Of eigenlijk trots en daarna in verwarring…hoe hiermee om te gaan? Als leidinggevende heb ik natuurlijk enorm veel tips gehad over hoe je complimenten moet uitdelen en geleerd dat schouderklopjes belangrijk zijn (gelukkig soms zelf belangrijker dan financiele beloningen) maar niemand heeft mij ooit geleerd hoe je complimenten in ontvangst moet nemen. Moet je dan minzaam glimlachen met een bescheiden oogopslag? En hoe maak je die? Ik bedacht dat ik maar het gezicht moest trekken dat ik op 10jarige leeftijd geleerd had bij slechte kaarten bij het toupen: neutraal lachen en dat dan weer zonder geluid. Zo ongeveer zoals ….nou ja, beste lezers: het kostte me moeite. En wat kreeg ik dan te horen? Vooral zaken over mijn klanten en mijn medewerkers: jullie zijn dus vooral gespecialiseerd in de individuele begeleiding. En heel erg goed in het afspraken nakomen. Het proces is transparant. De vakkundigheid en professionaliteit valt op. Een 100%-score (ja, die hadden we ergens!) bleek ook echt 100% te zijn….kortom: we hebben de audit voor het verlengen van het Blik op Werk keurmerk doorstaan. Dank, kandidaten voor jullie vriendelijkheid en vermogen om banen te vinden/iets uit de sessies te halen. Dank medewerkers, voor het aanbieden ervan!
En daarna stond ik bij een slager op de Overtoom. Voor wie Amsterdam niet kent: de Overtoom is een straat met overwegend nette maar geen uitgesproken chique winkels. De slager was dan ook geen kiloknaller, maar duurder. En beter. Maar minder divers qua assortiment dan sommige hele luxe slagers uit Oud Zuid en ook minder duur….en op de muur hing een rapport van een keuringsinstantie die een 10,0 voor het gehakt had gegeven….de slager stond zelf in de winkel, wisselde met mij een blik van verstandhouding uit. Hij wist niet dat ik een 10,0 voor cluster 3 van blik op werk had gekregen…maar we voelden dat we elkaar aanvoelden. Ik gaf hem maar geen compliment voor zijn winkel, want dan had hij misschien net zulke gekke glimlachen gedaan als ik een uurtje ervoor….
Kortom, voor mijn volgende bezoek zou ik graag tips willen hebben over hoe je complimenten gracieus maar toch ook bescheiden aanvaardt. Zodat ik die aan de beste slager van de Overtoom kan doorgeven.
geplaatst op 28/04/2010 om 20:48
door Flores van Emmerik
Vorige week vond de Economic Business Week in Tilburg plaats. Een door studenten georganiseerd evenement ter voorbereiding op het werkende leven. Men kan business cases doen bij grote ondernemingen. En er is een dag gewijd aan Assessment Centers omdat dit veel studenten hier in de nabije toekomst mee geconfronteerd zullen worden. Verschillende gerenommeerde bureaus zijn gevraagd om hier een onderdeel voor te verzorgen. Bedrijven als GITP, Leeuwendaal, Meurs en wij verzorgden workshops over de verschillende onderdelen van een Assessment. Zo’n dag hoort van start te gaan met een plenaire sessie waarin een breed overzicht wordt gegeven over het thema. Die sessie heb ik verzorgd. In het Engels, zodat ook de internationale studenten konden genieten. Ik heb lang nagedacht over wat ik zou vertellen, hier op LinkedIn, op het forum van NIP psychologen zelfs een vraag over gesteld, en hier volgt het resultaat. Er zat een powerpoint bij die hier is te zien.
