Berichten geplaatst onder 'Congres & Seminar'
Onder de noemer ‘Tussen seniorentijd en senioriteit’ organiseerde het NIP een negendelige lezingencyclus. Het ging over ouderenbeleid en wat er vanuit de kant van praktijk en wetenschap al bekend is. Op 2 september was het afsluitende seminar in de vorm van een lagerhuisdebat. Aandacht voor ouderenbeleid is belangrijk omdat men verwacht dat er over een paar jaar nog maar één werkzame persoon is per twee steuntrekkende ouderen. Dat is overigens ook precies de verhouding tussen fee-earners en non-fee earners bij het advocatenkantoor van één van de sprekers. Maar vroeger was deze verhouding 1 op 6; op dit moment nog 1 op 4. Het feit dat steeds minder mensen voor meer mensen (financieel) verantwoordelijk zijn, leidt tot de wenselijkheid om meer mensen tot op hogere leeftijd aan het werk te houden.
Hoe dan?
Daar blijken vele visies op mogelijk. Psychologen onderzoeken graag hoe medewerkers langer gemotiveerd kunnen blijven. Hier kwamen heel veel interessante wetenswaardigheden over naar voren, onder meer van Dorien Kooij uit wier promotieonderzoek naar voren kwam hoe oudere werknemers soms door heel andere waarden gedreven kunnen worden dan jongeren.
Zo bewoog het debat tussen het vraagstuk van de aantallen mensen op de arbeidsmarkt naar meer individuele vragen van hoe een oudere medewerker langer gemotiveerd kan blijven. Wat een organisatie er nu concreet mee kan, kwam iets minder prominent aan bod. In de pauze sprak ik een directeur van een verzorgingstehuis die had uitgerekend dat zijn oudere werknemers een lagere opbrengst hadden: zij verrichten minder zorgtaken waardoor er over hun inzet minder gedeclareerd kan worden. Gezien het feit dat hij verwachtte meer en meer oudere werknemers te krijgen, wil hij dit graag veranderen: hij wil ‘zijn’ ouderen niet alleen gemotiveerd houden maar ook hun produktiviteit verhogen.
Is dit een terechte vraag? Jammer genoeg kon het niet meer in het debat worden ingebracht; ik ben wel benieuwd naar de antwoorden die hierop mogelijk zijn.
geplaatst op 6/09/2010 om 13:15
door Flores van Emmerik
De linkedingroep Ondernemen in de Zorg, organiseert regelmatig bijeenkomsten voor groepsleden. Donderdag 12 augustus verzorgden René Hup en Jeroen van den Oever voordrachten over de toekomst van de ouderenzorg. Beiden zijn bestuurder van een instelling, respectievelijk Amaris en Vierstroom.
De ouderenzorg neemt een groot gedeelte van het budget voor zorg voor zijn rekening. In de huidige formatiebesprekingen lijkt er te worden aangekoerst op bezuinigingen op de AWBZ – en dat zal de ouderenzorg direct raken. De heer Hup haalde het onderzoeksrapport van Actiz aan, waarin een toekomstbeeld van langdurige zorg wordt geschetst waar hij zich in herkent.
Of het nou onder de noemer marktwerking is of anderszins, maar er zal zeker een groter beroep worden gedaan op eigen verantwoordelijkheid van gebruikers van zorg en er zullen meer en meer maatprogramma’s komen voor de niet-chronisch zorgbehoevenden. Voor een aanbieder betekent dit het aanpassen van het zorgaanbod: flexibeler worden, meer mogelijkheden bieden. Een van de cruciale punten om succesvol te kunnen zijn is een goed HRM-beleid.
Met de zaal ontstond vervolgens een levendige discussie over het trio marktwerking, hrm-beleid en het scheiden van de woon- en de zorgfunctie. Wat wil de oudere eigenlijk zelf, vroegen we ons allemaal ook af, met uiteeenlopende antwoorden.
De heer Van den Oever nam vijf mogelijke bezuiningsstrategieën door. De eerste is om te sturen naar meer efficiency. Nummer 2 is door in te zetten om zaken als ontzorgen en het stimuleren van zelfmanagement van de hulpbehoevende. De derde mogelijkheid is om (meer) zorg te extramuraliseren. De vierde strategie was gerelateerd aan de arbeidsmarkt: er komt een uitgebreider informeel circuit van vrijwilligers, mantelzorg en zwartwerkers waardoor zorg goedkoper kan worden.
