Berichten geplaatst onder 'Coaching'
Zelfvertrouwen is een belangrijke voorwaarde voor een prettig leven. Ho
e je over jezelf denkt is bepalend voor hoe je op anderen overkomt en voor hoe anderen jou benaderen. Onzekerheid is ook menselijk. Iedereen vraagt zich wel eens af: ‘kan ik dit wel?’, ‘doe ik dit wel goed?’of ‘was dat wel aardig?’. Sommige mensen ervaren hun onzekerheid echter als een grote belemmering: door de angst dat ‘het toch niet lukt’, slagen ze er niet in die dingen te doen, die ze graag zouden willen doen. Ze blijven liever in hun ‘comfort zone’.
Gelukkig is zelfvertrouwen geen kwestie van ‘je hebt het of je hebt het niet’: je kunt zelfvertrouwen ontwikkelen. De sleutel ligt in het boeken van (steeds grotere) successen. Maar daarvoor moet je wel uit je ‘comfort zone’ komen en het aandurven om lastige en nieuwe situaties op te zoeken! Als je merkt dat iets lastigs je lukt, krijg je vanzelf meer vertrouwen in je eigen kunnen.
De volgende tips kunnen je helpen bij het vergroten van je zelfvertrouwen:
- Focus op positieve signalen uit je omgeving. Iemand kijkt je vriendelijk aan, toont belangstelling of lacht naar je. Onzekere mensen hebben juist de neiging om te letten op signalen van afwijzing.
- Doe de dingen die je leuk vindt. Laat je niet door je angst weerhouden om leuke dingen te doen. Juist door het ondernemen van plezierige activiteiten ga je je beter voelen over jezelf.
- Accepteer complimenten. Bedank, en geef eventueel een complimentje terug. Wuif een compliment niet weg met een opmerking als ‘het stelde niets voor, hoor’.
- Doe iets aardigs voor anderen. Uit onderzoek is gebleken dat het helpen van andere mensen het gevoel van eigenwaarde versterkt.
- Wees aardig. Wie goed doet, goed ontmoet. Als anderen aardig zijn voor jou, groeit je zelfvertrouwen.
- Wees mild voor jezelf. Geef jezelf niet op je kop als iets niet lukt. Wees niet strenger voor jezelf dan voor anderen!
- Omring je met aardige, positieve mensen. Neem je vrienden onder de loep. Klagende, kritische of gemene mensen dragen meestal niet bij aan een positief gevoel over jezelf.
- Stel meetbare, realistische doelen voor de korte termijn. Hierdoor maak je de kans zo groot mogelijk dat je tevreden kunt zijn over je eigen prestaties aan het einde van de dag (of week).
- Ga sporten. Tijdens het sporten komen endorfinen vrij in je bloed, die een positief effect hebben op je stemming. Bovendien zul je je in een gezond lichaam aantrekkelijker en zelfverzekerder voelen en dat straal je uit.
- Loop rechtop. Kijk recht voor je uit, en loop stevig door. Hierdoor kom je zelfverzekerder, krachtiger en enthousiaster over.
geplaatst op 25/08/2009 om 14:33
door Nicoline Hermans
De afgelopen tijd krijgen wij regelmatig aanvragen voor het coachen van jonge, hoogopgeleide, ambitieuze werknemers. Young Professionals, zeg maar. Ze zijn een paar jaar werkzaam in een organisatie waar ze relatief snel en relatief veel verantwoordelijkheid hebben gekregen. Soms zijn ze net begonnen in een leidinggevende functie. Maar dat zijn niet de enige overeenkomsten.
Zonder uitzondering hebben ze dezelfde vraag: hoe kan ik effectiever communiceren en mijn impact vergroten? Of preciezer: Wat moet ik doen en zeggen om mezelf te profileren? Hoe zorg ik dat ik draagvlak verkrijg voor mijn plannen? Hoe ga ik om met veeleisende klanten? Hoe kan ik optreden als gesprekspartner op DMU-niveau?