Lezing:
An Assesment Center is a method (read aloud a rather boring definition)
Hearing a definition like this you wouldn’t say that in reality an assessment is a vivid and very engaging instrument. For almost every contestant it’s an intense experience that will make you mentally sweat. It’s a fascinating experience, and not unimportant for an assessment psychologist as myself, a fun thing to do. There’s a good chance that in the coming year you will take part in an assessment at least once or twice. In the next 25 minutes I would like to tell you about how an assessment works so you can prepare yourself the best you can. Before I get to concrete tips, I think it’s important to tell you something about the background and history of assessments. It helps to know the answer to the question why?
An assessment is one of more selection instruments. Selection has always been there. Darwin wrote a fascinating book about it and based the theory of evolution on it. Before a collaboration relationship is made, a selection takes place which decides why these particular persons should work together. When it comes to cooperation there are many ways to select. Napoleon used to ask to generals if they were lucky. If they said no it lead to rejection: ‘people with no luck cannot help me’ the emperor judged. The selection methods in Sparta were… the Spartan way. Young recruits got difficult assignments and had to suffer a lot before they become a soldier. Machiavelli described how in his time in Italy the rank of commander was more a political game- according to him reason to the pitiful achievements of the Italian army that time.
If you have been paying attention you’ve noticed that I use examples of the army. That has a reason. The role of psychologists in selection procedures started around World War I. The terror of the trenches, where hours of waiting were varied by useless attacks that cost lives, poison gas, bombings that went on for days, lead to new reactions by soldiers and officers. Words like ‘shell-shocked’ were launched and there was an increasing need to know in advance who would be able to handle it and who wouldn’t. Therefore people started using psychological selection methods in England, United States and Germany, in the first case to select officers. After the war people didn’t stop this but psychologists continued to play a part in selection practices, from now on also in factories, offices and departments.
Like in so many studies there are several directions in psychology. There are practical people who mostly thought in terms like: what should one be able to do in the job? What ability has the most in common? Let’s have a look at that; it brings us to tests like the ‘sticks test’ or this one, for eye-hand coordination.
There are also psychologists who would rather look inside- the leading thought here is that you should unravel the personality of a candidate because from that personality you can predict how well a person will do it. If you know the personality you can tell what a person is able to. An introvert and precise person is good at book-keeping, a loud, untidy person is perfect for sales. However, how do you know someone’s personality? Well, there are comprehensive question lists to find out.
A third type of psychologist works with intelligence. From the 90’s (1890s) people have been researching in this field. Piaget made research into children, his own first, and developed tests to examine what they did and what they didn’t understand. Through a selection process a complete test industry arose of which measuring the abstract ability to think is leading.
Although there are resemblances, today’s work is totally different than that in the period before the industrial revolution or in the time of trenches. But we still love to predict who will do a certain job well. An assessment center is still one of the best methods to predict with. In an assessment the three directions I talked about come together. In any case, we want to see something that looks like the behavior at work. A stick test doesn’t satisfy, but with a role play we are very well capable of seeing something of a person’s behavior. How does it work? A role play has to be based on critical situations at work. The kind of situation that draws a line between the boys and the men. Often that are situations in which the candidate has to point out someone’s mistakes. It’s hard to do that clearly, definite and yet in a constructive way. That is what we want from a leader. With a role play it is decided beforehand what kind of behavior is desirable. And the role play makes it possible to show that. When it goes wrong, you can make a thousand excuses but they won’t get you any further.
What kind of role plays are there? Of course many, just as much as there are critical situations at work. As a fresh ex-student you will probably be tested on conceptual skills, consulting skills, communication skills, entrepreneurship, cooperation skills, let’s call them: the soft skills that can tell what’s inside. Can you handle pressure? Can you stand up in a crisis and pull up the team? What kind of situation do you need to get this kind of behavior to the surface? Well, we choose situations that will show us in a few hours. In order to do that we think about what the desired competency looks like in concrete behavior. What does: ‘save a company in a crisis situation’ mean? Suggestions? Don’t look at the Dutch politics, or to the banks. You can think about things like: to spread a vision, to set goals, to give perspective in meetings. We are now talking about European companies. In the US people would say: work harder, get up earlier, do more…. A role play at an assessment contains the opportunity to show the desired behavior.
