrevrouw kunnen geven.
TIJDENS RONDJE CONSTATEREN: Jullie tips gaan vooral om sfeer creëren, de leidinggevende neemt de problemen niet weg maar zorgt voor open sfeer waarin problemen bespreekbaar zijn. En oplossingen daardoor ook.
Wat is er uit de literatuur bekend? De TNO-leidraad, gevonden op de toolbox ‘aanpak psychische klachten’ van het NIP, worden vijf mogelijke indicaties van grijs verzuim c.q. psychische klachten gegeven:
- hoeveelheid werk is te groot
- verstoorde omgang met collega’s / leidinggevenden
- beperkte ontwikkelingsmogelijkheden en werkzekerheid
- disbalans arbeid – privé
- blootstelling agressie/geweld/lijden
Dit soort oorzaken wordt vaak gemaskeerd gebracht. Iemand is onzeker, kan niet goed omgaan met de computer, ziet nog een automatisering op zich afkomen, durft zijn onvermogen niet toe te geven …… dan gaat zijn kat dood. En meldt hij zich ziek.
Geachte leidinggevenden, wij, van Dijk & Van Emmerik, begeleiden een aantal van jullie mensen die verzuimen. Wat ik begrijp van ons psychologenteam is dat er in ieder geval weinig mensen zijn die verzuimen vanwege hun leidinggevende: jullie zijn goed in staat om de sfeer positief te houden en op grond van onze observaties is er genoeg vertrouwen en openheid. Toch zeggen de kille cijfers van boven de 4,5% dat het beter kan, ongeveer 2x zo goed, wel te verstaan. Dit gaat natuurlijk alleen lukken als we daar als bedrijf in zijn geheel achter staan. Voor jullie rol betekent dit dat je nog meer oog moet hebben voor de signalen van (beginnend) verzuim en meer handvatten moet hebben om in te spelen op indicaties van verzuim.
We gaan nu aan de hand van concrete situaties na in hoeverre we deze wetenschap kunnen toepassen. Ik ga situaties voorleggen en dan wil ik van jullie als zaal de juiste handelwijze van de leidinggevende te horen krijgen.
Eerst even wat vragen om erin te komen:
Die kat van zojuist, of een ander huisdier. Wie heeft het wel eens meegemaakt?
RUIMTE VOOR GEANIMEERDE DISCUSSIE
Jan is een harde werker. Altijd bezig en als iemand hem vraagt of hij het druk heeft, zegt-ie: Mmmjjaaa, gaat wel. Kunnen we je helpen, Jan? Neueueueuuu, dat hoeft niet. Er werken nu vier uitzendkrachten, omdat vaste medewerkers niet vervangen mochten worden, maar de hoeveelheid werk wel toeneemt. Daardoor komt er ook steeds meer bij Jan terecht. Je ziet dat hij kortaf is, of eigenlijk is geworden. Het was al nooit zo’n vrolijke vent, maar de laatste twee jaar (hij is ook nog eens 48 – zoals jullie weten is dat voor de NL man de leeftijd van de hoogste scores op allerlei depressie schalen) maakt hij echt weinig contact. Nu is er een deadline voor een project en juist op dat cruciale moment meldt hij zich ziek.
Wie van jullie kent iemand als Jan?
Hoe pak je het aan? Wat ga je Jan vragen?
Is het grijs of wit verzuim?
BIJ HET INVENTARISEREN VAN DE ANTWOORDEN DUIDELIJK MAKEN DAT DE ‘JUISTE’ BEGINVRAAG IS: WANNNEER EN BIJ WELKE TAKEN LUKT HET JE NIET OM JE WERK GOED TE DOEN?
Marie is een hele betrokken werkneemster. Zij doet enorm haar best en werkt vrijwel foutloos. Er is een aanvaring geweest met een collega, nadat zij weigerde om mee te werken met een extra shift in het weekend om achterstand weg te werken.
(wat ik niet verklap: zij werkt precies maar langzaam, daardoor houdt zij de groep op, dit aspect wordt ingebracht na de eerste antwoorden uit de zaal).
Johanna is een wat stille vrouw, muizig uiterlijk en tot ieders stomme verbazing bleek zij al jaren een verhouding te hebben met manager Onno, die juist een hele ruige levensstijl heeft. Het is uit, dat weet je, zij meldt zich voor de vierde keer binnen een half jaar ziek.
(pas na discussie: johanna is bang voor roddel op de afdeling, zij zit niet zo zeer met het uitraken van de relatie).