Natuurlijk coachen we deze dames en heren Young Professionals graag één-op-één. Maar - vragen wij ons af - zou het niet nóg effectiever zijn als ze elkaar zouden ontmoeten, zodat ze ervaringen kunnen uitwisselen en kunnen sparren? En kunnen netwerken ‘on the side’?
Vandaar dat we nu bezig zijn met het ontwikkelen van een training speciaal voor deze doelgroep. Een intensief programma waarin het niveau en het tempo hoog liggen. Waarin vooral ook veel geoefend wordt, zodat het geleerde direct in de praktijk kan worden toegepast. Natuurlijk houden we er rekening mee dat deze ambitieuze mensen niet te lang gemist kunnen worden op hun werk. Daarom is het ontbijt inbegrepen.
Wij zijn benieuwd of we het goed zien: is er inderdaad vraag naar zo’n training?
We horen het graag, ook als je suggesties hebt voor het programma!
geplaatst op 12/08/2009 om 15:04
door Nicoline Hermans
Het meinummer van het blad Mind magazine (Psychologie voor een leuker leven) is een themanummer gewijd aan persoonlijke groei. Het is een heel mooi nummer geworden, maar ik kijk er niet helemaal onbevooroordeeld naar. Als speciale actie is er namelijk een welkomstcadeau voor een nieuwe abonnee….en dat cadeau is een e-coach. Die e-coach zijn wij, hier zie je de inlogpagina. Ik kan je nu niets meer laten zien van wat we hebben gemaakt, het is nu juist de bedoeling dat je daarvoor eerst een abonnement op Mind neemt. Maar het is heel mooi geworden, vooral collega Annemiek heeft er veel werk in gestoken. Ik heb wel eerder geschreven over ons dilemma of we een op cognitieve gedragstherapie gebaseerde benadering nu therapie zouden moeten noemen of niet. We hebben een antwoord gevonden: Dijk & Van Emmerik Mind Improvement is alvast een heel mooie naam voor internetcoaching, gericht op persoonlijke groei. We gaan nu aan de slag met het vernieuwen van andere delen van het therapieprogramma. Als je toevallig een proefabonnement op Mind hebt genomen, stellen we reacties natuurlijk heel erg op prijs. Ook van andere geïnteresseerden horen we graag wat je vindt van e-coaching.
geplaatst op 5/05/2009 om 20:52
door Flores van Emmerik
We zijn bezig met het keurmerk “blik op werk” voor onze reïntegratie-activiteiten. Wat is er nu uit het klanttevredenheidsonderzoek gekomen? Alle cliënten met een IRO beoordelen onze snelheid als voldoende tot goed. Ook 100% is te spreken over onze deskundigheid. Verder is 84% tevreden over het resultaat. Van de coachingskandidaten is 97% tevreden over onze snelheid en 95% over onze deskundigheid.
We hadden even daarvoor een training over marketing en klantgerichtheid. Aan de hand van een foto van zebra’s zochten we naar ons onderscheidend vermogen. Moeten we misschien maar gewoon kiezen voor snelheid, deskundigheid en resultaatgerichtheid..?
We zijn in ieder geval blij met hoe wij door onze kandidaten gewaardeerd worden. In keurmerk termen: zij zijn de eindgebruiker van het produkt….en gelukkig voelen zij zich tevreden met het gebruik!