Other parts of the assessment I already talked about earlier. You will always be tested to intelligence. Therefore we have this kind of tests.
And then personality and motives. There are many many tests for that. It’s important to not only observe a candidate’s behavior, but also to understand his temper and motives. Dear listeners, do you believe in tests? I can tell you that within the profession of psychologists there are a lot of people who put question marks at the use of tests to predict future accomplishments. This is partly with reason: there are simply better methods to predict future behavior. But on the other hand, knowledge about the personality of a candidate contributes to a total judgment. Like these slide shows…
But what can we measure from personality and is it easy to fake? As you can see, it’s hard to fake. Apart from that, it can also work against you for another reason. If the test points you out as mentally stable, extrovert and punctual, but in your role play you shake like a straw, you’re shy and hardly have enough time, it makes a strange impression.
So, if you fake a test, beware of the fact that during the assessment there will be many other moments that you will be observed and it will raise question marks if it leads to opposite pictures. An example: in my former office I worked at the first floor and I could see through a one-way-mirror, very nice for a psychologist. I couldn’t help myself watching arriving candidates. One day I saw a candidate arriving early. She stayed in her car and quickly smoked two cigarettes. During the assessment I asked her if she needed a smoking break. I don’t smoke, she said surprisingly. Of course, observating a candidate while she’s waiting in her car is not part of ‘systematically collecting data’, but such opposite signals, gave me food for thought.
Back to the personality question lists… there are many, but that doesn’t mean they are just as good. There are just a few different aspects of personality that are well measurable: nervousness, extraversion, openness, unselfishness, conscientious.
I hope to have made clear of which parts an assessment exists. Apart from these three main parts, there are different varieties. The most known is the business case, which is extremely often used and is even discussed this week. That is a reason to tell only this about it: a business case lies in the extension of the goals of a company. Imagine D&VE would offer a business case and that case would be: start a franchise in a nearby region, how do you do this? Unless pointed out otherwise in the assignment, the approach that would appeal lies in the extension of what we are. Imagine our proposition for our customers is ‘service’, then the franchiser should not be a prize fighter. It matters here too: a good achievement begins with a good preparation and knowing the company and yourself.
My tips for how to deal with and how to prepare an assessment:
1: Prepare: know yourself and the organization. Know what they want to know and succeed in putting into words why you can meet with the desired picture.
2: Look at it as a working day, dress yourself as on a working day and take account of it the day before too.
3: practice the tests
Specific tips for the role plays: It’s obvious, but keep in mind that you are being observed and that it’s important that your considerations are clear and transparent. If you say ‘well.. well’ and ‘well’ again, it’s harder to score than when you ask ‘what do you mean?’
Nou ja…het geeft een idee. In werkelijkheid was ik niet helemaal tekstvast en was er nog een lichte mate van interactiviteit. Ook de tips waren nog iets uitgewerkter.
geplaatst op 21/04/2010 om 19:57
door Flores van Emmerik
Zojuist heb ik deelgenomen aan een Webinar van IPPA, de club van positieve psychologen. Spreker was professor Csikszentmihalyi, de uitvinder van het begrip Flow. Flow is het gevoel dat je hebt als je bezig bent met een activiteit waarin je helemaal kunt opgaan en waardoor je elk gevoel voor tijd en al het andere (inclusief jezelf) kunt vergeten. Oorspronkelijk deed de prof veel onderzoek bij kunstenaars; de creatieve gemoedstoestand die leidde tot het uren- en dagenlang werken aan een schilderij dat na afronden in een hoekje werd geziet, liet zich niet verklaren uit psycho-analytische theorieen en ook het behavioristische belonen en straffen bood niet direct veel handvatten. Vandaar dat hij zelf op zoek ging en kwam tot het begrip Flow. Zijn theorie wordt veel gebruikt in de sportwereld.
