Berichten geplaatst onder 'Arbeidsmarkt'
Onder de noemer ‘Tussen seniorentijd en senioriteit’ organiseerde het NIP een negendelige lezingencyclus. Het ging over ouderenbeleid en wat er vanuit de kant van praktijk en wetenschap al bekend is. Op 2 september was het afsluitende seminar in de vorm van een lagerhuisdebat. Aandacht voor ouderenbeleid is belangrijk omdat men verwacht dat er over een paar jaar nog maar één werkzame persoon is per twee steuntrekkende ouderen. Dat is overigens ook precies de verhouding tussen fee-earners en non-fee earners bij het advocatenkantoor van één van de sprekers. Maar vroeger was deze verhouding 1 op 6; op dit moment nog 1 op 4. Het feit dat steeds minder mensen voor meer mensen (financieel) verantwoordelijk zijn, leidt tot de wenselijkheid om meer mensen tot op hogere leeftijd aan het werk te houden.
Hoe dan?
Daar blijken vele visies op mogelijk. Psychologen onderzoeken graag hoe medewerkers langer gemotiveerd kunnen blijven. Hier kwamen heel veel interessante wetenswaardigheden over naar voren, onder meer van Dorien Kooij uit wier promotieonderzoek naar voren kwam hoe oudere werknemers soms door heel andere waarden gedreven kunnen worden dan jongeren.
Zo bewoog het debat tussen het vraagstuk van de aantallen mensen op de arbeidsmarkt naar meer individuele vragen van hoe een oudere medewerker langer gemotiveerd kan blijven. Wat een organisatie er nu concreet mee kan, kwam iets minder prominent aan bod. In de pauze sprak ik een directeur van een verzorgingstehuis die had uitgerekend dat zijn oudere werknemers een lagere opbrengst hadden: zij verrichten minder zorgtaken waardoor er over hun inzet minder gedeclareerd kan worden. Gezien het feit dat hij verwachtte meer en meer oudere werknemers te krijgen, wil hij dit graag veranderen: hij wil ‘zijn’ ouderen niet alleen gemotiveerd houden maar ook hun produktiviteit verhogen.
Is dit een terechte vraag? Jammer genoeg kon het niet meer in het debat worden ingebracht; ik ben wel benieuwd naar de antwoorden die hierop mogelijk zijn.
geplaatst op 6/09/2010 om 13:15
door Flores van Emmerik
De linkedingroep Ondernemen in de Zorg, organiseert regelmatig bijeenkomsten voor groepsleden. Donderdag 12 augustus verzorgden René Hup en Jeroen van den Oever voordrachten over de toekomst van de ouderenzorg. Beiden zijn bestuurder van een instelling, respectievelijk Amaris en Vierstroom.
De ouderenzorg neemt een groot gedeelte van het budget voor zorg voor zijn rekening. In de huidige formatiebesprekingen lijkt er te worden aangekoerst op bezuinigingen op de AWBZ – en dat zal de ouderenzorg direct raken. De heer Hup haalde het onderzoeksrapport van Actiz aan, waarin een toekomstbeeld van langdurige zorg wordt geschetst waar hij zich in herkent.
Of het nou onder de noemer marktwerking is of anderszins, maar er zal zeker een groter beroep worden gedaan op eigen verantwoordelijkheid van gebruikers van zorg en er zullen meer en meer maatprogramma’s komen voor de niet-chronisch zorgbehoevenden. Voor een aanbieder betekent dit het aanpassen van het zorgaanbod: flexibeler worden, meer mogelijkheden bieden. Een van de cruciale punten om succesvol te kunnen zijn is een goed HRM-beleid.
Met de zaal ontstond vervolgens een levendige discussie over het trio marktwerking, hrm-beleid en het scheiden van de woon- en de zorgfunctie. Wat wil de oudere eigenlijk zelf, vroegen we ons allemaal ook af, met uiteeenlopende antwoorden.
De heer Van den Oever nam vijf mogelijke bezuiningsstrategieën door. De eerste is om te sturen naar meer efficiency. Nummer 2 is door in te zetten om zaken als ontzorgen en het stimuleren van zelfmanagement van de hulpbehoevende. De derde mogelijkheid is om (meer) zorg te extramuraliseren. De vierde strategie was gerelateerd aan de arbeidsmarkt: er komt een uitgebreider informeel circuit van vrijwilligers, mantelzorg en zwartwerkers waardoor zorg goedkoper kan worden.