geplaatst op 29/04/2009 om 12:02
door Flores van Emmerik
Toen ik laatst in het zwembad was waar mijn dochtertje diploma B leert zwemmen, werd ik gecomplimenteerd met mijn leesbril. Natuurlijk gaat alle hulde uit naar de Oogappeloptiek, waar ze hele mooie kleine leesbrillen voor veel geld verkopen. Iets duurder, maar veel beter, zeg maar (voor de oudjes onder ons: dat komt dan weer uit de roman Mannekino (1968) van Sybren Polet, waar de negenjarige Guido Jagt de slagzin IETS duurder, maar VEEL beter voor driehonderd gulden verkoopt aan Lukkien). Gecomplimenteerd worden voor je leesbril is een andere ervaring dan te horen krijgen dat je soepel kunt dansen maar het is evengoed vleiend. Ik vroeg mij af op welke manier dit als metafoor voor leeftijdsbewust personeelsbeleid kan gelden. Hoe zorg je ervoor dat je mensen tot hun 67e produktief houdt? Waar dit in juni vorig jaar nog een onhaalbaar streven uit het pakket van de Commissie Bakker leek, is het inmiddels bijna niet meer weg te denken. Wat kunnen we de ouder wordende mens aanraden? Laat ik eerst eens kijken naar een alle arbowetten tartende figuur als Bernard Haitink die op zijn 80e verjaardag een urenlang concert gaf, notabene geplaagd door een fikse net opgelopen rugblessure. Waardoor gaat zo’n man lang door? Hij houdt van zijn beroep, hij geniet gezag doordat hij hard werkt en nog steeds nieuwe inzichten weet over te brengen. De hersenen mogen het gemiddeld genomen wat minder goed doen na verloop van tijd, blijkbaar staat dat verdieping van inzicht niet in de weg. Het meesterschap van Haitink is ons niet allemaal gegeven. Haitink was op zijn 80e zo goed omdat hij ook al op jonge leeftijd goed was in zijn werk. Dus…logischerwijs….de belangrijkste tip om tot late leeftijd door te kunnen werken, is om op jonge leeftijd al ergens goed in te zijn, zodat je daarna minder sterke cognitieve of fysieke conditie kan compenseren door superieure inzichten. Niet direct een argument voor de middenschool….je moet bij jongeren stimuleren dat ze ergens heel goed in worden. Maak ze techneut, kapper, vlinderdeskundige. Met een coachingstraject kunnen ze later altijd nog leren praten, maar de weg andersom lukt nooit! En als het meesterschap a la Haitink onbereikbaar blijft, dan loont het de moeite om het dan op het uiterlijk te gooien. Beiden kan ook, ik denk na over wat er na mijn leesbril in stijl moet volgen.
geplaatst op 14/04/2009 om 21:49
door Flores van Emmerik
Een tijdje geleden schreef ik over het onderzoek naar visie van Daan Stam. Hij beschreef onder welke voorwaarden een visie effectief is. Hiermee kun je het verwoorden van visie strategisch inzetten. Zojuist las ik op de website van het Financieel Dagblad een artikel over visie. uit onderzoek van Herminia Ibarra komt naar voren dat vrouwen in bijna alle opzichten betere leiders zijn dan mannen maar dat ze desondanks niet als visionair worden gezien. Maar, staat er troostend (als vrouwelijke onderzoek biedt Ibarra natuurlijk meteen troost, zo betrapte ik mijzelf op een onemancipatoire gedachte) bij: visie kun je gewoon leren. Vrouwen moeten meer netwerken om zo visie te ontwikkelen: visie komt je namelijk niet aanwaaien maar ontwikkel je door intensieve interactie met anderen.
In dat opzicht lijkt het gedachtengoed van Ibarra wel iets op Gladwell die verklaringen vindt voor uitblinkers: die werken er allemaal heel hard voor. En ze hebben geluk. Eerder onderzoek van Ibarra (hier besproken op dit weblog) liet zien dat een beklijvende loopbaanverandering niet uit de lucht komt vallen maar het gevolg is van lang nadenken, veel (zelf)onderzoek doen en ook weer veel netwerken.
In onze loopbaan- en outplacementprogramma’s houden we al rekening met deze inzichten. We stimuleren mensen om veel te netwerken en niet te wachten tot de volgende gouden kans gewoon uit de lucht komt vallen. Dit onderzoek is ook toepasbaar voor management coaching en leiderschapsprogramma’s: wil je bij mensen visie stimuleren, dan moet je niet alleen theoretische kennis en bespiegeling aanbieden, maar ook zorgen dat er flink wordt genetwerkt.
geplaatst op 6/03/2009 om 11:02
door Flores van Emmerik
Natuurlijk kun je niet een post van 9 januari al weer recyclen. Maar ik moest wel aan mijn eigen verhaal (en vooral aan de woorden van Shane Lopez) denken toen ik de vraag kreeg of wij iets konden bijdragen aan een media-uitzending over de crisis. Crisis leidt tot negatieve gedachten en “laten we eens kijken wat we daar tegenover kunnen zetten”, was de vraag van de tv/krant. Onderzoek toont ook nog eens aan dat mensen baat hebben bij optimisme, dus wat let ons om zaken vooral van een positieve kant te laten zien?