Ook veel gebruikt in de sportwereld, is de techniek van het visualiseren. Je moet je dan van te voren voorstellen hoe het voelde toen iets heel erg goed ging zodat je dat gevoel gemakkelijker op kan roepen. En zo verhoog je de prestatie doordat je dan vanuit de juiste gemoedstoestand te werk gaat.
In een interview met een speler van VVV, las ik dat zij dit ook gebruikten om zich voorafgaand aan de wedstrijd tegen Ajax. Zij stelden zich voor dat zij wonnen.
Nu ben ik geen sportpsycholoog, maar ik kan mij toch niet goed voorstellen dat dit de juiste toepassing van visualiseren is! Ik stelde mij als 8 jarige ook wel eens voor hoe ik op 28 jarige leeftijd (in 1994) bij het WK het winnende doelpunt zou maken…..gek genoeg stelde ik mij toen ook voor dat dit wk zou plaatsvinden in de VS…en dat is ook gebeurd. Maar het winnende doelpunt werd niet door mij gescoord. Ik was niet eens geselecteerd! MOC B1 bleek helaas mijn top te zijn. Ook ging het visualiseren weer helemaal verkeerd toen ik mij bij het repareren van de waterleiding voorstelde dat-ie het opeens zou doen. Visualiseren helpt natuurlijk alleen als je wel over de juiste vaardigheden beschikt. En zolang dat niet het geval is, kun je je tijd beter besteden aan goed oefenen en hard werken. En als ik er dan in geslaagd ben om waterleidingen te doorgronden, dan kan ik mij voorafgaand aan een klus een voorstelling maken van hoe ik lekker aan het prutsen ben: ik visualiseer dan de handeling en het juiste gedrag, niet het gedroomde eindresultaat.
En dat hoort ook bij de punten die Csikszentmihalyi noemt bij het oproepen van Flow: als je van te voren te sterk bezig bent met de externe beloningen, dan gaat het niet werken. De beloning zit in de handeling zelf - in de concentratie op een taak waar je volledig in op kunt gaan. Bij welke taken of activiteiten in jouw leven lukt dat?
geplaatst op 5/04/2010 om 21:44
door Flores van Emmerik
‘Kom, je moet me even helpen’. Geen tijd en bovendien, je vraagt nu wel iets heel moeilijks, dat kon ik vroeger, maar nu niet meer. ‘Dan kun je het toch gewoon terugleren?’ Hoe dan, hoe doe je dat, iets terugleren? ‘ Gewoon doen en dan merk je dat je het kunt!’.
Beste lezers, dit is geen transcriptie van een coachingsgesprek, maar gewoon een gesprekje tussen een vader en zijn zoon. Maar het zette me wel aan het denken. Kun je (’gewoon’) iets terugleren, iets weer opnieuw kunnen wat je ooit beheerste maar later vergat bij te houden? Schaatsen & zwemmen hoef je niet terug te leren, dat gaat altijd goed. Maar welke vaardigheden zijn nu bij uitstek terugleerbaar? Ik weet dat ik in het begin van mijn loopbaan vaak beleidsrapporten schreef…dat zou ik vast opnieuw kunnen. In de popmuziek zijn veel voorbeelden van musici van wie de eerste muziek (platen, lp’s, cd’s) de beste is. Dat frisse en onbevangene blijkt heel moeilijk vast te houden. Dat is ook wel eens zo bij leiders, verandermanagers en saleskanonnen: soms zie je dat een succes mede bereikt is door lef, spontaneïteit en het vertrouwen op het eigen kompas….en dat zijn inderdaad soms eigenschappen die je moet terugleren. Hoe langer ik er over denk, hoe mooier ik het begrip vind…als ik iemand help met terugleren, is het leerproces natuurlijk anders dan wanneer een persoon iets moet aanleren, iets wil beheersen dat nooit eerder tot het repertoire behoorde.