Ook na deze spreker ging de discussie snel over de vraag van wat de oudere eigenlijk zelf wil. Wil die inderdaad meer maatwerk en is hij gebaat bij de beweging naar maatwerk? De meningen liepen uiteen.
Vanuit mijn werk bij Dijk & Van Emmerik heb ik er geen mening over. Het enige dat ik wel zeker weet, is dat ik als oudere iets anders zal willen dan nu. En dat zorgorganisaties er op inzetten om flexibeler en klantgerichter te zijn, lijkt mij louter winst. Kent iemand voorbeelden van zorgorganisaties die heel goed inspelen op wensen van hun doelgroep?
geplaatst op 16/08/2010 om 12:58
door Flores van Emmerik
Nu Dijk & Van Emmerik is verhuisd en het lustrum heeft gevierd, blijkt de uitzendbranche aan te trekken en lijkt daarmee het herstel van de economie in te zetten. Misschien een goed moment om eens te vergelijken hoe een dag er voor de recessie uitzag en hoe het nu is. Ik heb mijn agenda van de eerste week van maart tussen 2007 en 2010 met elkaar vergeleken. In de week van 2007, bezocht ik twee netwerkgelegenheden – één over speeddating en één jubileum. Deze week was ik ook naar een jubileum (met lintje)…bizar toeval. In 2007 deed mijn voltallige kantoor 12 Assessements, nu doen we er vijf. Ik had 4 gesprekken met kandidaten, allen coachingsgerelateerd. Nu heb ik er 8, waarvan 6 outplacement.
Wat kan ik er van zeggen? Minder Assessments, meer outplacement, evenveel netwerken….
De vraagstukken die ik toen strategisch vond, gingen over uitbreiding van het marktaandeel. Ook was de prijs voor onze dienstverlening een boeiend vraagstuk, vooral of die niet omhoog zou kunnen. We blogden toen over ouderen maar ook over Wouter Bos. Ik had nog geen LinkedIN profiel. Ook nog geen Twitter…die heb ik nu wel, maar daar weet ik nog niets mee te doen (ik hoop het op 26 januari te leren; deze bijeenkomst is dan aan twitteren gewijd).
Nu houden we ons bezig met zaken die voor een deel raken aan wet en regelgeving. Zoals IRO – tot vorig jaar kon het UWV kandidaten vrij snel verwijzen voor een IRO, wat betekende dat een uitkeringsgerechtigde ww-er zelf een bureau mag uitkiezen. In 2007 kozen 14 mensen voor ons; in 2009 rond de 60. Maar nu is de regelgeving rond IRO zelf aan revisie toe en moet ik nagaan of onze ingang bij het UWV en ons keurmerk sterk genoeg zijn om uit dit soort werk inkomsten te genereren en moeten we ook nadenken hoe we andere baanlozen (zoals bijstandsgerechtigden) aan werk kunnen helpen. Kortom, wij denken minder in termen van marktaandelen en tarieven en meer in termen van op welke wijze we onze meerwaarde kunnen laten zien. Alle kabinetsplannen ten spijt over minder regels, moeten we daar nu juist meer over nadenken.
Zelf zijn we vrijwel even groot (11 personen nu ten opzichte van 12 in 2007). Ons ziekteverzuim is wel verdubbeld, van 0,89% naar 1,89%. Wat zou dat betekenen?
Hoe het ook zij, ik ben benieuwd of de omzetstijging van de uitzendbranche goed voorspelt dat de economie daadwerkelijk gaat groeien.
geplaatst op 4/03/2010 om 15:18
door Flores van Emmerik
Er valt veel te lezen over het nieuwe werken. Typ het in op Google en je wordt overladen met tips en zienswijzen (en aankondigingen voor congressen in 2009!). Het gaat er vaak om dat je door op een slimme manier gebruik te maken van technologie, je in staat bent om het werk effectiever en efficienter te doen. Dat lijkt nog wel een beetje op Taylor, maar de term sluit op zich niet aan bij een eenzijdige visie op resultaatverhoging (wat Taylor misschien wel tekort doet, maar dat terzijde). Een paar kenmerken van het nieuwe werken: veel thuiswerken, virtuele teams, sturen op doelen en niet op aanwezigheid. En vraagstukken die erbij horen zijn vragen als hoe je de mensen betrokken houdt, wat leiderschap in dergelijke situaties inhoudt. Als het nieuwe werken gemeengoed wordt, dan…ja wat dan? Dan lopen de visies uiteen, zou je kunnen zeggen. Van: de vaart is er wel uit, nu met de economische crisis, gaat het hier niet langer over. Tot: juist nu is het voor werkgevers nog eens extra interessant, je kunt veel kosten besparen door het nieuwe werken.