Ook na deze spreker ging de discussie snel over de vraag van wat de oudere eigenlijk zelf wil. Wil die inderdaad meer maatwerk en is hij gebaat bij de beweging naar maatwerk? De meningen liepen uiteen.
Vanuit mijn werk bij Dijk & Van Emmerik heb ik er geen mening over. Het enige dat ik wel zeker weet, is dat ik als oudere iets anders zal willen dan nu. En dat zorgorganisaties er op inzetten om flexibeler en klantgerichter te zijn, lijkt mij louter winst. Kent iemand voorbeelden van zorgorganisaties die heel goed inspelen op wensen van hun doelgroep?
geplaatst op 16/08/2010 om 12:58
door Flores van Emmerik
Terwijl ik deze post maak, vind onze masterclass Positief denken plaats. Positiviteit en geluk zijn termen waar de laatste tijd veel over wordt geschreven. Ik heb er zelf kort geleden een lezing over gehouden, voor de Emeu. Ik had het toen jammer genoeg te druk om hiervan op deze plaats een verslag te doen, maar nu mijn collega’s zo hard aan het werk zijn, moest ik er opeens aan denken. Vooral aan een vraag vanuit de zaal. Nadat ik de bestanddelen voor geluk (volgens Seligman) had uitgelegd, en overstapte op een door Diener ontwikkeld idee, ontwaarde ik gemor. Diener stelt dat het bezitten van zaken als compassie en vertrouwen in het goede van je medemens, je geluksgevoel verhoogt. Dit is toch eigenlijk wel bijzonder naïef, luidde de tegenwerping. Met als voorbeeld het verhaal van een persoon die met een zielig verhaal aan de deur stond met als bedoeling geld te krijgen. Het zielige verhaal bleek gelogen, de persoon was een oplichter en vertrouwen was dus beloond met geldverlies. Dus de vraag: zijn dat soort begrippen niet veel te vaag en is vertrouwen niet hetzelfde als naïeviteit?
Het laatste wat we willen, is natuulijk dat een door Dijk & Van Emmerik gecoachte persoon te herkennen is aan een gelukzalige glimlach en grenzenloze naïeviteit. Het verschil is natuurlijk dat vertrouwen in het goede van de mens, betekent dat een eventuele oplichter niet van nature slecht is, maar helaas zo gedreven door het lot/de omstandigheden of wat voor reden dan ook. We kunnen er begrip voor hebben (ook als we niet ons geld laten aftroggelen).
Bij mijn lezing stelde dit antwoord niet helemaal tevreden. Wat vinden jullie?
geplaatst op 17/06/2010 om 15:23
door Flores van Emmerik
Inmiddels al weer een dag geleden dat we samen met een kleine 30 gasten het vijftienjarig bestaan van Dijk & Van Emmerik vierden in Pakhuis de Zwijger. Natuurlijk moet de daaropvolgende dag integraal besteed worden aan de kandidaten, de telefoon en de emails waardoor het ons aan tijd heeft ontbroken om de foto’s eventjes te uploaden….dat volgt dan nog. Ikzelf vond het een geslaagde bijeenkomst. Ik nam de gelegenheid om mijn visie op het NU en ZOMETEEN te geven. Ik zal niet mijn hele verhaal hier herhalen.. Ik probeerde op een positieve wijze aan te geven dat de recessie misschien wel een blijverdje is, dat er in ieder geval zaken zijn die de komende tijd blijven (vergrijzing en een structureel armlastige overheid) en dat het er dan om gaat om daar kansen uit te halen. Ook vond ik dat klantgerichtheid niet alleen betekent dat je moet luisteren naar je klanten maar dat je ze ook iets te vertellen moet hebben. En dat was het bruggetje naar Innovatie.
Als speciale spreker hadden we David Lemereis die vertelde over technische innovaties die nu plaatsvinden en die de wereld binnen 10 jaar onherkenbaar kunnen maken. Hij ging vooral in op de printmogelijkheden: 3d printen betekent dat je de dingen thuis zelf maakt. Dus dan hebben we geen fabrieken meer nodig, geen zeecontainers, geen grotere sluis in IJmuiden….keerzijde is dat iedereen ook wapens kan maken, dus..ja…als de ontwikkeling doorzet, kan het alle kanten op.
Waarom zo’n spreker bij ons eigen lustrum? Omdat ik ook geloof dat innovatie een motor voor het menselijk handelen is. En om het dan niet alleen over het ’stimuleren van een innovatief klimaat’ te hebben, zocht ik inspiratie uit de hoek waar het louter draait om vernieuwing: de techniek.