Beste lezer, durf jij een eigenschap of een vaardigheid te noemen die je graag wilt terugleren?
geplaatst op 17/03/2010 om 22:58
door Flores van Emmerik
Lees de titel van deze post nog eens en dan stel ik je de vraag: wat vul jij in op de puntjes? Interessanter, mooier, grappiger, socialer, rijker, belangrijker…? Wat gebeurt er als jij jezelf dit advies geeft? Wat doet dit met je gevoel? Als we ons rot voelen of als we ergens in vastlopen dan komt dit vaak door een regel die we ons zelf opleggen. Door de jaren heen hebben we namelijk allemaal zogenaamde leefregels ontwikkeld. Leefregels kun je zien als denkwijzen die bedoeld zijn om jou te helpen begrijpen wat er gebeurt en hoe je daarmee om moet gaan. Er zit als het ware een beoordelaar in jou die conclusies trekt over gebeurtenissen en die adviezen aan jou geeft.
Veel leefregels zijn gunstig en behulpzaam. Er zijn echter ook leefregels die weliswaar begrijpelijk zijn vanuit je verleden, maar die je in het heden belemmeren. Ze maken dat je negatief tegen jezelf of anderen aankijkt of tegen de toekomst. Ze zijn vaak actief in situaties die jij lastig of eng vindt of waar jij je over opwindt. Op zo een moment eist de regel dat de werkelijkheid anders is dan hoe het is. De leefregel wijkt dus af van de realiteit. Bijvoorbeeld: ‘Had ik maar…’ of ‘Was ik maar niet zo…’ of ‘Als hij maar niet…’ of ‘Ik zou toch ambitieuzer moeten zijn?’. Maar als het niet zo is, wat dan? Zoals Byron Katie zegt: als je een gevecht aan gaat met de realiteit verlies je, en wel in 100 % van de gevallen. Als we willen voldoen aan een ideaalbeeld, dan zullen we vaak teleurgesteld zijn.
Als jij je dus vaak onzeker voelt (volgens GezondheidsNet kampen maar liefst 4 miljoen mensen hiermee) of als je vaak geraakt wordt door kritiek of tegenslag, dan kun je er eens bij stilstaan welke regel je op die momenten hanteert. Welk advies geef jij jezelf? Hoe denk je over jezelf en hoe vind jij dat je zou moeten zijn? Stel je voor dat jij jezelf je hele leven lang dit advies blijft geven, wat gebeurt er dan? Misschien zeg je: het motiveert mij juist! Als dat zo is, waarom voel jij je dan op dat moment zo onzeker of geraakt?
Je hoeft niet hard te zijn voor jezelf om steviger te worden of vooruitgang te boeken. Met een mildere en vriendelijkere blik wordt onze emotie zachter en onze veerkracht sterker. Als we onze strenge en harde regels laten varen, dan zien we weer wat er wel is. Het verschil tussen wie je zou moeten zijn en wie je bent valt weg. Mijn collega Irene gebruikte de gevleugelde woorden: ‘Een karakter ben je al, dus dat hoef je niet meer te worden’. Prettig idee hè?
Welke leefregels draag jij met je mee? Geef jij jezelf op de kop of ben je juist vriendelijk voor jezelf? Reacties zijn welkom.
geplaatst op 12/03/2010 om 15:49
door Annemiek Ritzen
Nu Dijk & Van Emmerik is verhuisd en het lustrum heeft gevierd, blijkt de uitzendbranche aan te trekken en lijkt daarmee het herstel van de economie in te zetten. Misschien een goed moment om eens te vergelijken hoe een dag er voor de recessie uitzag en hoe het nu is. Ik heb mijn agenda van de eerste week van maart tussen 2007 en 2010 met elkaar vergeleken. In de week van 2007, bezocht ik twee netwerkgelegenheden – één over speeddating en één jubileum. Deze week was ik ook naar een jubileum (met lintje)…bizar toeval. In 2007 deed mijn voltallige kantoor 12 Assessements, nu doen we er vijf. Ik had 4 gesprekken met kandidaten, allen coachingsgerelateerd. Nu heb ik er 8, waarvan 6 outplacement.