Wat mij opvalt is dat er opeens veel artikelen en tips verschijnen (inclusief die van mijzelf, dus) over hoe je positief door deze crisis heen kunt gaan. Zo op het oog is daar niets op tegen. Ik heb het zelf een luttelijke vijf weken geleden betoogd: hoop is een positieve emotie, die je weerbaarheid versterkt. Dus het bieden van hoop is eigenlijk altijd goed: het vergroot de regie die mensen over hun leven kunnen voeren. Desondanks ben ik het er niet mee eens dat het goed is om onder alle omstandigheden de hoop te vergroten. Het onderzoeksargument dat hoop altijd goed is, wordt bevoogdend als je toepast op een persoon bij wie optimisme contraproduktief is. Zo heer L. Hij meldde zich bij ons om te onderzoeken of wij hem konden helpen bij het vinden van een nieuwe baan. Hij was in oktober 2008 met een riante regeling ontslagen. Nu zocht hij een baan op een soortgelijk niveau. Maar, zei hij erbij, tot augustus 2009. Dan wilde hij zijn eisen wel bijstellen. Ik stelde voor dat ik dan de outplacement begeleiding wel vanaf augustus 2009 wilde beginnen. Vanaf die bijgestelde eisen. Ik ging doorvragen over wat zijn ‘bijgestelde eisen’ inhielden. En eerlijk gezegd leek het mij een sterk verhaal dat hij op grond daarvan een baan zou scoren. En in zo’n geval lijkt hoop bieden zoals in mijn post van 9 januari 2009 een goede werkwijze. Maar een keiharde reality check en zelfs een wat negatieve insteek, leek mij effectiever. Maar waarom eigenlijk? Ik vond dat hoop geven zou neerkomen op bevestiging van zijn (volgens mij) verkeerde aannamen. Dat zou alleen maar leiden tot geen verandering in zijn aanpak. En afgezien van alles wat je over psychologen en coaches kunt beweren, welke theorie of theorette je ook aanhangt, een gezond uitgangspunt bij de meeste psychologen is, dat er in of direct na ieder gesprek iets moet veranderen.
Misschien is dit voorbeeld wel geen goede illustratie van wat ik eigenlijk wil zeggen. Ik bedoel vooral dat het nu een moeilijke tijd is en daar horen emoties als bezorgdheid, angst en onzekerheid bij. Ik denk niet dat het goed is om die altijd maar zo snel mogelijk weg te redeneren. Somberheid waar je vervolgens in zwelgt, is natuurlijk nutteloos. Maar dat geldt ook voor vrolijkheid die ontaardt in een euforische dip. Somberheid in crisistijd is geen gekke emotie en zeker niet iets waar iemand een ‘professional’ bij nodig heeft om mee om te gaan.
Ik wil natuurlijk geen pleidooi voor somberheid geven. Maar voor mij mogen er minder positieve en vrolijk getinte artikels te zijn over hoe we de crisis uitzingen. Laat ons maar met zijn allen de realiteit onder ogen zien! Wij als psychologen komen dan wel in actie als je echt overmand wordt door somberheid. Dan bieden we natuurlijk weer hoop!