Na zijn verhaal hebben we ook poken uitgedeeld aan 10 deelnemers: is ook een innovatieve gadget, tenslotte.
geplaatst op 17/02/2010 om 22:47
door Flores van Emmerik
Er valt veel te lezen over het nieuwe werken. Typ het in op Google en je wordt overladen met tips en zienswijzen (en aankondigingen voor congressen in 2009!). Het gaat er vaak om dat je door op een slimme manier gebruik te maken van technologie, je in staat bent om het werk effectiever en efficienter te doen. Dat lijkt nog wel een beetje op Taylor, maar de term sluit op zich niet aan bij een eenzijdige visie op resultaatverhoging (wat Taylor misschien wel tekort doet, maar dat terzijde). Een paar kenmerken van het nieuwe werken: veel thuiswerken, virtuele teams, sturen op doelen en niet op aanwezigheid. En vraagstukken die erbij horen zijn vragen als hoe je de mensen betrokken houdt, wat leiderschap in dergelijke situaties inhoudt. Als het nieuwe werken gemeengoed wordt, dan…ja wat dan? Dan lopen de visies uiteen, zou je kunnen zeggen. Van: de vaart is er wel uit, nu met de economische crisis, gaat het hier niet langer over. Tot: juist nu is het voor werkgevers nog eens extra interessant, je kunt veel kosten besparen door het nieuwe werken.
Mijn mening is dat het kijken naar de toekomst in ieder geval altijd leuk en inspirerend is. Daarom is onze volgende Eet & Weet sessie dan ook een toekomstgerichte met als directe aanleiding dat Dijk & Van Emmerik in februari 15 jaar bestaat. Liever dan terugblikken, wil ik het hebben over het jaar 2025. Als speciale gastspreker hebben we David Lemereis bereid gevonden die het zeker niet over het nieuwe werken zal hebben.
geplaatst op 11/01/2010 om 22:41
door Flores van Emmerik
Kunstuitleen Galerie Beeldend Gesproken is wat de naam zegt: er wordt kunst uitgeleend, maar ook kun je er werken kopen. De Galerie is actief en zet zich actief in voor de kunstenaars die er exposeren. De aangesloten kunstenaars hebben vaak een psychiatrisch ziektebeeld wat het voor hen lastiger maakt om hun kunst te verkopen. Hiermee worden ze dus geholpen door Beeldend Gesproken. Het bestaat sinds 1992 en is een initiatief van Arkin.
Op 27 november werd er een benefietgala georganiseerd en er was iemand die zo vriendelijk was om mij hiervoor uit te nodigen. De opbrengst (naar later bleek, iets meer dan 80000 euro) was bedoeld voor het materiaalfonds van Beeldend Gesproken. Ik wilde natuurlijk ook graag iets bijdragen, dus toen er lootjes voor de veiling voor de veiling werden verkocht, kocht ik er eentje. Nummer 296. Nu heb ik vaak geluk met lootjes. Zo heb ik al een keer een niet-zo-felgebeerd statistiek programma gewonnen (spss data entry). Ook won ik bij een toneelstuk een dvd van The Other Boleyn Girl. En ook nu was ik succesvol. Er waren veel prijzen, onder meer toilettassen met spullen van Lancaster, een luxe asbak, chocola van Australian. Maar ook een schilderij, gemaakt door OTTI. Aan de ene kant wilde ik die graag winnen…maar aan de andere kant….beste lezers, als je een uitnodiging krijgt, moet je die altijd goed lezen. Ten eerste voor direct relevante informatie zoals de aanvangstijd en de lokatie. Maar soms wordt er ook iets gezegd over hoe je je zou moeten kleden. Bij het woord ‘gala’ is dat eigenlijk altijd het geval. In dit geval was het ‘Black Tie’ : smoking. Ik was één van de twee gasten die niet in smoking was en dat was in het begin van de avond een rem op mijn stemming en zeker een rem op de bereidheid om op het podium een prijs in ontvangst te nemen. De vriendelijkheid van mijn tafelgenoten maakten mijn humeur al een stuk beter en tijdens een goochelact nam ik de gelegenheid om op mijzelf de RET eens goed toe te passen. Zouden er werkelijk potentiële opdrachtgevers in de zaal zitten, die juist op het punt staan om na het weekend een grote opdracht aan Dijk & Van Emmerik toe te kennen, maar die zich nu zouden realiseren dat zij daar onverstandig aan doen aangezien de heer Van Emmerik niet eens een smoking aan heeft op het benefiet gala van Beeldend Gesproken? Ik achtte de kans klein, voelde mij weer in harmonie met de omgeving en won prompt een prijs waardoor ik inderdaad zonder smoking het podium op mocht.