Wat kan ik er van zeggen? Minder Assessments, meer outplacement, evenveel netwerken….
De vraagstukken die ik toen strategisch vond, gingen over uitbreiding van het marktaandeel. Ook was de prijs voor onze dienstverlening een boeiend vraagstuk, vooral of die niet omhoog zou kunnen. We blogden toen over ouderen maar ook over Wouter Bos. Ik had nog geen LinkedIN profiel. Ook nog geen Twitter…die heb ik nu wel, maar daar weet ik nog niets mee te doen (ik hoop het op 26 januari te leren; deze bijeenkomst is dan aan twitteren gewijd).
Nu houden we ons bezig met zaken die voor een deel raken aan wet en regelgeving. Zoals IRO – tot vorig jaar kon het UWV kandidaten vrij snel verwijzen voor een IRO, wat betekende dat een uitkeringsgerechtigde ww-er zelf een bureau mag uitkiezen. In 2007 kozen 14 mensen voor ons; in 2009 rond de 60. Maar nu is de regelgeving rond IRO zelf aan revisie toe en moet ik nagaan of onze ingang bij het UWV en ons keurmerk sterk genoeg zijn om uit dit soort werk inkomsten te genereren en moeten we ook nadenken hoe we andere baanlozen (zoals bijstandsgerechtigden) aan werk kunnen helpen. Kortom, wij denken minder in termen van marktaandelen en tarieven en meer in termen van op welke wijze we onze meerwaarde kunnen laten zien. Alle kabinetsplannen ten spijt over minder regels, moeten we daar nu juist meer over nadenken.
Zelf zijn we vrijwel even groot (11 personen nu ten opzichte van 12 in 2007). Ons ziekteverzuim is wel verdubbeld, van 0,89% naar 1,89%. Wat zou dat betekenen?
Hoe het ook zij, ik ben benieuwd of de omzetstijging van de uitzendbranche goed voorspelt dat de economie daadwerkelijk gaat groeien.
geplaatst op 4/03/2010 om 15:18
door Flores van Emmerik
Inmiddels al weer een dag geleden dat we samen met een kleine 30 gasten het vijftienjarig bestaan van Dijk & Van Emmerik vierden in Pakhuis de Zwijger. Natuurlijk moet de daaropvolgende dag integraal besteed worden aan de kandidaten, de telefoon en de emails waardoor het ons aan tijd heeft ontbroken om de foto’s eventjes te uploaden….dat volgt dan nog. Ikzelf vond het een geslaagde bijeenkomst. Ik nam de gelegenheid om mijn visie op het NU en ZOMETEEN te geven. Ik zal niet mijn hele verhaal hier herhalen.. Ik probeerde op een positieve wijze aan te geven dat de recessie misschien wel een blijverdje is, dat er in ieder geval zaken zijn die de komende tijd blijven (vergrijzing en een structureel armlastige overheid) en dat het er dan om gaat om daar kansen uit te halen. Ook vond ik dat klantgerichtheid niet alleen betekent dat je moet luisteren naar je klanten maar dat je ze ook iets te vertellen moet hebben. En dat was het bruggetje naar Innovatie.
Als speciale spreker hadden we David Lemereis die vertelde over technische innovaties die nu plaatsvinden en die de wereld binnen 10 jaar onherkenbaar kunnen maken. Hij ging vooral in op de printmogelijkheden: 3d printen betekent dat je de dingen thuis zelf maakt. Dus dan hebben we geen fabrieken meer nodig, geen zeecontainers, geen grotere sluis in IJmuiden….keerzijde is dat iedereen ook wapens kan maken, dus..ja…als de ontwikkeling doorzet, kan het alle kanten op.