Mijn mening is dat het kijken naar de toekomst in ieder geval altijd leuk en inspirerend is. Daarom is onze volgende Eet & Weet sessie dan ook een toekomstgerichte met als directe aanleiding dat Dijk & Van Emmerik in februari 15 jaar bestaat. Liever dan terugblikken, wil ik het hebben over het jaar 2025. Als speciale gastspreker hebben we David Lemereis bereid gevonden die het zeker niet over het nieuwe werken zal hebben.
geplaatst op 11/01/2010 om 22:41
door Flores van Emmerik
Vorig jaar schreef ik over het proefschrift van Daan Stam over hoe je je visie het beste kunt formuleren voor het maximale effect op de toehoorders. Behalve dat ik verbluft ben dat het opeens een jaar later is, vind ik het interessant om na te gaan hoe wij het zelf hebben gedaan in deze tijd met nieuwe economische uitdagingen. We doen veel meer IRO, outplacement en veel minder Assessment Centers. Meer outplacement betekent ook dat we veel meer bezig zijn met het volgen van politiek en ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Als ik nu in overgebleven tijd wat op het Internet surf, ben ik veel meer gericht op onderzoeken en analyses van hoe de arbeidsmarkt er uit ziet en uit gaat zien: ik lees meer politiek, economie en binnen psychologie meer over hoe je mensen kunt stimuleren. Zoals rapporten van de Raad voor Werk en Inkomen: tot een paar jaar geleden had ik het zware kost gevonden waar ik bovendien weinig mee opschiet. Nu volg ik het vol interesse. Net als de NGSZ: dit is een organisatie die zich richt op het volgen van ontwikkelingen op het gebied van sociale zekerheid. Dus vaak debatten over zaken als vergrijzing, arbeidsmobiliteit. Allemaal belangrijk om te volgen omdat deze ons beter in staat stelt om onze kandidaten te adviseren over toekomstige ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Welke beroepen zullen de komende tijd gewild zijn en waar liggen nu mogelijkheden? Helpt het ons, is dan de vraag. Dat weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat het belangrijk is om te weten wat er zoals speelt. Maar het is nog niet zo gemakkelijk om er meteen tips op los te laten. Ik heb zelf ongeveer 15 IRO-kandidaten begeleid het afgelopen jaar, in beroepen uiteenlopend van hooggeschoold financieel (tegenwoordig moeilijk plaatsbaar) tot communicatie-deskundigen. Twaalf hebben inmiddels een baan. In de begeleiding heb ik nooit rechtstreeks verwezen naar wat voor rapport dan ook. Evenmin kan ik nou beweren dat mijn eigen activiteiten rechtstreeks zijn voortgekomen uit hoe ik vorig jaar een visie formuleerde. Toch heeft het me wel geholpen, namelijk bij het me steeds realiseren dat het uiteindelijk niet draait om onze omzet maar om wat onze activiteiten bijdragen aan het bedrijfsresultaat van de opdrachtgever. Of het welbevinden van de kandidaat. Dat is niet altijd gelukt, maar wel de richting van onze pogingen.
December is traditiegetrouw een maand van bespiegelingen en top 10 lijstjes. Dus tijd om na te denken over de visie van 2010. Ik denk dat het er nu om draait om niet meer te denken vanuit een gevoel van crisis, maar de economische situatie als realiteit te aanvaarden. Bij een crisisgevoel hoort de hulpgedachte dat het tijdelijk is en we het moeten zien uit te zingen. Dat is geen gedachte die helpt bij het gefocused zijn op de problemen waar opdrachtgevers tegenaan lopen. De realiteit is dat meer opdrachtgevers minder geld te besteden hebben en dat er bij diensten sterker gekeken wordt naar het rendement ervan. Geen hogere wiskunde, we moeten simpelweg als outplacement bureau de doorlooptijd kort houden, de succesratio hoog, specifieke mogelijkheden bieden voor oudere werknemers. In Asssessment Centers zullen naar verwachting andere competenties centraal komen te staan, willen we een hoge voorspellende waarde blijven bieden. Ongeveer op deze manier denk ik na over 2010. Beste lezers, als jullie tips hebben die onze dienstverlening nog beter maken, hoor ik die natuurlijk graag!