Beste lezers, reacties zijn natuurlijk welkom. Misschien sta ik wel alleen in de gedachte dat een zekere mate van pessimisme en somberheid op dit moment eerder gewoon is dan dat je het als abnormaal moet zien.
geplaatst op 18/02/2009 om 22:21
door Flores van Emmerik
Op Frankwatching zag ik vandaag een heel goed overzichtsartikel over de ontwikkelingen binnen de GGZ over de mogelijkheden van therapie via Internet. Wij zijn daar zelf al een aantal jaar mee bezig. We wilden graag een vlotte module, die mét gebruikmaking van wetenschappelijke inzichten over wat er werkt, toch niet de sfeer van GGZ zou uitademen. We vonden dat dit toen goed gelukt was, maar dank zij dit goede overzichtsartikel zien we dat ook de GGZ-aanbieders deze stap hebben kunnen zetten. Des te beter natuurlijk, want het zou natuurlijk al te gek zijn als wij een aanbieder voor de ‘ggz-doelgroep’ zouden gaan worden. Maar nu ik dit artikel lees, krijg ik opnieuw twijfel over de naam die we toen kozen. I-therapie, jouw klik naar een beter leven, dat vonden we heel mooi. Maar het leven bestaat nou eenmaal uit ‘Kill your darlings’; het lijkt er op dat het hele woord therapie te zwaar beladen wordt. Dus misschien doen wij er verstandig aan om I-therapie om te dopen in Stress surveillance om zo beter aan te geven om welke doelgroep wij ons bekommeren (de doelgroep met stress - toch iets anders dan therapie).
Ik vind het in ieder geval prettig om te lezen dat e-health zo’n vlucht neemt met een congres waar ik mij zeker voor ga inschrijven. Ik ben benieuwd of er na het frankwatching artikel nog plaats is!
Ik kan mij herinneren dat toen er in de GGZ in de jaren 90 een beweging plaatsvond van klinische naar poliklinische behandeling, men sprak van het omzetten van ‘bedden’ naar ’stoelen’. Hoe zou deze verandering gaan heten? Van stoelen naar webcams?
geplaatst op 10/02/2009 om 22:29
door Flores van Emmerik
Deze keer een kort bericht over hoop. Hoop is iets dat bij januari hoort omdat deze maand vaak gebruikt wordt om vooruit te kijken. We vragen ons af wat 2009 gaat brengen. Pessimisten vinden veel stof voor negatieve bespiegelingen. Optimisten hebben het nu wat moeilijker, maar daar kunnen ze gelukkig ook tegen. Wat is eigenlijk beter? Is het zinvol om hoop op goede tijden te hebben? Volgens psycholoog Shane Lopez wel. Op de website van IPPA staat een interview met hem, vooruitblikkend op twee boeken waarin hij gaat bijdragen. Lopez vertelt dat hoop gerelateerd is aan optimisme, maar dat uit verschillende onderzoeken ook duidelijk blijkt dat het verschillende zaken zijn. Ze dragen beiden bij aan de mate van je goed voelen . ‘Flourishing’, floreren lijkt me nog wel de beste vertaling: je floreert beter met hoop. En, aldus Lopez, hoop is beïnvloedbaar. Mensen kunnen leren om hoop te koesteren en door het koesteren van hoop gaat hun welbevinden omhoog. Hoop doet leven doordat het gerelateerd is aan coping, succes en het vermogen om pijn te doorstaan. Iedereen kan in korte sessies leren om meer hoop te koesteren. Hoe je dat doet, heeft vervolgens weer veel te maken met de juiste manier van doelen stellen. Stel doelen die niet te ver van het hier en nu afstaan, oefen jezelf in het bedenken van verschillende wegen om je doel te bereiken, bereid je voor op tegenstand, richt je op vriendschappen waar je adviezen uitwisselt (niet op vriendschappen waar je wordt geprezen voor het niet bereiken van je doelen), etc.
Hoe maken we deze inzichten praktisch? Heeft iemand ervaring met het troostende effect van hoop en is het bijvoorbeeld toepasbaar bij coachingstrajecten? Als ik Lopez lees, dan heb ik bijna het gevoel dat een coachingstraject zelf een bron van hoop is voor een persoon: bij coaching hoort immers het stellen van een doel en dat alleen al kan leiden tot meer optimisme.
geplaatst op 9/01/2009 om 17:22
door Flores van Emmerik
Ex president George Bush (sr, dus) had er niet zoveel mee, met visie. Toen hem gevraagd werd of hij in zijn campagne (tegen Dukakis) zich niet teveel richtte op korte termijn zaken en of de lange termijn ook een rol mocht spelen, deed hij die lange termijn af met ‘the vision thing’.