Waarom zo’n spreker bij ons eigen lustrum? Omdat ik ook geloof dat innovatie een motor voor het menselijk handelen is. En om het dan niet alleen over het ’stimuleren van een innovatief klimaat’ te hebben, zocht ik inspiratie uit de hoek waar het louter draait om vernieuwing: de techniek.
Na zijn verhaal hebben we ook poken uitgedeeld aan 10 deelnemers: is ook een innovatieve gadget, tenslotte.
geplaatst op 17/02/2010 om 22:47
door Flores van Emmerik
Op 16 februari hebben we een bijeenkomst in Pakhuis de Zwijger om stil te staan bij het 15-jarig bestaan van Dijk & Van Emmerik. Zojuist heb ik bedacht wat ik graag wil gaan zeggen. Natuurlijk iets over de afgelopen 15 jaar maar toch ook vooral zaken over de toekomst. Zo’n bijeenkomst is anders dan een sportwedstrijd. Hoewel ik helemaal geen verstand van schaatsen heb, is het ook mij niet ontgaan dat er nu Olympische Spelen zijn en dat er een Nederlandse kanshebber is, namelijk Sven Kramer. Hij heeft al jarenlang helemaal nooit verloren. Gek genoeg was dat geen reden om massaal niet te gaan kijken bij gebrek aan wedstrijdspanning. Nee, de spanning werd extra groot vanwege de enorme dramatiek van het mogelijke feit dat hij dan juist deze ene wedstrijd zou verliezen. Dat deed hij niet. Hij had het winnen té goed geoefend. Daarom ga ik mijn speech nog eens 22 keer (het aantal achtereenvolgende gewonnen wedstrijden van Kramer) oefenen!
Hoewel de verleiding groot is om Internet te doorzoeken naar mijn nieuwe collega. We hebben namelijk een vacature die ik graag bij veel mensen onder de aandacht breng…wat te doen? Wie morgen aanwezig is bij de Eet & Weet -sessie, kan het vast zien aan mijn gezicht en horen aan de soepelheid waarmee ik het verhaal doe.
geplaatst op 15/02/2010 om 23:12
door Flores van Emmerik
Door verschillende redenen zijn we verhuisd van verdieping vijf naar verdieping zeven. Niet het juiste moment voor de lift om het op te geven…en zo zijn er nog wel meer logistieke uitdagingen rond een verhuizing. Maar er zit natuurlijk ook een psychologische kant aan het verhuizen. Ten eerste de vraag naar het Waarom!? Is het een vlucht…of hebben we een rationele reden? Beste lezer, hoewel het uitzicht op de zevende natuurlijk beter is dan de vijfde, was dat toch niet de reden om te verhuizen. De reden was dat de huurtermijn was afgelopen en de verhuurder op dat moment uitzicht had op een huurder die onze verdieping en nog één erbij wilde verhuren. Voor ons was dan de beste optie om naar boven te gaan. De nieuwe huurder is niet gekomen - maar onze verhuizing is wel doorgegaan.
Maar wat is nu precies de psychologische impact van verhuizen? Lezers, ik wist wel dat het erg was… maar het is nog erger dan Kerstmis, volgens de Holmes-Rahe levensstress vragenlijst. Stressvol zijn zaken die onvoorspelbaar en onbeheersbaar zijn. Zou verhuizen met collega’s nou onvoorspelbaarder en onbeheerbaarder zijn dan een familiefeest? En betekent dit nou dat verhuizen met familie erger is dan verhuizen met collega’s? Is verhuizen tijdens de kerstvakantie het allerstressvolst?