geplaatst op 13/12/2009 om 15:19
door Flores van Emmerik
Ondanks onze groene intenties, hebben we geen milieuprijs gewonnen. Het is nu alweer even geleden…maar hier staat te lezen dat niet wij, maar Deepeei de milieuprijs van Amsterdam Slotervaart heeft gewonnen. Toch verrassend…ik dacht nog even hoge ogen te gooien. Maar ja….het was wel sympathiek dat wij overgebleven papier inzamelen als tekenpapier voor de kinderen maar direct tweezijdig printen is nog beter voor het milieu. Dat weten we dan weer. Gelukkig gaan niet alle prijzen aan ons voorbij. Het instituut Senter Novem is een door het ministerie van economische zaken gefinancierd agentschap dat duurzame innovatie bevordert. Zij stellen hier regelmatig subsidies voor beschikbaar. Het is dan de bedoeling dat je die subsidie niet gebruikt voor je reguliere bedrijfsvoering, maar inzet voor innovatie. Wij hebben een dergelijke subsidie ontvangen en besteden dat aan een onderzoek naar de levensvatbaarheid van ons idee. Wat het idee is, kan ik hier nog niet vertellen, ook al omdat er meerdere partijen dan alleen Dijk & Van Emmerik bij betrokken zijn; maar het beweegt zich op het kruisvlak van ondernemerschap en reïntegratie en heeft dan ook veel te maken met zaken als loopbaanbegeleiding, IRO en outplacement. Hopelijk kan ik hier binnenkort meer openheid van zaken geven. Tot die tijd kan ik wel vertellen dat we onze internetcoaching gaan vernieuwen. Zoals eerder verteld, hebben we voor het maandblad Mind een online coachingsmodule ontwikkeld; hierdoor gestimuleerd gaan we onze huidige I-therapie omzetten naar een modulair systeem. Daarover nadenkend, lijkt het mij ook een goed idee om de andere vormen van dienstverlening online aan te bieden. Op het gebied van reïntegratie en outplacement komt dat nog niet zo vaak voor. Ik weet ook nog niet goed of het mogelijk is en waar ik op zou moeten letten..dus als je suggesties hebt, mail ze!
geplaatst op 23/11/2009 om 10:15
door Flores van Emmerik
Op 3 november ontvingen wij een groep Japanse dames van de Ladies Asuka Tottori, een soort netwerkclub van de Tottori Prefecture. Zij waren op een buitenlandse trip om onderzoek te doen naar de gelijkheid tussen mannen en vrouwen in Europa. Ik was gevraagd om een presentatie te geven over de balans tussen werk en privé, de visie op taakverdeling tussen mannen en vrouwen in Nederland en wat de overheid hieraan zou kunnen bijdragen. De dames waren al enige dagen in Nederland en waren verbaasd dat “de Nederlandse vrouw” minder vrij was dan zij dachten, en dat zij naast drie dagen werken zichzelf de meeste huishoudelijke taken toe-eigent. In Japan, kreeg ik te horen, werken weinig vrouwen parttime , als je een keer parttime werkt is het lastig om weer een fulltime baan te krijgen. Japanse mannen werken allemaal fulltime, daarnaast besteden zij de avonden en de weekenden aan activiteiten met klanten en komen pas rond 22 uur thuis. De werkdruk is zeer hoor en vrije tijd kennen zij eigenlijk niet. 