BEGINVRAAG: WAT STAAT EEN GOEDE WERKRELATIE MET DE LEIDING EN/OF COLLEGA’S IN DE WEG?
Robin neemt nooit tips aan van jongere collega’s die het wel vaak beter weten. Zij laat zich voorstaan op haar ervaring, maar eigenlijk is die ervaring niet zoveel waard.
(niet verklappen, maar later invoegen: zij wilde graag leidinggevende worden, etc)
Sharon heeft uitgebreid verteld, tijdens een lunch, wat voor soort weekend zij zou gaan hebben. Je wordt al moe als je het hoort: op vrijdag met haar vriend dansen, zaterdag bijna de hele dag koken en ’s avonds de hele familie (ongeveer 50 mensen) ontvangen, zondag kerk, maar dat is in haar geval zeker geen rustpunt. Maandag zag je een sharon met heele kleine oogjes en dinsdag is zij opeens ziek. Griep, weet je, vertelt ze. Als je zo druk bent, ben je net iets gevoeliger.
(aan toevoegen: nederlands gestudeerd, voor de klas gestaan, dat trok haar niet, als acceptant gaan werken, heeft ambitie voor leidinggeven, maar vier jaar geleden 3x afgewezen, ziet het niet langer zitten, denkt ‘dit ishet ‘)
BEGINVRAAG: WELKE POSITIE IN JE WERK WIL JE GRAAG BEREIKEN, MAAR LUKT JE NIET? WELKE ONZEKERHEID HEB JE OVER JE WERK IN DE TOEKOMST?
Het is vrijdag en Mohammed is ziek, de derde keer deze maand.
(rustig afwachten, kijken of mensen geheel ten onrechte op basis van te weinig feiten dit wit of zwart verzuim vinden, daarna pas info toevoegen: zijn zoon heeft leermoeilijkheden, zijn vrouw is er van door, op vrijdag gaat hij stiekem met zoontje naar remedial teaching).l
BEGINVRAAG: WANNEER IS HET MOEILIJK OM JE WERK EN JE PRIVé VERPLICHTINGEN TE COMBINEREN?
Okay, ik denk dat jullie het beeld wel doorkrijgen: bij al dit soort situaties gaat het eigenlijk bijna nooit om het simpele JA of NEE, maar veel meer om een geïntegreerde totaalblik. Hierna kun je door met de volgende logische stap: bedenken waar de oplossingsmogelijkheden liggen (bij de medewerker, bij jou als leidinggevende, samen, nog hoger of anders). Met alleen begrip tonen en de juiste gesprekstechnieken op het moment van ziekmelding, ben je er niet.
We kunnen dit koppelen aan competenties waar een leidinggevende over moet beschikken. En op grond van jullie antwoorden op de vragen, is het competentieprofiel goed invulbaar:
Kennis: gevolgen, verlofvormen, wet- en regelgeving
Vaardigheden: gesprekstechnieken, sensitiviteit, organisatie-sensiviteit
Gedrag: open sfeer creëren, oplossingen genereren, delegeren
Tot zover: na nog wat opmerkingen heen en weer, sloot ik keurig netjes om 16hrs00 af. Beste lezers, ik hoop dat jullie dit verslag ook op prijs hebben gesteld.
geplaatst op 3/10/2008 om 14:26
door Flores van Emmerik
Ik geloof dat de kracht van Internet er eigenlijk in ligt dat je voorligt op de reguliere media. Maar dat is toch niet altijd het geval. Ten minste, bij mij niet. Ik las in de NRC van 26 juni dat verdriet verslavend kan zijn. Ik werk op een kantoor met mensen die vaak muziek aan hebben staan. Radiohead, The Cure en Bob Dylan deden ook al suggesties in de richting van dat verdriet fijn is, maar het is altijd prettig als de echte wetenschap dit soort lekenwijsheid definitief bevestigt. Nog voordat ik er een post aan had kunnen wijden, las ik op de homepage van Jan Bletz een artikel over het nieuwsfeit….hij zei eigenlijk precies wat ik wilde zeggen. Verdriet kan ook het beloningscentrum in je hersenen activeren, waardoor je, volstrekt tegen alle redelijkheid in, gaat houden van je verdriet: de rouw zelf is een beloning geworden. Gelukkig gebeurt dat niet bij iedereen, de meeste mensen kunnen zich daardoor over tegenslagen heenzetten.