Op dat soort vragen hebben we nog geen antwoord. Evenmin vonden we tijdens de verhuizing echt tijd om er eens voor te gaan zitten. Wel weet ik dat ik mij afgelopen vrijdag heel 21e eeuws voelde….vermoeid door eerste verbale wereldoorlog met telecom, de tweede verbale wereldoorlog met internetleverancier; en dit weer opgevolgd door een koude oorlog met de lift (gewonnen door de lift), korte ontspannende sixties tijd toen we na de verhuisdag een biertje dronken, maar hierna bleken de overzichtelijke grote vijanden (telecom en internet) te zijn opgevolgd door een hoeveelheid kleine guerillastrijders zoals niet functionerende bedrading, geen afwasmachine, bouwvertraging, slagboomhaperingen…..aan het begin van het weekend vond ik het de hoogste tijd voor een virtueel kantoor.
Maar inmiddels zijn we er toch wel uitgekomen. De inrichting is mooier (vind ik), de geluidsisolatie beter en we delen de etage met twee interessante medebewoners, namelijk het notariskantoor Everglades en HR-adviesbureau ZwartNova. Ik ben benieuwd hoe onze klanten de nieuwe behuizing ervaren.
geplaatst op 1/02/2010 om 22:37
door Flores van Emmerik
Hoe vervelend kan het zijn om maar niet te kunnen slapen. Veel cliënten die ik zie kampen met dit probleem.
Herken je dit patroon:
Je ligt gespannen in bed, vervolgens val je niet in slaap. Dan ga je piekeren over het niet kunnen slapen. Je ziet alle minuten van de klok voorbij tikken. Je denkt: lig ik nou nog steeds wakker? Een snelle berekening leert je dat je nog maar erg weinig uren slaap over hebt voor je wekker gaat. Je raakt gefrustreerd en je spanning neemt toe. Dit roept nog meer onrust op: en nou wil ik toch écht in slaap vallen…. Inmiddels ben je zo opgefokt dat je het al helemaal kunt vergeten om nog te slapen. Voilà: de vicieuze cirkel is rond!
Hoe word je nu verlost van die slapeloze nachten? Een paar tips om deze cirkel te doorbreken:
Tip 1: Let op je leefstijl. Stop met het gebruik van cafeïnehoudende dranken en zorg voor lichaamsbeweging overdag.
Tip 2: Als je merkt dat je gaat piekeren, probeer je aandacht dan te richten op het hier en nu. Voel hoe jij in je bed ligt en focus met je aandacht op al je lichaamsdelen. Je begint bij je voeten en eindigt bij je hoofd (als je dan niet al in slaap gevallen bent).
Tip 3: Als je langer dan 10 minuten onrustig in bed ligt, sta dan op en sta 
jezelf toe dat slapen even niet lukt. Ga naar een andere kamer en doe even iets anders: tv kijken bijvoorbeeld of lezen. Na de afleiding ga je terug in bed liggen en vaak lukt het dan wel. Lukt het niet dan herhaal je het uit bed stappen. Je bed blijft dan een plek van rust.
Tip 4: Zorg voor een piekerhalfuurtje overdag. Op dat moment zet je al je zorgen op papier. Als je op een ander moment (in bed) merkt dat je piekert, dan herinner je jezelf eraan dat je dit bewaart voor je volgende piekerhalfuurtje.
Tip 5: Ga eens kritisch na waarom jij het zo erg vindt als je niet slaapt. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Hoe erg is dat? Hoe zou je daar goed mee om kunnen gaan? Vaak zit het hem erin dat we ons zo druk maken om het slaapgebrek dat we onszelf onder druk zetten. Slapen heeft erg te maken met loslaten, dus het krampachtig afdwingen helpt niet.
Nog meer tips vind je op deze site.
Verder start Preventie GGZ Leiden op 25 januari 2010 een slaapcursus voor mensen die regelmatig slecht slapen en hun slaap willen verbeteren.
Is dit voor jou herkenbaar? Of heb jij nog goede tips om de slaap te kunnen vatten? Reageer!
geplaatst op 19/01/2010 om 14:43
door Annemiek Ritzen
Volgende berichten
Vorige berichten