Lachend werd mij verteld dat het toch wel een zwaar leven is. De balans is vanuit Europees oogpunt ver te zoeken! Na mijn opmerking dat mijn man elke dag kookt, gingen zij spontaan applaudisseren. Hoe had ik hem zo ver gekregen? Vanuit Japans oogpunt is het met de gelijke waardering van arbeid(lees salaris) slecht gesteld in Europa, er is nog steeds een verschil tussen de beloning van mannen en vrouwen in dezelfde functie. In Japan is het zo dat je als je een keer in het beloningssysteem zit, iedereen in dezelfde functie hetzelfde salaris verdient. Je hoeft dus gelukkig nooit te onderhandelen vonden zij! Dat er vanuit prestatiebeloning en motiverende werking uit zou kunnen gaan is ondenkbaar. Het zet je wel aan het denken, zo’n andere insteek in werk en privé. Wat te denken van de maatregelen die men wil treffen in Nederland om zoveel mogelijk vrouwen door te laten stromen naar topposities? Moeten wij dan niet eerst af van het idee dat een baan met veel verantwoordelijkheid alleen in 60 uur per week kan?
Het was in ieder geval een hele belevenis om met een groep Japanse dames een paar uur door te brengen.
geplaatst op 6/11/2009 om 17:21
door Maud
Diploma’s krijgen is een hele kunst. Je moet jezelf er eerst voor kwalificeren, dat is de ene keer moeilijker dan de andere keer. Zwemdiploma’s is gemakkelijk. Je kunt zwemmen en faalangst bij afzwemmen is er haast niet bij (hoewel er op ouders-online toch nog wel schrijnende voorbeelden zijn te vinden). Zwemmen is meestal het gemakkelijkste om te doen., veel gemakkelijker dan niet-zwemmen. Dat is al heel anders bij het rijexamen, dan blijken veel mensen tot geheel andere dingen in staat dan veilig rijden. Hoe kan dat? Dat lijkt wel iets te maken te hebben met taakconcentratie. Bij zwemmen krijg je die bijna automatisch, bij autorijden blijk je je er je best voor te moeten doen. Er is wel eens een onderzoek geweest naar de invloed van anderen op prestatie. Hieruit blijkt dat toeschouwers altijd leiden tot een verhoogd activatieniveau (meer adrenaline, hogere hartslag) en dat leidt bij bekende taken tot prestatieverhoging maar bij relatief nieuwe taken tot een dramatische terugval.
Er zijn ook diploma-uitreikingen waar het behalen vooraf plaatsvindt. Zoals je zes jaar werkt voor het eindexamen en dan opeens je diploma krijgt. Toen ik afstudeerde als psycholoog, was ik niet de enige. Die middag waren er 28 andere mensen. We werden een voor een bij de hoogleraar geroepen, die kort vertelde wat hem het meest bijstond van de aanstaande doctorandus, waarna hij de door hem reeds getekende bul nog liet ondertekenen door het nieuwe lid van het psychologengilde. Hij had hij twee bullen voor zich liggen en een stapeltje achter zich. Hier was een handig doorschuifsysteem voor. Hij sprak, psycholoog tekende de rechterbul en liep er mee weg, hij schoof de linkerbul naar rechts en de assistent veplaatste een bul van het stapeltje achter hem naar links.
Mijn voorganger tekende de linkerbul. Mijn bul. Hij kon zijn fout nog wel goed maken en daarmee zelf met een goede bul weglopen, maar mijn bul was definitief ontsierd door een foutieve handtekening. Iets soortgelijks overkwam mij bij het behalen van het BLIK OP WERK keurmerk.
Na drie inleidingen, Mevrouw Hilgersom van het ministerie van Sociale Zaken die vertelde over aanstaande bezuinigingen op het reintegratiebudget, de heer Paas, voorzitter van DIVOSA, die ons wees op deze pagina en zei te hopen dat het keurmerk niet verplicht wordt en tenslotte de heer Kick van der Poll, voorzitter van BOABOREA, die zei daarop juist wel te hopen, werden de 42 nieuwe keurmerkdiploma’s uitgereikt. Mijn naam werd niet genoemd…..later werd ik gebeld. Het diploma lag klaar, maar om de een of andere reden was het niet op tijd naar de Fokkerterminal verplaatst.
Beste lezers, ik zit er niet mee. We hebben nu een keurmerk – en de kunst van het vriendelijk glimlachtend in ontvangst nemen zal ik bij een andere gelegenheid moeten laten zien.
geplaatst op 28/09/2009 om 13:49
door Flores van Emmerik
Deze keer weer eens een post over onszelf. Dan kan ik eigenlijk kiezen uit drie zaken die ik allemaal graag wil delen met kandidaten en opdrachtgevers, dus daar ga ik dan ook over schrijven. Ooit las ik wel eens als tip voor het schrijven van een post dat je het woord ‘ik’ moet zien te vermijden. Het gaat er om dat je je lezers meerwaarde biedt en niet om hoe jij, de schrijver hiervan, zaken ervaart of percipieert. Nou, die tip ga ik in dit stukje niet toepassen.