Ik sta niet op één lijn met George Bush, maar visie ten toon spreiden vind ik ook lastig. Wat is het eigenlijk? Gelukkig wordt er onderzoek gedaan naar dergelijke vragen. Daan Stam promoveert op 4 december 2008 over visies. Ik heb zijn proefschrift nog niet gelezen, maar de samenvatting belooft veel goeds. Hij bespreekt hoe visiecommunicatie (ik neem aan: het uitspreken en opschrijven van je visie) motivatie en gedrag van mensen kan beïnvloeden. Daarom moeten niet alleen politici visies naar buiten brengen, maar ook managers. In het bedrijfsleven willen we graag alles concreet en meetbaar maken en dat past niet altijd bij een visie. Don’t ask what your country can do for you, but ask what you can do for your country, is niet in SMART-termen gevat. Het is een kreet met gevoelslading, namelijk die van initiatief nemen, belangrijk zijn, er toe doen.
Het onderzoek van Stam laat zien dat een visie pas effectief is als zowel de verschillen als de overeenkomsten tussen het toekomstbeeld en de huidige situatie worden benadrukt. Visies zijn vooral motiverend als ze zich richten op een positief toekomstbeeld (oppassen dus, met die crisis gebruiken als beeld om mensen te motiveren!), maar alleen voor die mensen die gericht zijn op het behalen van winst en idealen. Voor behoudende mensen werken visies die te maken hebben met veiligheid en het vermijden van negatieve gevolgen.
Ik wil al mijn medewerkers aanspreken, zowel de winstbelusten als de behoudenden. Laat ik het eens proberen met de tips van Stam.
De komende jaren staan in het teken van verandering. Zekerheden vallen om, vooral financiele. Wij zullen hier onze weg in moeten vinden en dat zal ons lukken. Dat lukt ons door onze aandacht niet te richten op onze eigen zorgen, maar gericht te houden op de zorgen en problemen van onze kandidaten en opdrachtgevers. Zij zullen vaker in moeilijke tijden terecht komen, waardoor wij eerder onze outplacementprogramma’s zullen moeten inzetten dan onze coachingsdiensten. Wij zullen ons hierop voorbereiden en nu al programma’s ontwikkelen die inspelen op die behoeften. Daarnaast zien we opdrachtgevers die het moeilijk blijven hebben om goed talent te binden. Voor hen ontwerpen we programma’s om hen te helpen het interne ondernemerschap en zelfstartend vermogen van mensen te stimuleren: door te gaan excelleren in die richtingen, zullen wij in een behoefte voorzien, waardoor wij zelf uit de gevarenzone kunnen blijven.
Beste lezers, het is een eerste poging. Ik heb geprobeerd optimisme en idealisme te combineren met een gevoel van veiligheid. Is het een stimulerende visie? Stam zegt: visies doen mensen dromen over hun toekomst. Doet mijn visie dat? Kunnen jullie misschien helpen om het beter te maken? Ik heb het gevoel dat een visie iets anders is dan een ‘mission statement’, maar wat is nou eigenlijk het verschil? Ik heb zelf het gevoel dat een mission statement heel sterk te maken heeft met waar je als organisatie voor wilt staan. Een visie is meer een toekomstbeeld. Het missie statement van Ajax (dat ik niet vond op hun website) zou kunnen zijn: we staan voor attractief top voetbal. Een visie over voetbal in Europa zou kunnen zijn: het gaat om steeds grotere geldbedragen, waardoor Ajax alleen nog met de top mee kan als we er steeds voor zorgen dat alle spelers hun eigen belangen ondergeschikt maken aan het groepsbelang. Zoiets. Maar ik hoor graag betere meningen!
geplaatst op 26/11/2008 om 21:56
door Flores van Emmerik
Vorige berichten