Dit is het door mij gewonnen schilderij:
Binnenkort te bewonderen op mijn kantoor…tenmiste, als ik het aandurf. Het is een vrolijk schilderij, maar misschien net iets te losbandig voor een kantooromgeving? Beste lezers, wat vinden jullie? Dit vraagt misschien ook wel om een stemming.
En is het echt erg om zonder de juiste kleding op een gala te komen?
geplaatst op 30/11/2009 om 10:30
door Flores van Emmerik
Op 3 november ontvingen wij een groep Japanse dames van de Ladies Asuka Tottori, een soort netwerkclub van de Tottori Prefecture. Zij waren op een buitenlandse trip om onderzoek te doen naar de gelijkheid tussen mannen en vrouwen in Europa. Ik was gevraagd om een presentatie te geven over de balans tussen werk en privé, de visie op taakverdeling tussen mannen en vrouwen in Nederland en wat de overheid hieraan zou kunnen bijdragen. De dames waren al enige dagen in Nederland en waren verbaasd dat “de Nederlandse vrouw” minder vrij was dan zij dachten, en dat zij naast drie dagen werken zichzelf de meeste huishoudelijke taken toe-eigent. In Japan, kreeg ik te horen, werken weinig vrouwen parttime , als je een keer parttime werkt is het lastig om weer een fulltime baan te krijgen. Japanse mannen werken allemaal fulltime, daarnaast besteden zij de avonden en de weekenden aan activiteiten met klanten en komen pas rond 22 uur thuis. De werkdruk is zeer hoor en vrije tijd kennen zij eigenlijk niet. 
Lachend werd mij verteld dat het toch wel een zwaar leven is. De balans is vanuit Europees oogpunt ver te zoeken! Na mijn opmerking dat mijn man elke dag kookt, gingen zij spontaan applaudisseren. Hoe had ik hem zo ver gekregen? Vanuit Japans oogpunt is het met de gelijke waardering van arbeid(lees salaris) slecht gesteld in Europa, er is nog steeds een verschil tussen de beloning van mannen en vrouwen in dezelfde functie. In Japan is het zo dat je als je een keer in het beloningssysteem zit, iedereen in dezelfde functie hetzelfde salaris verdient. Je hoeft dus gelukkig nooit te onderhandelen vonden zij! Dat er vanuit prestatiebeloning en motiverende werking uit zou kunnen gaan is ondenkbaar. Het zet je wel aan het denken, zo’n andere insteek in werk en privé. Wat te denken van de maatregelen die men wil treffen in Nederland om zoveel mogelijk vrouwen door te laten stromen naar topposities? Moeten wij dan niet eerst af van het idee dat een baan met veel verantwoordelijkheid alleen in 60 uur per week kan?
Het was in ieder geval een hele belevenis om met een groep Japanse dames een paar uur door te brengen.
geplaatst op 6/11/2009 om 17:21
door Maud
Gaat Dijk & Van Emmerik iets doen voor of met het milieu, zou je je kunnen afvragen. Voor een gedeelte. Binnen ons multidisciplinaire team hebben we nog geen milieudeskundige, dus ik waag mij niet aan voorspellingen over het effect van zure regen of co2 uitstoot. Maar er is een geheel andere reden waarom we toch geïnteresseerd zijn in onze leefomgeving. In een boek van Diener (vader en zoon) valt te lezen dat geluk prestatiebevorderend is (en dat kan ik goed gebruiken in deze crisistijd); en dat een belangrijke bijdrage aan geluk een gevoel van betrokkenheid met je omgeving is. Bewust bezig zijn met milieu vanuit het oogpunt dat je verder kijkt dan alleen het hier-en-nu, stimuleert natuurlijk je betrokkenheid met je omgeving. Je denkt er aan en je probeert binnen je mogelijkheden iets te doen. Binnen je mogelijkheden is ook belangrijk, dat is basic-Cofey (zie hier voor een mooie instructie video): richt je op zaken die je kunt beïnvloeden.