Bij het verlies van een baan, komt dit zelfs al voor, kon ik niet nalaten te bedenken. Een van mijn allereerste outplacementkandidaten was de laan uitgestuurd door een manager die het spel volgens de kandidaat niet zuiver had gespeeld. Dat kan, was mijn gedachte. Maar, zo wilde ik graag snel richting oplossing, wat is jouw manier om hier mee om te gaan (beste lezers, een echte psychologenvraag, die ik tegenwoordig ook nog stel, maar dan bij voorkeur beter verwoord). Hij zei: ik denk vaak aan hem en dan stel ik mij voor dat ik in een kantoor rondloop terwijl ik ook de beschikking heb over onzichtbaar touw. Hij is daar ook. Ik ken zijn routes en weet het touw zodanig te spannen dat hij dodelijk gaat vallen, tenzij iemand de cascade van valletjes en booby traps weet te stoppen. Hij kijkt op, ziet mij. En hij weet dat ik het kan stoppen. En dat doe ik dan niet….
Beste lezers, mijn kandidaat verzwolg in dit soort van infantiele wraakfantasieën. Die volgens mij eigenlijk een variant zijn van wat het artikel in NRC betoogde: rouw kan verslavend zijn. Mijn kandidaat had hiervoor nog de omweg van de wraakfantasie nodig. En gelukkig was het in zijn geval uiteindelijk niet verslavend, noch een aanleiding om gedachten in daden om te zetten.
De les is natuurlijk wel dat je er op verdacht moet zijn of mensen niet ergens zijn gaan houden van hun eigen verdriet. Als dat zo is, vereist dan een specifieke aanpak.
geplaatst op 27/06/2008 om 22:03
door Flores van Emmerik
De Britse psycholoog Leman gaf proefpersonen een krantenknipsel waarin een aanslag op een president (van een fictief land) werd beschreven. Vier groepen van proefpersonen kregen vier verschillende versies van het verhaal:
a) de president was geraakt en gedood
b) de president was geraakt maar overleefde
c) de president was geraakt en ging later dood aan een hartaanval
d) er was een schot gelost, maar het ging mis.
Aan de proefpersonen werd gevraagd of zij het waarschijnlijk achtten dat de schutter alleen werkte of dat zij het waarschijnlijker vonden dat er een complot was. Wat kwam er nou uit? Als de president dood ging, 
onafhankelijk of dat door het schot kwam of door de hartaanval, dachten meer mensen dat er een complot achter zat dan wanneer de president overleefde. Wagenaar beschrijft dit experiment om aan te tonen dat veel mensen geneigd zijn tot de logische denkfout dat grote gevolgen vooraf moeten zijn gegaan door grote oorzaken. En dat is niet altijd zo. Soms gebeurt er iets heel belangrijks (niet) door een lullige oorzaak. Je wordt geen Europees kampioen doordat er vogelpoep op de baan ligt. Bij Assessments is het vaak voor kandidaten lastig om zich tot de feiten te beperken. Zo is er een schriftelijke analyseopdracht waarin de kandidaat allerlei brieven, memo’s en stukken moet afhandelen. Ons doel daarvan is dat we willen nagaan in hoeverre men er in slaagt om op basis van de gegeven informatie slagvaardig te handelen. In de praktijk nemen mensen vaak niet genoegen met de gegeven informatie en verzinnen er van alles bij om hun eigen standpunt te rechtvaardigen of zelfs te bepalen. De tip is natuurlijk om dat niet te doen. Je maakt het jezelf alleen maar moeilijker.
Maar je ziet het Leman-effect ook op andere gebieden terug. De laatste tijd voer ik veel gesprekken met mensen die zijn uitgevallen voor hun werk met klachten van overspannenheid of anderszins. Ook dan valt mij vaak op dat het nauwelijks te verkroppen valt voor mensen als voor het grote gevolg (uitval) er niet een duidelijke en in het oog van de wereld even grote oorzaak (hondse collega’s, hork van een baas) aan te wijzen valt. Waardoor de collega’s in de verhalen vaak naarder, de werkdruk hoger, de baas veeleisender en zelfs de kinderen thuis al maar lastiger worden. Terwijl het meestal niet zo is en de begeleiding er vaak juist op gericht is om mensen te helpen meer regie over hun eigen leven te voeren. En daar draagt een lekker saaie rechttoe-rechtaan verhouding met de feiten aan bij!
geplaatst op 18/04/2008 om 10:10
door Flores van Emmerik
Vorige berichten