Hoe was onze laatste Eet & Weet – sessie, is het eerste waar ik het over wil hebben. We hadden het Portiershuisje als lokatie, een mooie intieme gelegenheid voor de 22 aanwezigen. We hadden boeiende speeches van Radboud en Hans, over arbeidsrecht en klanttevredenheid. Ikzelf had het over motivatie: heel belangrijk vind ik de vraag hoeje mensen in een krimpende organisatie gemotiveerd houdt voor het leveren van optimale prestaties. Er ontspon zich een boeiende discussie – ikzelf vond het inspirerend. De deelnemers kwamen uit heel verschillende organisaties en zo kregen we kleine kijkjes in de keukens van een bouwbedrijf, een ziekenhuis, een headhunter, een multinational. Gelukkig vielen er geen eensluidende conclusies, behalve misschien die van hard werken en jezelf steeds opnieuw uitvinden (richten op innovatie).
Een tweede update is onze verhuizing. We hebben een enquete gehouden om na te gaan wat voor ons belangrijke parameters moeten zijn bij een verhuizing:
Bereikbaarheid ov: 29 personen
Bereikbaarheid auto: 21 personen
Bereikbaarheid fiets: 13 personen.
Zakelijke locatie: 6 personen
Informele locatie: 15 personen.
Bereikbaarheid is belangrijker dan sfeer: 35
Sfeer is belangrijker dan bereikbaarheid: 7 personen. (Ik mocht willen dat er zoveel mensen op ons weblog reageerden!)
En we kregen daarnaast een aantal vriendelijke opmerkingen over dat de sfeer bij ons goed is en dat we dat niet moeten verliezen door de verhuizing. Nog hartelijk dank, Machteld Wafelbakker, voor het helpen bij de inrichting!
Hoe zullen we dit in een concrete verhuizing verwerken? Dat weet ik nog niet; vooralsnog word ik graag gewezen op tips van kantoorruimtes tot 250m2, goede bereikbaarheid. En dan zorgen we gewoon zelf voor de niet belangrijke maar toch hogelijk gewaardeerde sfeer.
En als derde…maar dat is voor de arbeidsmarktspecialist die alles weet van IRO en UWV: 22 september krijgen we het officiele Blik op werk - certificaat.
Tot zover de update - volgende post gaat in ieder geval niet over ons!
geplaatst op 18/09/2009 om 17:12
door Flores van Emmerik
Prinsjesdag is traditioneel een cijferwaterval. En die cijfers zijn somber, dit jaar. Stijgende werkloosheid, dalende export, hogere AOW-leeftijd, stijgende pensioenpremies….zo begint de uitnodiging voor onze eigen traditie: een Eet & Weet bijeenkomst op Prinsjesdag. Zowel hier als hier kun je volledige uitnodiging vinden. Voor ons is de achtergrondgedachte dat we, samen met opdrachtgevers en andere geïnteresseerden kijken naar onderliggende trends die een rol spelen op de arbeidsmarkt en hier een bijeenkomst aan wijden. Vorig jaar haalden we hiermee de televisie! Ik ben benieuwd hoe het dit jaar gaat. We hebben een compact programma samengesteld met drie panelleden die hun visie ontvouwen en vervolgens met elkaar in gesprek gaan. Het panel wordt gevormd door Hans Hylkema, Radboud Klazinga en door mijzelf (Flores van Emmerik). Radboud is advocaat, gespecialiseerd in arbeidsrecht en partner bij AKD Prinsen Wijmen. Hans is directeur van Customeyes, een dochteronderneming van Effectory (in 2008 nog genomineerd voor de P&O proffie). Hans heeft zich gespecialiseerd in het vinden van handvatten voor het vergroten van de klantgerichtheid.
Er is plaats voor 35 mensen maximaal. We hebben nu 23 aanmeldingen - dus als het je aanspreekt, laat het ons snel weten!
geplaatst op 9/09/2009 om 10:34
door Flores van Emmerik
Vorige berichten