Dus vanuit deze twee gedachtes (betrokkenheid en door-onszelf-beinvloedbaar) proberen we ons zo milieuvriendelijk op te stellen. Ik zal zelf de laatste zijn die daarmee wil beweren dat Dijk & Van Emmerik een geheel groen bedrijf is….maar ondertussen zijn we wel genomineerd voor een milieuprijs! Op 10 november is de uitslag….
geplaatst op 1/11/2009 om 19:14
door Flores van Emmerik
Dinsdag 13 oktober was ik naar de derde nationale VSB strategie dag. VSB staat voor Vereniging van Strategisch Beleidsvorming. Het is een netwerk en platform op het gebied van strategie dat sinds 1971 bestaat. Maar in mijn leven had de VSB niet eerder een rol gespeeld, tot afgelopen dinsdag dus. Er was een seminar met de titel Nieuw leiderschap – een absolute noodzaak. Vanuit drie invalshoeken werd dit thema belicht. Eerst door Arthus Docters van Leeuwen die een beschouwing gaf over toezicht. Als voormalig bestuursvoorzitter van AFM is hij ook bij uitstek een persoon die hier een mening over mag verkondigen. Hij had een heel boeiend betoog dat ik nauwelijks durf samen te vatten, uit angst de strekking tekort te doen. Enkele citaten: ‘ Als het systeem niet deugt, zal toezicht niet helpen’. ‘Investeren in teakhout, in vuurlandse sinaasappels of een krokodillenkwekerij heeft meer met gokken te maken en daar hoort geen toezicht op van een formele toezichthouder’. Hij was inspirerend, zette de zaal aan het denken maar we wilden ook horen hoe hij over DSB (Goed voor je geld) dacht – dat is misschien in het Internet tijdperk nu al oud nieuws, maar het hield ons afgelopen dinsdag nog bezig. Hij ging vooral in op het mogelijke punt dat er in het voorafgaande weekend olie op het vuur was gegooid door ‘ schijnbaar geheime bijeenkomsten’ die het effect van een self-fulfilling prophecy hebben. Hoezo schijnbaar geheim, vroeg hij zich af. Waar in Nederland wordt je niet opgemerkt? Hadden ze in het huis van Bos moeten zitten? Had men dan niet bijeen moeten komen? Of bij Scheringa op de thee? Dit verbond hij aan een vraag uit de zaal (‘Moet het toezicht niet worden afgeschaft?’) op een boeiende maar voor mij onnavolgbare manier, ook al omdat ik in mijn voorbereiding had gefaald en dit onderdeel spijtig genoeg zonder pen bijwoonde. Maar een boeiende en inspirerende spreker. Hij werd gevolgd door André de Waal, die met vaart en verve een gedachtengoed over excellent presteren neerzette. Op deze website staat het allemaal veel beter en uitgebreider dan wat ik er over kan samenvatten. Ik weet wel heel zeker dat ik graag een high performing organization wil zijn en zelf een high performing individual. Hoe word je dat? En als je het bent, wat moet je dan in deze tijd van recessie doen? Er is geen recept over hoe je het kunt worden, wel is het zo dat, naar zijn mening, onomstotelijk vaststaat dat een HPO een aantal kenmerken heeft die een niet HPO niet heeft (buiten de goede prestatie, want dat is natuurlijk het eerste onderscheid). En zijn ook zaken die HPOs en niet HPOs niet van elkaar onderscheiden…en daar zou je dus geen tijd in moeten steken. Dat zijn zaken als reorganisaties, de structuur, het beloningssysteem. Wat er wel toe doet: kwaliteit van het management, kwaliteit van de medewerkers, lange termijn gerichtheid, openheid/actiegerichtheid en continue verbetering. Ik vond het boeiend vanwege zijn onderzoeksgerichtheid. Ik ga mij er zeker meer in verdiepen omdat je volgens dit gedachtengoed een bepaald soort van leiderschap nodig hebt, namelijk leiders met lange termijn visie en leiders die staan voor openheid en continue verbetering. Voorbeeldgedrag included, dus ja…dat is dan een oproep aan mijzelf. Volgende keer een pen meenemen (=continue verbetering).
Ook hadden we nog een paneldiscussie met als extra panellid Johan Schaberg, die ik kende van columns in de NRC. Ook weer een inspirerende man die graag bereid was om een ongezouten mening te verkondigen. Hij haalde aan dat het beroep van accountant ooit ontstond nadat er een Madoff-achtige affaire in Rotterdam was geweest in de 19e eeuw (of 18e, beste lezer, bij het luisteren naar Schaberg slikte ik het volledig voor zoete koek, inmiddels heb ik allerlei vragen. Is het beroep van accountant met al die internationale tentakels echt ontstaan in Rotterdam??). Anyway, er was behoefte aan een beroepsgroep van onkreukbaren die de niet-onkreukbaren zouden controleren. Dat werden accountants. Maar nu hebben we toezichthouders nodig om de accountants te controleren. En zo zal het steeds verder gaan. Een van de oorzaken is dat we als maatschappij geen aanzien verlenen aan notabelen, waardoor het ook zo lastig is om toezichthouders te vinden die simpelweg ‘ het huis schoon willen houden’.
Lezers, heel boeiend. En voor mij stof voor nadenken. Ten eerste vanwege een actuele aanleiding – ik ben zelf op zoek naar een toezichthouder voor een organisatie. En leiderschap is voor al onze opdrachtgevers altijd relevant. Ik ben wel benieuwd naar meer meningen over die peilers van high performing organizations – zijn die herkenbaar?
geplaatst op 14/10/2009 om 22:04
door Flores van Emmerik
Diploma’s krijgen is een hele kunst. Je moet jezelf er eerst voor kwalificeren, dat is de ene keer moeilijker dan de andere keer. Zwemdiploma’s is gemakkelijk. Je kunt zwemmen en faalangst bij afzwemmen is er haast niet bij (hoewel er op ouders-online toch nog wel schrijnende voorbeelden zijn te vinden). Zwemmen is meestal het gemakkelijkste om te doen., veel gemakkelijker dan niet-zwemmen. Dat is al heel anders bij het rijexamen, dan blijken veel mensen tot geheel andere dingen in staat dan veilig rijden. Hoe kan dat? Dat lijkt wel iets te maken te hebben met taakconcentratie. Bij zwemmen krijg je die bijna automatisch, bij autorijden blijk je je er je best voor te moeten doen. Er is wel eens een onderzoek geweest naar de invloed van anderen op prestatie. Hieruit blijkt dat toeschouwers altijd leiden tot een verhoogd activatieniveau (meer adrenaline, hogere hartslag) en dat leidt bij bekende taken tot prestatieverhoging maar bij relatief nieuwe taken tot een dramatische terugval.
Er zijn ook diploma-uitreikingen waar het behalen vooraf plaatsvindt. Zoals je zes jaar werkt voor het eindexamen en dan opeens je diploma krijgt. Toen ik afstudeerde als psycholoog, was ik niet de enige. Die middag waren er 28 andere mensen. We werden een voor een bij de hoogleraar geroepen, die kort vertelde wat hem het meest bijstond van de aanstaande doctorandus, waarna hij de door hem reeds getekende bul nog liet ondertekenen door het nieuwe lid van het psychologengilde. Hij had hij twee bullen voor zich liggen en een stapeltje achter zich. Hier was een handig doorschuifsysteem voor. Hij sprak, psycholoog tekende de rechterbul en liep er mee weg, hij schoof de linkerbul naar rechts en de assistent veplaatste een bul van het stapeltje achter hem naar links.
Mijn voorganger tekende de linkerbul. Mijn bul. Hij kon zijn fout nog wel goed maken en daarmee zelf met een goede bul weglopen, maar mijn bul was definitief ontsierd door een foutieve handtekening. Iets soortgelijks overkwam mij bij het behalen van het BLIK OP WERK keurmerk.
Na drie inleidingen, Mevrouw Hilgersom van het ministerie van Sociale Zaken die vertelde over aanstaande bezuinigingen op het reintegratiebudget, de heer Paas, voorzitter van DIVOSA, die ons wees op deze pagina en zei te hopen dat het keurmerk niet verplicht wordt en tenslotte de heer Kick van der Poll, voorzitter van BOABOREA, die zei daarop juist wel te hopen, werden de 42 nieuwe keurmerkdiploma’s uitgereikt. Mijn naam werd niet genoemd…..later werd ik gebeld. Het diploma lag klaar, maar om de een of andere reden was het niet op tijd naar de Fokkerterminal verplaatst.
Beste lezers, ik zit er niet mee. We hebben nu een keurmerk – en de kunst van het vriendelijk glimlachtend in ontvangst nemen zal ik bij een andere gelegenheid moeten laten zien.
geplaatst op 28/09/2009 om 13:49
door Flores van Emmerik
Vorige berichten
